“Tahan na, Love,” bulong niya habang hinahaplos ang buhok ko. “Dalawang taon lang ako sa Toronto. Para ito sa future natin. Kailangan kong tanggapin ang offer ng kumpanya para makaipon tayo ng malaki.”

Humagulgol ako sa dibdib niya. “M-Mamimiss kita, James. Mag-iingat ka doon ha? Tumawag ka lagi.”

“Pangako,” hinalikan niya ako sa noo. “Ikaw na muna ang bahala sa lahat dito. I love you, Sarah.”

Pinanood ko siyang maglakad papasok ng immigration. Kumaway siya sa huling pagkakataon. Kumaway din ako, punong-puno ng luha ang mga mata.

Pero sa sandaling nawala na siya sa paningin ko… biglang tumigil ang pagbagsak ng luha ko.

Pinunasan ko ang pisngi ko gamit ang likod ng palad ko. Nawala ang lungkot sa mukha ko at napalitan ito ng malamig na ekspresyon.

Naglakad ako palabas ng airport nang taas-noo.

Ang “Toronto assignment” niya? Isang malaking kasinungalingan.

Tatlong araw bago ang flight niya, habang naliligo siya, nakita ko ang naka-bukas niyang email sa laptop. Walang offer mula sa Canada. Ang mayroon ay isang confirmed booking sa isang luxury condo sa Taguig—isang condo na inupahan niya para sa kanya at sa kabit niyang si Erica.

Si Erica na buntis.

Ang plano ni James ay magpanggap na nasa abroad para makapagsama sila ng kabit niya nang hindi ako nanggugulo. At ang mas malala? Gagamitin niya ang joint savings namin—ang $650,000 (mahigit 37 Milyong Piso) na galing sa mana ko at sa pinaghirapan namin—para sustentuhan ang bago niyang pamilya.

Akala niya tanga ako. Akala niya naniwala ako sa drama niya sa airport.

Sumakay ako ng kotse at nagmaneho pauwi. Pagdating ko sa bahay, dumiretso ako sa home office.

Binuksan ko ang laptop. Nag-log in ako sa aming Joint Bank Account.

Nakita ko ang balanse: $650,000.00.

Ito ang perang balak niyang unti-unting withdraw-hin pagdating niya sa “Toronto” kuno.

Nanginginig ang kamay ko, hindi sa takot, kundi sa galit.

“Gusto mong magbagong buhay, James?”

DALAWANG ARAW akong hindi kumain nang maayos. Hindi dahil nalulungkot ako—kundi dahil nag-iisip. Maingat. Kinakabahan, oo, pero determinado.

Binuksan ko ang bank app alas-3 ng madaling araw.

Isang click. “Transfer Funds.”

Isa-isa kong inilipat ang pera sa personal account ko. $50,000. $100,000. $200,000. Hanggang sa zero na ang laman ng joint account namin.

Tapos.

Napatitig ako sa screen. Hindi ko alam kung iiyak ba ako o matatawa. Ang $650,000 na ‘to—mana sa yumaong Lola ko, ipon ng sampung taon, resulta ng pagtitipid namin ni James—ngayon ay akin na lang.

At alam kong hindi ito kasakiman. Ito ay katarungan.

Kinaumagahan, pumunta ako sa abogado.

“Mrs. Reyes,” bati ng abogadong si Atty. Valdez, isang babaeng mukhang hindi natitinag kahit anong mangyari. “Sigurado ka na ba?”

Tumango ako. “Opo. Gusto ko na siyang kasuhan ng concubinage. At gusto kong makuha ang buong $650,000.”

Tiningnan niya ako nang matagal. Hindi niya ako hinuhusgahan—sinusukat niya lang kung kayanin ko ba.

“Alam mo bang may karapatan siyang humingi ng parte ng pera kung mapatunayang conjugal asset ito?”

“Hindi po conjugal ‘yan,” matigas kong sagot. “Iyan po ay mana mula sa lola ko. Bukod pa roon, may ebidensya ako na plano niyang nakawin ito para sa ibang babae.”

