UMUWI AKO NANG MAAGA DAHIL CANCELLED ANG TRABAHO KO—PAGBUKAS KO NG PINTO, MAY BABAE SA SALA NA NAGSABI: “FEEL FREE TO LOOK AROUND.” TUMANGO AKO AT NAGPANGGAP NA BUYER… DAHIL ANG BINEBENTA NILA AY HINDI LANG BAHAY, KUNDI ANG BUONG BUHAY KO.

Cancelled ang project.

Imbes na mainis ako na nasayang ang biyahe ko papuntang airport, natuwa pa ako. Naisip ko, chance ko na ‘to. Chance ko na para sorpresahin ang asawa kong si Lorraine. Isang linggo dapat akong mawawala para sa business trip, pero heto, makakauwi ako agad.

Bumili pa ako ng paborito niyang cake at bulaklak bago ako umuwi. Alas-dies ng umaga. Tahimik ang subdivision namin.

Pagdating ko sa tapat ng bahay, napansin kong bukas ang gate. Baka nakalimutan lang isara ni Lorraine, isip ko.

Dahan-dahan kong ipinasok ang susi sa pinto. Gusto ko siyang gulatin.

Pagpihit ko ng seradura at pagbukas ng pinto, bumungad sa akin ang isang pamilyar na boses ng babae, pero hindi ito si Lorraine.

“Sige po, Ma’am, Sir. Feel free to look around. Walang reservation fee ‘to, unahan na lang. Rush sale po kasi ang may-ari.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

green-6
Sa sala—sa sofa na pinag-ipunan ko, sa carpet na regalo ng mama ko—may isang babaeng naka-business attire na kausap ang isang mag-asawang estranghero.

Lumingon sa akin ang babae (ang ahente). Hindi niya ako kilala.

Ngumiti siya nang propesyonal.

“Good morning, Sir! Kayo po ba ‘yung nag-text kanina? Kayo rin po ba ‘yung titingin ng bahay?”

Tinignan ko ang paligid.

Wala na ang mga picture frames namin ni Lorraine sa dingding. Wala na ang mga diploma ko na nakasabit. Wala na ang mga personal na gamit ko sa sala. Malinis. Parang staged na ang bahay para sa viewing.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong magtanong: Nasaan ang asawa ko? Bakit niyo binebenta ang bahay KO?

Pero may bumulong sa isip ko. Huwag. Alamin mo muna ang totoo.

Kaya sa halip na magwala… tumango ako.

“O-Oo,” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses ko. “Ako nga. Gusto kong tignan ang bahay.”

“Great! Sumabay na po kayo sa kanila,” masiglang sabi ng ahente. “Ako nga pala si Grace. Pasensya na kayo, nagmamadali kasi talaga si Ma’am Lorraine na ibenta ‘to. Paalis na kasi siya papuntang Canada next week.”

Canada?

Sumunod ako sa “tour” sa loob ng sarili kong pamamahay.

“Ito ang kitchen,” turo ni Grace. “Kasama na sa price ang lahat ng appliances. Yung refrigerator, yung oven… high-end po lahat ‘yan. Halatang hindi tinipid ng may-ari.”

Hinaplos ko ang counter. Ako ang bumili nito. Regalo ko ‘to nung anniversary namin.

“Bakit daw binebenta?” tanong nung lalaking buyer.

Bumulong si Grace na parang may scoop. “Alam niyo Sir, annulled na kasi si Ma’am Lorraine. Yung ex-husband niya kasi, sobrang abusive at sugarol. Kaya gusto na niyang ibenta lahat para makalimot at makapagsimula ng bagong buhay sa Canada kasama ‘yung bago niyang fiancé.”

Para akong sinuntok sa sikmura.

Abusive? Sugarol? Ni hindi nga ako umiinom. Ibinibigay ko ang lahat ng sweldo ko sa kanya. At fiancé? May iba siya?

Kaya pala… kaya pala pinipilit niya akong tanggapin ang project na ‘to kahit malayo. Gusto niya akong mawala para maibenta niya ang bahay namin nang hindi ko alam!

“Grabe naman pala ‘yung asawa niya,” sabi nung babaeng buyer habang nakatingin sa akin. “Buti na lang nakalaya siya ‘no, Sir?”

Tumingin ako sa kanya. Mapait akong ngumiti. “Oo nga. Buti na lang… nalaman natin ang totoo.”

