UMUWI SI MAMA GALING SAUDI DALA LANG ANG ISANG LUMANG KAHON NA PUNO NG SABON—SINIBAK ITO NG MGA ANAK NIYA DAHIL WALANG IPHONE. HINDI NILA ALAM, SA ILALIM NG MGA SABON NAKATAGO ANG TSEKE NA NAGKAKAHALAGA NG 10 MILYONG PISO.

Dalawampung taon. Dalawampung taong nagtrabaho si Aling Teresita bilang Domestic Helper sa Saudi Arabia. Tiniis niya ang init, ang pangungulila, at ang malulupit na amo para lang mapadalhan ng pera ang kanyang dalawang anak na sina Rico at Carla.

Sa wakas, nagdesisyon na siyang umuwi for good. Matanda na siya, masakit na ang likod, at gusto na niyang makasama ang pamilya niya.

Pagdating niya sa airport, wala siyang dalang magagarang maleta. Ang dala lang niya ay isang lumang balikbayan box na tinalian pa ng lubid dahil sira na ang gilid.

Sinalubong siya nina Rico at Carla sa bahay (na inuupahan lang nila). Hindi nila niyakap ang kanilang ina. Ang mga mata nila ay nakatutok sa dala nitong kahon.

“Ma, ‘yan lang ang dala mo?” tanong ni Rico, nakakunot ang noo. “Nasaan ‘yung ibang bagahe? Nasaan ‘yung Air Jordan na request ko?”

“Ma, ‘yung iPhone 15 ko?” tanong ni Carla. “Sabi mo uuwi ka na for good, so dapat marami kang bitbit di ba?”

Ngumiti nang mapait si Aling Teresita. Pagod na pagod siya sa biyahe.

“Mga anak, buksan muna natin ito,” sabi niya sa mahinang boses.

green-4
Binuksan nila ang kahon.

Bumungad sa kanila ang amoy ng murang sabon.

Laman ng kahon: Sampung bar ng sabon panlaba, ilang pakete ng murang tsokolate, mga lumang tuwalya na ginamit na ni Teresita, at ilang lata ng corned beef.

Nanlaki ang mata ni Carla.

“Ano ‘to?!” sigaw ni Carla. “Ma! Dalawampung taon kang nawala! Ito lang ang uwi mo?! Sabon?! Tsokolate na nabibili sa kanto?!”

“Ma, nakakahiya!” galit na sabi ni Rico. “Pinagmayabang ko sa mga tropa ko na mayaman na tayo pag-uwi mo! Anong ipapakita ko sa kanila? Itong corned beef?!”

“Mga anak, intindihin niyo sana…” paliwanag ni Teresita. “Nagtipid kasi ako…”

“Nagtipid?!” bulyaw ni Rico. “Saan napunta ang sweldo mo?! Siguro winaldas mo sa ibang lalaki doon ‘no?!”

Sa tindi ng galit, TINADYAKAN ni Rico ang lumang kahon.

Tumilapon ang mga sabon. Gumulong ang mga delata sa sahig. Nadurog ang mga tsokolate.

“Walang kwenta!” sigaw ni Carla. “Sana hindi ka na lang umuwi kung pabigat ka lang din naman dito! Wala kaming mapapala sa’yo!”

Dahan-dahang lumuhod si Aling Teresita. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang pinupulot ang mga sabon at ibinabalik sa sira-sirang kahon. Tumutulo ang luha niya sa sahig.

Ang mga anak na inalay niya ang buhay niya… ito ang isinalubong sa kanya.

“Ganoon ba?” bulong ni Teresita. Tumayo siya, yakap ang kahon. “Pasensya na kayo kung ito lang ang uwi ko. Pasensya na kung wala akong kwenta sa paningin niyo.”

“Umalis ka na!” sigaw ni Rico. “Doon ka na lang tumira sa probinsya! Wala kaming papakain sa’yo dito!”