Inilabas ko ang screenshot ng condo booking. Ang pangalan ni Erica ang nasa guest details. Ang email confirmation na nagsasabing “Special Request: Master bedroom setup, honeymoon package.”

At ang pinakamahalaga—ang screen recording ko ng chat ni James sa kaibigan niyang si Mark.

“Mark, bro, eto na yung dalawang taon kong alibi. Si Sarah, maniniwala yun. Tapos unti-unti kong ililipat pera sa account ni Erica. Para daw sa ‘negosyo’ namin. Walang malalaman si Sarah. Puro bahay lang naman alam nun.”

Pinanood ni Atty. Valdez ang video. Sandaling tumahimik.

“Mrs. Reyes,” sabi niya, “sa sampung taon kong abogado, bihira akong makakita ng ganito kalinaw na kaso.”

Hindi ako ngumiti. Hindi pa ito panalo.

 

Makalipas ang isang linggo, nagising ako sa tawag ni James.

“Babe!” Masigla ang boses niya, parang walang kasalanan. “Nandito na ako sa Toronto! Grabe, ang ganda! Miss na miss na kita agad.”

Napatitig ako sa kisame. Ginagabi na siya ng tawag—alas-12 ng hatinggabi dito sa Pilipinas. Sigurado akong kasama niya si Erica ng mga oras na ‘to, nagpapanggap lang na malayo.

“Bakit ang tagal mong sumagot?” tanong niya.

“Natutulog ako, James. Alas-dose na.”

“Ah, sorry, love. Sige, tatawag na lang ulit ako bukas. Uy, na-check mo ba yung joint account natin? Nag-deposit dapat yung HR ng allowance ko.”

Dito na ako hinahanda.

“Inopen ko kahapon,” mahinahon kong sabi. “Wala akong nakitang deposit. Pero may napansin ako.”

“Ano?” Biglang nagbago tono niya.

“Walang laman yung account natin. Lahat ng pera natin—wala na.”

Sandaling katahimikan.

“Ano?! Paanong wala?!” Halos pumiyok siya. “Sarah, biro ba ‘to? Saan napunta yung $650,000 natin?! Na-hack ka ba? Nascam ka ba?!”

Napapikit ako. Gusto ko nang tapusin.

“Hindi ako nascam, James.”

“Ha? Eh paanong—”

“Ilipat ko sa personal account ko ang lahat ng pera. At nag-file na ako ng divorce.”

Hindi siya nakapagsalita.

“Ikaw ang nagturo sa akin niyan, James,” patuloy ko. “Tatlong taon kang nagtago ng mga sikreto sa akin. Dalawang taon kang may kabit. Buntis si Erica ngayon, at condo na nga lang kulang sa inyo, inupahan mo pa sa Taguig. Akala mo ba hindi ko malalaman?”

“Sarah—”

“Gagamitin mo sana ang pera ng lola ko para sa kabit mo,” putol ko. “Hindi mo lang inisip na saktan ako—ninakawan mo na ako, ginago mo pa. Ngayon, akin na ang pera. At hindi mo na ‘yon makukuha.”

Narinig ko siyang huminga nang malalim. Maya-maya, biglang nagbago ang boses niya.

“Wala kang karapatan! Conjugal property ‘yon! Kalahati nun ay akin!”

Napangiti ako nang mapait.

“Talaga? Sabihin mo ‘yan sa judge kasama ng mga screenshots ng chat mo kay Mark. At ng condo reservation mo na may ‘honeymoon package.’ At ng ultrasound ni Erica na naka-save sa cloud drive mo.”

Natigilan siya.

“Alam mo… lahat?”

“Oo, James. Alam ko lahat. Mula nung umalis ka, nakita ko na lahat. At ang ginawa ko lang ay protektahan ang sarili ko.”

Narinig ko siyang bumuntong-hininga. Hindi na galit—parang pagod na.

“…Ano bang gusto mong mangyari, Sarah?”

“Hustisya,” sagot ko. “At simula ngayon, tawagin mo na lang akong Sarah. Hindi na ako ‘love’ mo.”

Binaba ko ang tawag.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, nakatulog ako nang mahimbing.