“Ngayon, punta tayo sa Master Bedroom,” yaya ni Grace.

Umakyat kami sa taas. Habang papalapit kami sa kwarto, naririnig ko ang boses ni Lorraine. May kausap siya sa telepono.

Binuksan ni Grace ang pinto.

“And here is the Master’s Bedroo—”

Natigil si Grace. Nasa loob si Lorraine. May mga maleta sa kama. Nag-iimpake siya ng mga damit—pati mga alahas na bigay ko, nasa loob na ng bag.

“Yes, Babe! Excited na rin ako!” sabi ni Lorraine sa telepono, nakatalikod sa amin. “Mabebenta ko na ‘to ngayong araw. Sigurado ako, pag-uwi ng bobo kong asawa, wala na tayo dito. Nasa Canada na tayo.”

Napasinghap ang mga buyer. Namutla si Grace.

Dahan-dahang lumingon si Lorraine dahil naramdaman niyang may tao.

Nakangiti pa siya nung una, akala niya puro buyer lang.

Pero nung nagtama ang paningin namin… nalaglag ang cellphone niya.

Namuti ang mukha ni Lorraine. Parang nakakita ng multo.

“M-Mark?!” utal na sigaw niya.

Lumapit ako. Ang mga buyer at si Grace ay nalilito at takot.

“Hi, Lorraine,” bati ko nang kalmado. “Sabi nitong ahente mo, abusive at sugarol daw ako? At sabi mo sa telepono, bobo ako?”

“M-Mark… let me explain… hindi totoo ‘yan…”

Humarap ako kay Grace at sa mga buyer.

“Mga Ma’am, Sir,” sabi ko. “Ako si Mark. Ang ‘abusive’ na asawa na sinasabi niya. At ako rin ang legal na may-ari ng bahay na ito. Ang titulo, nakapangalan sa akin.”

Nanlaki ang mata ni Grace. “P-Po?! Sir, sorry po! Ang sabi niya sa akin patay na kayo—ay mali—annulled na pala!”

“Hindi pa,” sagot ko. “Pero malapit na.”

Tumingin ako kay Lorraine na nanginginig na sa takot.

“Walang bentahan na mangyayari,” anunsyo ko. “Grace, pakilabas ang mga kliyente mo. Pasensya na sa abala. Scammer ang kausap niyo.”

Nagmamadaling lumabas ang mga buyer at si Grace, takot na madamay sa gulo.

Naiwan kami ni Lorraine sa kwarto.

“Babe… Mark… nagkamali lang ako… natatakot lang ako sa future natin kaya…” sinubukan niyang hawakan ang kamay ko.

Tinabig ko siya.

“Huwag mo akong hawakan,” mariin kong sabi. “Narinig ko lahat. Aalis ka papuntang Canada kasama ang kabit mo? Gamit ang pera ko? Gamit ang benta ng bahay ko?”

Kinuha ko ang mga maleta niyang naka-impake na.

“Gusto mong umalis? Sige. Umalis ka.”

Binuksan ko ang bintana ng kwarto sa second floor.

“Mark! Anong gagawin mo?!”

Isa-isa kong inihagis ang mga maleta niya sa bintana pababa sa kalsada. Bumukas ang mga ito at nagkalat ang mga damit niya sa lupa.

“MARK!!!” tili ni Lorraine.

“Lumayas ka sa pamamahay ko,” utos ko. “Wala kang makukuha kahit singko. Kakausapin ko ang abogado ko ngayon din para sa annulment at kakasuhan kita ng Adultery. Tandaan mo ‘to, Lorraine: Akala mo naisahan mo ako dahil bobo ako? Ang tunay na bobo, ay yung nagbebenta ng bahay habang may-ari pa ang nakatira.”

Tumakbo si Lorraine palabas para pulutin ang mga gamit niya sa kalsada habang pinagtitinginan ng mga kapitbahay.

Sinarado ko ang pinto.

Sa gitna ng tahimik at malaking bahay, napaupo ako sa sahig. Tumulo ang luha ko.

Hindi naibenta ang bahay. Nasa akin pa rin ang susi. Nasa akin pa rin ang titulo.

Pero nung araw na ‘yon, pakiramdam ko ay nawalan ako ng tahanan. Dahil ang babaeng akala ko ay kasama kong bubuo ng pangarap, ay siya palang wawasak nito kapalit ng pera at ibang lalaki