Sa mundo ng pulitika, madalas nating naririnig ang salitang “delikadeza,” pero bihira itong makita sa gawa. Kadalasan, ang mga pamilyang pulitikal ay parang mga tigre kung dumepensa sa kanilang kauri—walang atrasan, walang iwanan, at gagawin ang lahat para protektahan ang sariling pangalan. Pero kamakailan, isang pangyayari sa Kongreso ang gumulantang sa marami at nagbigay ng bagong kulay sa hidwaan ng dalawang pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa. Ito ang tila tahimik na sagupaan ng prinsipyo sa pagitan ni Sandro Marcos at ng mga anak ni dating Pangulong Rodrigo Duterte (FPRRD).

Isipin mo ito: Ang iyong ama, ang Pangulo ng bansa, ay nahaharap sa isang impeachment complaint. Bilang anak at isang mataas na opisyal sa Kongreso (House Majority Leader), nasa kamay mo ang kapangyarihan para impluwensyahan, harangin, o manipulahin ang proseso. Ano ang gagawin mo? Para sa karamihan ng mga “traditional politicians,” ang sagot ay simple: gamitin ang kapangyarihan para protektahan ang pamilya. Pero iba ang naging tugon ni Sandro Marcos, isang desisyon na tinawag ng marami na “master move” at isang malaking sampal sa mukha ng mga kritiko.

Nitong Enero 2026, pormal na nag-inhibit o umiwas si Congressman Sandro Marcos sa anumang diskusyon, pagdinig, at botohan na may kinalaman sa impeachment proceedings laban sa kanyang amang si Pangulong Bongbong Marcos (PBBM). Sa isang pahayag, sinabi ng nakababatang Marcos na kahit hindi siya obligadong gawin ito ayon sa batas, pinili niyang tumabi para protektahan ang integridad ng Kamara at ng proseso. Ayaw niyang magkaroon ng kahit anong bahid ng pagdududa ang publiko na ginagamit niya ang kanyang posisyon bilang “shield” o panangga para sa kanyang ama.

Ang hakbang na ito ay agad na pinuri ng Malacañang at ng maraming observer bilang isang “statesman-like move.” Ipinakita umano nito ang isang “character” at “decency” na bihirang makita sa mga anak ng pulitiko. Sabi nga sa video, “Leadership sometimes calls for restraint rather than participation.” Sa halip na makipagbuno at gamitin ang Rules Committee para barilng ang reklamo, hinayaan ni Sandro na gumulong ang hustisya base sa merito nito. Ang mensahe ay simple pero matalim: Kung walang itinatago, hindi kailangang manghimasok. Ang batas ang hahayaang magsalita.

Dito ngayon pumapasok ang hindi maiwasang paghahambing sa mga anak ni FPRRD. Sa social media at mga usapang kanto, hindi maikakaila ang obserbasyon ng marami: Napakalaki ng pagkakaiba ng istilo ni Sandro kumpara sa mga Duterte siblings. Habang si Sandro ay piniling manahimik at dumaan sa “proper channels” nang may pagpapakumbaba, ang imahe ng kabilang kampo ay madalas na nauugnay sa matatapang na pahayag, diretsahang banat, at minsan ay agresibong depensa

Marami ang nagsasabi na ang ginawa ni Sandro ay isang “class act” na nagpapatunay na ang institusyon ay mas malaki kaysa sa personalidad. Sa pamamagitan ng boluntaryong pag-alis sa eksena, tila sinasabi niya na hindi kailangang maging maingay para maging matapang. Ang tunay na tapang ay ang pagtitiwala sa katotohanan na lalabas din sa huli, na hindi kailangang pilitin o maniobrahin. Para sa mga kritiko na nag-aabang na gamitin niya ang kanyang “clout” para iligtas ang ama, isa itong malaking kabiguan. Wala silang maibabato dahil siya mismo ang nagtanggal ng bala sa kanilang baril.

Hindi rin nakaligtas sa mata ng publiko ang timing ng desisyong ito. Sa gitna ng ingay ng pulitika kung saan ang bawat kampo ay nagbabato ng putik, ang katahimikan at aksyon ni Sandro ay nagsilbing “contrast” sa nakasanayan. Habang ang iba ay abala sa paggawa ng “soundbites” para sa media, siya ay gumawa ng aksyon na nagpapatibay sa respeto sa batas. Sabi nga ng isang commentator, “Respeto nga ba sa batas o isang malaking sampal sa katotohanan para sa mga kritiko?” Ang sagot ay tila pareho—respeto sa batas na nagsisilbing sampal sa mga nag-aakala na gagamitin niya ang “trapo moves.”

