Umuwi Ako Nang Maaga Dahil Nakansela ang Flight — Pagbukas Ko ng Pinto, Isang Babae ang Bumungad na Nakasuot ng Robe Ko at Sinabing, “Ikaw po ba ang ahente?”

Pauwi na sana ako sa NAIA para sa isa na namang business trip sa Cebu. Pagod na pagod na ako sa sunod-sunod na lipad nitong mga nakaraang buwan. Pero pagdating ko sa airport, in-announce na kanselado ang flight dahil sa masamang panahon at technical delay. Wala raw kasiguraduhan kung kailan ang susunod.

Sa halip na maghintay, nag-Grab na lang ako pauwi sa condo namin sa Quezon City.
Hindi ko na sinabihan ang asawa ko. Matagal na rin kaming malamig nitong mga huli.

Madalas, parang magkasama lang kami sa iisang bahay pero hindi na talaga magkausap. Naisip ko, baka sakaling makatulong kung sorpresahin ko siya. Baka may maibalik pa.
Hindi ko alam na ibang klaseng sorpresa ang naghihintay sa akin.

Pagpasok ko sa unit, agad bumungad sa akin ang isang babaeng nakasuot ng robe ko. Yung puting robe na binili ko pa sa Baguio noong anniversary namin.

Ngumiti siya. “Ah, ikaw po ba ang realtor?”

Nanlaki ang mata ko. Realtor?

Saglit kong kinagat ang labi ko para hindi agad sumabog.

“Oo,” sagot ko, pilit na kalmado ang boses. “Ako nga.”

Habang pumapasok ako sa sarili kong bahay, parang may mabigat na humahampas sa dibdib ko sa bawat hakbang. Napansin ko agad—wala na ang mga larawan namin ni Marco. Sa halip, may naka-frame na litrato niya kasama ang babaeng nasa harap ko. Nasa beach sila. Mukhang Boracay. Noong nakaraang tag-init.

Naalala ko tuloy—iyon yung panahong sinabi niyang may “urgent project” siya sa Davao at isang linggo siyang mawawala.

May mga bulaklak din sa mesa. Fresh. Hindi naman siya romantiko. Kailan pa siya nag-effort ng ganito?

“So… gaano na kayo katagal dito nakatira?” tanong ko, parang nag-iinspect talaga ng property.

“Actually, sa kanya itong condo,” sagot ng babae. “Magpapakasal na kasi kami. Ibinebenta na namin para makalipat sa mas malaking bahay sa Cavinti. Mas tahimik doon.”

Magpapakasal.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Ah, engaged na pala kayo?” tanong ko.

“Oo,” masaya niyang sagot. “Nasa shower siya. Pasensya na po sa gulo.”

Parang sinasadya ng tadhana.

Ilang segundo lang, lumabas si Marco mula sa kwarto, nakatapis pa ng tuwalya.

“Love, may—” Napahinto siya nang makita ako. Namutla. “Ikaw? Bakit—”

“Mas maaga,” sagot ko. “Nakansela ang flight.”

Lumingon ang babae sa kanya. “Honey? Kilala mo si ma’am?”

Ngumiti ako. “Oo. Kilalang-kilala ko.”

Nagbihis muna si Marco. Halatang hindi niya alam kung paano aayusin ang sitwasyon.

Habang nakatayo ako malapit sa pinto, tinanong ko ang babae, “Nakita mo na ba ang titulo ng condo?”

“Hindi pa po. Si Marco ang nag-aasikaso ng papeles.”

Biglang sumabat si Marco. “Hindi na kailangan ‘yan.”
“Bakit hindi?” tanong niya, kunot ang noo.

Huminga ako nang malalim. “Kasi nasa pangalan ko ang condo.”

Tahimik.
“Excuse me?” halos pabulong na sabi ng babae.

“By the way,” dagdag ko, “ako ang legal na asawa ni Marco.”

Parang bumagsak ang buong mundo niya sa mukha niya.

Umalis ako bago pa magsimula ang palitan ng sigawan.

Kinabukasan, diretso ako sa abogado ko. Doon ko nalaman ang mas masakit na katotohanan—nagpasa si Marco ng papeles para ibenta ang condo. Pineke niya ang pirma ko.

Buti na lang at hindi pa tapos ang proseso. Naipahinto agad ang bentahan. Ang mga dokumentong pineke niya ang naging ebidensya laban sa kanya.

Makalipas ang ilang araw, nag-message sa akin ang babae. Ang pangalan niya pala ay Trisha. Ipinadala niya sa akin ang lahat—mga screenshot ng mga pangako ni Marco, mga voice recording, pati mga email kung saan pinaplano nila ang “future” nila.

Iniwan din siya ni Trisha. O mas tamang sabihing iniwan niya si Marco.

Una, nagmakaawa si Marco sa akin. Sumunod, nagbanta. Hanggang sa tuluyan na siyang nanahimik.

Nalaman ng kumpanya niya ang ginawa niyang pamemeke ng dokumento. Natanggal siya sa trabaho. Umalis din siya sa condo.

Mag-isa siya ngayon.

Nagkita kami ni Trisha sa isang café sa Maginhawa. Walang sigawan. Walang sampalan. Pareho lang kaming naloko ng iisang lalaki.

“Hindi ko alam,” sabi niya habang umiiyak. “Akala ko totoo lahat.”

“Hindi mo kasalanan,” sagot ko. “Pareho tayong naniwala.”

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat, nakahinga ako nang maluwag.

Hindi ko man nabawi ang mga panahong sinayang niya, nabawi ko naman ang sarili ko.

At ang condo?

Sa akin pa rin.

Pero higit doon, nakuha ko ang mas mahalaga—ang tapang na umalis sa lalaking hindi na dapat pinaglalaanan ng pagmamahal.