TUMAWAG ANG DATING BOY FRIEND KO HABANG TULOG ANG ASAWA KO

Naalimpungatan ako dahil sa malakas na hilik ng asawa ko. Napatingin ako sa cellphone, pasado alas-diyes na pala ng gabi. Dahil hindi na ako makabalik sa tulog, nag-scroll muna ako sa Facebook account ko.

Nagbasa ako sandali ng mga comment sa aking profile picture. Halos lahat ay lalaki. Puro papuri, puro pa-cute, at ang iba ay nagse-send pa ng chat. Hindi ko rin maikakaila na maganda ako. Twenty-five years old, may isang anak, pero nandoon pa rin ang hubog ng katawan ko. Siguro iyon ang dahilan kung bakit marami pa ring nagkakagusto kahit alam nilang may asawa’t anak na ako.

Pinusuan ko na lang ang mga comment bilang pasasalamat. Maya-maya, biglang nag-video call si Mico, dati kong boyfriend. Hanggang ngayon ay nagpaparamdam pa rin at pilit akong kinukumbinsing balikan siya. Sa totoo lang, gwapo si Mico. Maputi, matangkad, at maganda ang katawan. Ang problema? Tamad maghanap ng trabaho.

Dalawang taon kaming nagsama sa iisang bubong, sa bahay pa ng mga magulang niya. Doon niya palaging ipinapamukha sa akin na siya raw ang nagpapakain sa akin, kahit alam kong galing sa magulang niya ang lahat. Mabarkada siya at madalas umuuwi ng hatinggabi. Kapag nagagalit, napagbubuhatan niya ako ng kamay, tapos magtatanong pa kinabukasan kung bakit may mga pasa ako.

Doon ko tinanong ang sarili ko. Mananatili pa ba ako sa taong mahal ko pero paulit-ulit akong sinasaktan? Sapat ba ang guwapong mukha sa isang pamilya? Napagtanto kong hindi nakakain ang pagiging guwapo kung wala namang respeto, seguridad, at pagmamahal. Kaya iniwan ko siya kahit ayaw niya. Umiyak pa siya at sinabing magsisisi raw ako.

Nagbalik ako sa ulirat nang muling humilik ang asawa ko. Tinitigan ko siya. Halatang pagod na pagod, sunog ang balat sa araw, namumugto ang mga mata. Ang dating makinis at gwapo niyang mukha, unti-unti nang nagbabago. Pero dalawang bagay ang hindi naglalaho, ang pagmamahal niya sa amin ng anak namin, at ang sipag niyang magtrabaho nang marangal para sa pamilya.

Ini-off ko ang telepono na kanina pa tumutunog dahil kay Mico. Lumapit ako sa asawa ko, hinaplos ang mukha niya. Nakanganga pa, halos tumutulo ang laway, senyales ng labis na pagod para lang mabigyan kami ng maayos na buhay.

Bumulong ako, kahit alam kong tulog siya, “Kahit pangit ka na, mahal na mahal pa rin kita. Sobrang swerte ko sa ’yo.”

Ito ba ang sinasabi ni Mico na pagsisisihan ko?
Paano ako magsisisi sa lalaking itinuring akong reyna?
Paano ako magsisisi kung ang anak namin ay tinatrato niyang prinsesa?

Ang guwapong mukha, madaling makita.
Ang magandang katawan, marami riyan.
Ang makinis na balat, diyan lang ’yan.
Pero ang masipag at tunay na nagmamahal,
’yan ang pinakamahirap hanapin.
At kung nasa iyo na, huwag mo nang pakawalan pa.

Paki-mention sa baba kung ganyan kabuti ang mga asawa ninyo

Narito ang mga sumunod na bahagi ng iyong kwento:

Lumipas ang ilang linggo. Isang umaga, naghahanda na sana akong magluto ng almusal nang biglang nag-ring ang cellphone ko. Si Mico na naman. Ilang ulit na niya akong tin спряtawagan sa mga nakaraang araw, pero dedma lang ako. Ngayon, nag-text siya:

“Kailangan na kailangan kitang makausap. Alam kong may asawa ka na, pero ikaw lang makakatulong sa akin. Nasa ospital ako, walang-wala na talaga.”

Napakagat-labi ako. Hindi ko alam kung pananaginip ko lang ba o totoo. Tinawagan ko siya para kumpirmahin. Totoo nga, naaksidente raw siya at na-confine. Walang-wala raw siyang pera at hindi siya matulungan ng mga magulang niya dahil hirap din sila.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Bilang tao, may awa pa rin ako sa kanya. Pero paano ko sasabihin sa asawa ko?

Kinagabihan, habang naghahapunan kami, hindi ako mapakali. Kanina pa ako tahimik, puro iwas sa tingin ng asawa ko. Napansin niya iyon.

“May problema ba, mahal?” tanong niya sa malambing na boses.

Napatingin ako sa kanya. Sa mga matang puno ng pagmamahal at tiwala. Sa mga kamay na magaspang dahil sa araw-araw na pagtatrabaho. Sa puso na hindi nagdalawang-isip na tanggapin ako at ang anak ko mula pa noon.

At doon ko napagtanto—walang dapat itago sa taong tunay mong mahal.

Isinara ko ang telepono. Lumapit sa kanya at niyakap siya ng mahigpit. “Wala na,” bulong ko. “Nandito lang ako, sa piling mo.”

Makalipas ang isang linggo, habang namimili ako sa palengke, may biglang humila sa braso ko. Si Mico. Mukha siyang gusgusin, may galos sa noo, at namumungay ang mga mata.

“Bakit mo ako iniwan do’n?” singhal niya. “Akala ko ba mahal mo pa rin ako? Alam kong nami-miss mo pa rin ako. