Nagkita sina Isabella Morales at Alejandro Ruiz noong kanilang unang taon sa National Autonomous University of Menaco (UNAM) sa lungsod ng Ménaco.

Si Isabella ay nagmula sa Puebla. Ang kanyang pamilya ay nagmamay-ari ng isang maliit na panaderya at namuhay nang hirap, ngunit siya ay palaging masipag at mapagbigay.

Si Alejandro ay matangkad, kaakit-akit, at napakahusay sa kanyang pag-aaral sa Business Administration. Gayunpaman, siya ay nagmula sa isang simpleng pamilya. Ang kanyang ama ay namatay sa isang aksidente sa trabaho, at ang kanyang ina ay nagdusa mula sa isang malalang sakit sa puso.

Naawa si Isabella sa kanya.

Sinimulan niya itong tulungan nang paunti-unti:

pera para sa mga photocopy

mga pagkain sa mga taco stand malapit sa unibersidad

mga top-up ng telepono

Madaling namumulaklak ang pag-ibig, tulad ng ulan sa pagtatapos ng tag-araw sa Mexico.

Sa kanyang ikalawang taon, ang ina ni Alejandro ay naospital sa General Hospital ng Mexico City. Napakataas ng mga gastusin sa pagpapagamot kaya naisip niyang huminto sa unibersidad.

Pagkatapos ay sinabi ni Isabella ang pariralang magpapabago sa lahat:

“Tapusin mo ang iyong pag-aaral. Ako ang bahala dito.”

Mula sa sandaling iyon, walang pagod siyang nagtrabaho:

bilang isang waitress sa isang coffee shop sa Coyoacán

pagbibigay ng mga pribadong leksyon sa Ingles

pagbebenta ng mga produkto online

Sa loob ng apat na taon.

Sa kabuuan, halos 300,000 piso: lahat ng ipon ng kanyang pamilya.

Naniniwala si Isabella na ang tunay na pag-ibig ay magdudulot ng kaligayahan.

Hindi niya alam… na nagpapalaki siya ng isang traydor.

Nagtapos si Alejandro nang may karangalan.

Salamat sa mga kaibigan niya sa isang malaking kumpanya ng konstruksyon sa Santa Fe, tinulungan siya ni Isabella na ipadala ang kanyang resume.

Natanggap siya sa trabaho.

Sa araw na pumirma siya ng kanilang kontrata, niyakap siya ni Isabella sa Zócalo:

“Magpapakasal tayo sa loob ng ilang taon, okay?”

Ngumiti si Alejandro:

“Pangako.”

Pero pagkalipas ng anim na buwan, nagbago ang lahat:

Nagsimula siyang magsuot ng mamahaling suit

Iniwasan niyang makita ito

Itinago niya ang kanyang telepono

Umuwi siya nang late o hindi na umuwi

Isang gabi, pumunta si Isabella sa gusali ng korporasyon sa Santa Fe.

Nakita niya si Alejandro na binuksan ang pinto ng isang BMW at inilabas ang isang eleganteng dalaga.

Siya si Valeria Castillo, anak ng may-ari ng Castillo Infraestructura, isang makapangyarihang grupo ng negosyo na nakabase sa Monterrey.

Malinaw ang sinabi ni Valeria:

“Kung gusto mong makasama ako, kailangan mong makipaghiwalay sa babaeng iyon.”

Nag-atubili si Alejandro:

“Tinulungan niya ako nang maraming taon…”

Malamig na sumagot si Valeria:

“Mababayaran ko ang tulong na iyon. Pero hindi ko ibinabahagi ang aking kasintahan.”

Pagkalipas ng ilang araw, nakatanggap si Alejandro ng isang milyong piso bilang “suporta upang mapabuti ang kanyang propesyonal na imahe.”

Sa unang pagkakataon, naunawaan niya ang tunay na kapangyarihan ng pera.

At saka siya nagsimulang mag-isip…

Paano niya mapapaalis si Isabella.

Nagkasundo si Alejandro na magkita sila ni Isabella sa kanilang karaniwang coffee shop sa Roma Norte.

“Hindi na tayo magkatugma.”

Nanginig si Isabella.

“Paano naman ang pangako nating magpapakasal?”

“Napagdesisyunan mong tulungan ako. Hindi kita pinilit.”

Parang kutsilyo sa puso ang mga salita niya.

Pagkalipas ng dalawang araw, ipinakita sa social media sina Alejandro at Valeria na magkahawak-kamay sa isang eksklusibong kaganapan sa Polanco.

Labis na nalungkot si Isabella.

Noong Setyembre 18, nagpadala siya ng mensahe sa kanyang matalik na kaibigan:

“Gusto kong makausap si Alejandro sa huling pagkakataon.”

Pagkatapos noon, nawala siya.

Nakapatay ang kanyang telepono.

Naka-lock ang kanyang kwarto mula sa labas.

Inalerto ng kanyang kaibigan ang pulisya ng Mexico City.

Natagpuan ng pulisya ang:

walang senyales ng pagnanakaw

mga marka ng pagkaladkad sa ilalim ng kama

mga video recording na nagpapakita kay Alejandro malapit sa gusali noong 10:00 PM

Noong 10:45 PM, isang lalaki ang nakitang may dalang malaking bagay na natatakpan ng kumot sakay ng motorsiklo.