Sa pananaw ng Malacañang, hindi nakikialam si PBBM sa desisyon ng kanyang anak. Alam umano ng Pangulo na ang kanyang anak ay may sariling isip at alam ang kanyang mandato bilang public servant. Ang “autonomy” na ito ay nagpapakita ng tiwala sa isa’t isa—tiwala ng ama na gagawin ng anak ang tama, at tiwala ng anak na kayang ipagtanggol ng ama ang sarili sa tamang forum nang walang tulong na may bahid ng nepotismo.

Reaksyon ng mga Netizen: Hati ang Opinyon, Pero Marami ang Bilib

Siyempre, hindi magpapahuli ang mga netizen sa pagbibigay ng kanilang sentimyento. Ang comment sections ay naging “battleground” ng mga opinyon, pero kapansin-pansin ang paghanga ng marami sa ginawa ni Sandro

“Buti pa si Sandro, may delikadeza. Yung iba dyan, todo deny na nga, todo tapang pa kahit mali naman,” sabi ng isang netizen na tila may pinatatamaan sa kabilang kampo. Ang ganitong sentimyento ay nagpapakita na pagod na ang tao sa “sigawan” style ng pulitika at naghahanap ng mas disente at pormal na pamamaraan.

May mga nagsasabi rin na, “This is a masterclass in politics. He disarmed his enemies by stepping aside. Wala silang masabi ngayon.” Para sa mga political analysts sa social media, isa itong matalinong hakbang para protektahan hindi lang ang ama kundi pati na rin ang kanyang sariling political career sa hinaharap. Ipinakita niya na kaya niyang maging “impartial” o walang kinikilingan pagdating sa trabaho.

Sa kabilang banda, may mga DDS (supporters ng Duterte) na hindi kumbinsido. “Pakitang tao lang ‘yan. Sa likod ng camera, sila-sila pa rin ang nag-uusap,” hirit ng isang kritiko. Hindi maiaalis ang pagdududa, lalo na sa klima ng pulitika sa Pilipinas. Pero sa pagkakataong ito, mas mahirap atakihin ang isang taong piniling tumabi kaysa sa taong nakikipag-agawan ng mikropono.

May mga comments din na nagkokompara talaga sa ugali. “See the difference? Class vs. Crass. Tahimik lang si Sandro pero may gawa. Yung iba, puro dakdak,” banat ng isang supporter ng administrasyon. Ang ganitong mga komento ay nagpapalalim sa “narrative” na mayroong “culture clash” sa pagitan ng dalawang pamilya—ang isa ay “restrained” at “formal,” habang ang isa ay “populist” at “rough.”

Konklusyon: Ang Hamon sa Bagong Henerasyon ng Pulitika

Sa huli, ang desisyon ni Sandro Marcos ay nag-iwan ng malaking katanungan para sa atin: Ano ba ang hinahanap natin sa isang lider? Ang matapang na tagapagtanggol na handang makipag-away para sa pamilya, o ang “statesman” na handang magsakripisyo ng impluwensya para sa prinsipyo?

Ang “Tunay na Ugali” na lumabas kay Sandro, ayon sa video, ay ang pagiging marespeto sa proseso at pagkakaroon ng tiwala sa katotohanan. Sinasabi nito na ang tunay na lakas ay hindi sa paggamit ng kapangyarihan, kundi sa pag-alam kung kailan hindi dapat gamitin ito. Sa gitna ng gulo ng “impeachment drama,” siya ang naging boses ng “calmness” at “order.”

Kayo, mga Ka-Netizen, kaninong istilo ang mas gusto niyo? Ang tahimik pero may “delikadeza” gaya ni Sandro, o ang maingay at palaban na gaya ng nakasanayan sa ibang kampo? Naniniwala ba kayo na “master move” ito o “scripted drama” lang? I-comment ang inyong opinyon sa ibaba dahil siguradong mainit ang diskusyon na ito! Ang labanang Sandro vs. Mga Anak ni FPRRD ay hindi lang sa apelyido, kundi sa kung anong klase ng pulitika ang gusto nating makita sa hinaharap.

Abangan ang susunod na kabanata ng seryeng ito sa totoong buhay. Dahil sa pulitika ng Pilipinas, laging may plot twist na parating