Hindi na nagpumilit si Teresita. Kinuha niya ang kahon at tahimik na lumabas ng pinto. Hila-hila niya ang kanyang kakarampot na gamit habang umuulan.

Sumakay siya ng taxi.

“Saan po tayo, Lola?” tanong ng driver.

Pinunasan ni Teresita ang luha niya. Nagbago ang anyo ng mukha niya. Mula sa pagiging kawawa, naging matatag ito.

“Sa Grand Horizon Tower,” sagot ni Teresita. “Sa opisina ng Developer.”

Pagdating sa opisina, sinalubong siya ng Sales Manager.

“Ma’am Teresita! Buti nakarating kayo,” bati ng Manager. “Akala ko po kasama niyo ang mga anak niyo para sa contract signing ng Dream House na ipapatayo niyo para sa kanila?”

Umupo si Teresita. Ipinatong niya ang “basurang kahon” sa mesa.

Binuksan niya ito.

Kinuha niya ang isang bar ng sabon. Binalatan niya ito. Sa loob ng balot ng sabon, may nakasingit na papel.

Hindi lang basta papel.

Ito ay isang Manager’s Check.

At hindi lang isa. Sa bawat balot ng sabon at tsokolate, may nakatagong tseke at bank certificates.

Ang kabuuan: 10 Milyong Piso.

Ito ang ipon niya sa loob ng 20 taon. Hindi siya bumili ng iPhone, hindi siya bumili ng sapatos, at nagtiis siya sa lumang gamit para maipon ang halagang ito. Gusto sana niyang i-surprise ang mga anak niya. Ang plano niya, pagkabukas ng kahon, sasabihin niyang: “Mga anak, hindi lang sabon ‘yan. Pambayad ‘yan sa mansyon na titirhan natin.”

Pero sinibak nila ang kahon. Pinalayas nila siya.

“Ma’am?” tanong ng Manager. “Itutuloy po ba natin ang pagbili ng House and Lot para sa mga anak niyo?”

Huminga nang malalim si Teresita. Naalala niya ang sakit ng pagtataboy sa kanya ni Rico at Carla.

“Hindi na,” mariing sagot ni Teresita.

“Po? Sayang naman po ang reservation.”

“Change of plan,” sabi ni Teresita. “Gusto kong bilhin ang Penthouse Unit sa condo niyo. Yung may magandang view. Yung tahimik. At ilagay mo sa titulo… pangalan ko lang. AKO LANG MAG-ISA.”

“Masusunod po, Ma’am.”

Ielskievlog

Bumili si Teresita ng sarili niyang unit. Namuhay siya nang marangya at payapa. Nag-travel siya sa mga lugar na gusto niya. Binili niya ang lahat ng alahas at damit na pinagkait niya sa sarili niya noon.

Makalipas ang ilang buwan, nalaman nina Rico at Carla ang totoo mula sa isang kamag-anak. Nalaman nilang milyonaryo pala ang Nanay nila.

Pumunta sila sa Condo. Umiiyak, lumuluhod, at kumakatok sa pinto.

“Mama! Mama! Patawarin mo kami! Nagkamali lang kami! Mahal ka namin!” sigaw ni Rico sa labas.

Binuksan ni Teresita ang pinto. Naka-silk robe siya, may hawak na wine, at amoy mayaman.

“Ma!” akmang yayakap si Carla.

Umatras si Teresita.

Inabot niya sa kanila ang isang supot.

“Oh, ayan,” sabi ni Teresita.

Laman ng supot ay sabon at tsokolate.

“Yan lang ang deserve niyo. Ang yaman ko? Para ito sa taong naghirap at nagtiis—ako. Umalis na kayo bago ko ipatawag ang security.”

Isinara ni Teresita ang pinto sa mukha ng mga anak niyang sakim. Sa wakas, nahanap niya ang tunay na tahanan—hindi sa piling ng mga taong nanghusga sa kanya, kundi sa sarili niyang pagmamahal at kapayapaan