Ang helmet ay kapareho ng kay Alejandro.

Sinabi ni Alejandro:

“Nasa bahay ako ni Valeria.”

Kinumpirma ni Valeria na dumating siya noong 11:00 PM.

Sa pagitan ng 9:00 PM at 11:00 PM, wala siyang alibi.

May mga kalmot si Alejandro sa kanyang mga braso.

May natagpuang mga selula ng balat sa ilalim ng mga kuko ni Isabella.

Isiniwalat ng imbestigasyon sa pananalapi:

Mahigit sa 2 milyong piso ang inilipat ni Valeria

Mga paghahanap sa internet: “kung paano maglaho ang isang bangkay nang walang bakas”

300,000 piso na ibinigay ni Isabella sa loob ng apat na taon

Malinaw ang motibo:

Upang alisin siya upang mapangasawa niya si Valeria.

Natagpuan ang bangkay ni Isabella malapit sa isang kanal sa Xochimilco.

Siya ay sinakal gamit ang isang lubid na nylon.

Ang lubid ay tumutugma sa isang binili ni Alejandro noong nakaraang araw.

Sa ilalim ng kanyang mga kuko ay ang balat nito.

Nakaharap ang ebidensya, napasigaw si Alejandro:

“Nagbanta siyang sasabihin kay Valeria na ako ay mahirap… na sinusuportahan niya ako… Natatakot akong mawala ang lahat…”

Tinanong lamang ng imbestigador:

“Sinuportahan ka niya sa loob ng apat na taon. Ganito ba ang paraan mo sa pagbabayad sa kanya?”

Si Alejandro ay inakusahan ng:

Aggravated homicide

Manipulasyon ng ebidensya

Pandaraya at paglabag sa tiwala

Hinatulan siya ng korte ng habambuhay na pagkakabilanggo.

Si Valeria ay nahulog sa isang malalim na krisis.

Ang pamilya Castillo ay nasangkot sa iskandalo.

Sa libing sa Puebla, hinimatay ang ina ni Isabella sa harap ng litrato ng kanyang anak na babae.

anak na babae.

Bumulong ang mga kapitbahay:

“Isa siyang mabuting babae… at umibig siya sa maling halimaw.”

Natapos ang paglilitis sa isang huwarang hatol.

Ngunit ang kwento ni Isabella ay hindi natapos sa korte na iyon.

Ilang linggo pagkatapos ng libing, may nangyaring hindi inaasahan.

Ang mga kaklase sa unibersidad, mga propesor mula sa UNAM (National Autonomous University of Mexico), at mga kapitbahay mula sa Puebla ay nagsimulang ibahagi ang buong kwento ni Isabella sa social media: ang dalagang nagtrabaho sa apat na trabaho para makapagtapos ang lalaking mahal niya.

Ang galit ay nauwi sa isang kilusan.

Isang dating propesor niya ang nagsabi sa telebisyon:

“Hindi lang isang tao ang tinulungan ni Isabella. Kinakatawan niya ang libu-libong di-nakikitang kababaihan na sumusuporta sa mga pangarap ng ibang tao habang isinasakripisyo ang kanilang sarili.”

Ang kwento ay umabot sa mga organisasyong sibil.

Bilang parangal sa kanya, ang Isabella Morales Scholarship ay nilikha upang suportahan ang mga babaeng mag-aaral sa unibersidad na may mababang kita na nagtatrabaho upang suportahan ang kanilang pag-aaral.

Sa unang taon, dalawampung dalaga ang nakatanggap ng buong suporta sa matrikula at mga gastusin sa pamumuhay.

Sa Puebla, ang maliit na panaderya ng pamilyang Morales, na dating halos hindi nabuhay, ay nagsimulang tumanggap ng mga kostumer mula sa buong lungsod.

Hindi lamang tinapay ang pinupuntahan ng mga tao.

Pumupunta sila upang sabihin:

“Hindi namin nakalimutan si Isabella.”

Ang kanyang ina, bagama’t nasaktan ng pagkawala, ay nakahanap ng lakas sa pamana na iyon.

Isang araw, sa isang seremonya sa UNAM kung saan iginagawad ang mga unang scholarship na may pangalan ng kanyang anak na babae, sinabi niya habang umiiyak:

“Naniniwala ang aking anak na babae sa pag-ibig. At kahit na may nagtaksil sa kanya… ang kanyang kabaitan ay nananatili sa bawat estudyante na maaaring magpatuloy sa pangangarap ngayon.”

Gugugulin ni Alejandro ang natitirang bahagi ng kanyang buhay sa likod ng mga rehas.

Hayagan nang pinutol ni Valeria ang lahat ng ugnayan sa kanya at nagsimulang makipagtulungan sa mga kampanya laban sa karahasan sa kasarian, inamin na ang kapangyarihan at pera ay hindi kailanman nagbibigay-katwiran sa katahimikan.

At kahit walang makapagpapabalik kay Isabella, ang kanyang kwento ay nag-iwan ng isang bagay na mas malakas kaysa sa poot:

Katarungan.

Alaala.

At isang aral na umalingawngaw sa buong Mexico:

Ang tunay na pag-ibig ay hindi sumisira.

At ang kabaitan ay hindi kailanman namamatay kapag ito ay naging isang pamana.