TUMULO ANG ANG LU*GA NG KA DATE KO HABANG NAG DINNER DATE KAMI. KAYA PALA MAY NA AAMOY AKONG MABAHO AT BULOK. SA SOBRANG TARANTA NIYA KINUHA NIYA ANG PANYO KO NA NAKALAPAG SA MESA AT IYON ANG PINANG PUNAS NIYA SA TENGA NIYANG MAY LUG@. HINDI KO KINAYA SOBRANG NAKAKADIRI, KAYA NAG WALK OUT AKO AT GHINOST KO NA SIYA

​”Ang bango naman dito,” sabi ko sa sarili ko pagpasok sa steakhouse.

Fine dining, dimmed lights, at ang date kong si Carl na mukhang galing sa shoot ng isang perfume commercial. Akala ko ito na ’yun. Akala ko heto na ang simula ng aking forever.

​Pero habang hinihintay namin ang main course, unti-unting nagbago ang ihip ng hangin.
​
​Akala ko noong una, baka yung blue cheese lang sa salad. Pero habang tumatagal, ang amoy ay nagiging… agressive.

Para siyang kombinasyon ng basang medyas na naiwan sa locker ng tatlong buwan at kanal na hinaluan ng nabubulok na papaya.

​”Uhm, Carl… may naririnig ka ba?” tanong ko, sinusubukang i-distract ang sarili ko sa amoy.

“Ha? Wala naman, bakit?” sagot niya.

​Paglingon niya sa akin, doon ko nakita ang katotohanan. May gumagapang. Hindi ipis, hindi uod. Kundi isang malapot, madilaw, at parang may sariling buhay na likido mula sa loob ng teng4 niya.

​Tumulo ito nang dahan-dahan, parang lava na sumasabog sa bulkan ng kadiri. At dahil siguro naramdaman niyang “wet” ang side ng mukha niya, nanlaki ang mata niya.

​Sa sobrang taranta ni kuya, hindi siya nag-tissue. Hindi siya nag-excuse sa banyo. Sa halip, dinampot niya ang paborito kong silk handkerchief na nakalapag sa table… yung panyo na regalo pa sa akin ng tita ko galing Paris!

​Swissssh!

​Pinunas niya sa tenga niya. At ang malala? Tinignan niya pa yung panyo na parang nag-che-check ng consistency ng peanut butter.
​
​”Wait lang, Carl,” sabi ko habang nanginginig ang boses ko sa pandidiri. “May kukunin lang ako sa sasakyan.”

​”Ha? Babalik ka?” tanong niya habang hawak pa rin ang panyong puno ng “ebidensya.”

​”Oo, kukunin ko lang yung common sense ko at yung dignidad kong nawala simula nung pumasok ako rito.”

​Hindi na ako lumingon. Paglabas ko ng pinto, huminga ako nang malalim yung amoy polusyon sa EDSA, amoy Chanel No. 5 na kumpara sa tenga niya.

Blocked na siya sa IG, blocked sa Viber, at pati sa GC ng mga single, ni-report ko na ang biological weapon niyang tenga.

I’ll find another man na idi date na lang, sana next time yung wala ng lug4ng tumutulo sa tenga please.

Akala ko tapos na. Akala ko sapat na ang isang traumatic na dinner para burahin ko si Carl sa buhay ko.

Pero hindi pala ganun kadali ang trauma… lalo na kung may kasamang amoy.

Kinabukasan, habang nasa office ako, tahimik lang akong nagkakape—trying to reset my life, my standards, at ang aking pang-amoy—nang biglang nag-vibrate ang phone ko.

Unknown number.

“Hi… this is Carl.”

Napatigil ako. Parang may multong kumalabit sa likod ng tenga ko—oo, TENGA.

“I’m really sorry about last night. May infection lang ako. Nagpa-check na ako. Can I explain?”

Napatingin ako sa kawalan. Hindi ko alam kung matatawa ako o matatakot.

Infection?

So confirmed. Hindi pala imagination ko yung lava incident.

Pero bago pa ako makapag-reply, may sumunod pang message:

“I think I left something with you… yung panyo?”

Napatingin ako sa bag ko. At doon ko naalala.

Nasa akin pa nga pala.

Yung panyong minsan ay simbolo ng elegance… ngayon ay parang evidence sa crime scene ng kadirihan.

Bigla akong kinilabutan.

“Keep it na lang,” reply ko. “Souvenir mo na.”

Pero hindi siya tumigil.

Tumawag siya.

Hindi ko sinagot.

Nag-text ulit.

“Please, I just want to make things right.”

At doon ako nag-isip.

Hindi dahil gusto ko siyang bigyan ng second chance…

Kundi dahil gusto kong maintindihan kung paano umabot sa ganung level ang isang taong mukhang walking perfume ad.

Tatlong araw akong nag-isip.

At sa huli, curiosity ang nanalo.

Nagkita kami ulit—pero this time, sa isang café. Walang dim lights. Walang steak. Walang drama.

At higit sa lahat—walang blue cheese na pwedeng sisihin.

Pagdating niya, napansin ko agad.

May benda ang tenga niya.

At surprisingly… wala nang amoy.

“Hi,” sabi niya, medyo nahihiya.

“Hi,” sagot ko, naka-ready na ang emotional armor ko.

Umupo kami.

Tahimik sa una.

Hanggang siya na ang nagsalita.

“Na-diagnose ako ng severe ear infection… matagal na pala. Pinabayaan ko lang.”

Napataas ang kilay ko.

“Ganun kalala?”

Tumango siya.

“Yung tumulo… hindi ko rin in-expect. Sobrang nahiya ako. Nag-panic ako… kaya napulot ko yung panyo mo.”

Napapikit ako saglit. Yes, I remember that VERY clearly.

“Tanga move, I know,” dagdag niya.

Napabuntong-hininga ako.

Sa totoo lang, wala na yung galit ko.

Napalitan na siya ng… trauma with a hint of secondhand embarrassment.

“Why didn’t you excuse yourself?” tanong ko.

“Natakot ako na umalis ka.”

Napatawa ako—hindi dahil nakakatawa, kundi dahil ironic.

“Well… umalis pa rin ako.”

Tahimik ulit.

Tumingin siya sa akin, seryoso.

“I liked you. Kaya gusto kong bumawi.”

Tinitigan ko siya.

Gwapo pa rin. Maayos magsalita. Mukhang okay naman na.

Pero sa utak ko?

Replay nang replay ang scene.

Yung slow-motion na pagtulo.

Yung panyong minahal ko.

Yung amoy na hindi ko makakalimutan kahit mag-3 layers pa ako ng pabango.

Huminga ako nang malalim.

“Look, Carl… I appreciate na nag-explain ka.”

Tumango siya, hopeful.

Pero ngumiti ako nang bahagya—yung ngiting may halong acceptance at goodbye.

“Pero may mga bagay… na kahit anong antibiotic… hindi na kayang i-heal.”

Natahimik siya.

“Like what?”

Tumingin ako diretso sa kanya.

“Memory ko.”

Tumayo ako.

This time, hindi na ako nag-walk out dahil sa kadiri.

Nag-walk out ako dahil malinaw na sa akin—

Hindi lahat ng magandang simula… may magandang sequel.

At oo…

Natuto na ako.

Next time?

Hindi lang red flag ang hahanapin ko.

Pati ear check.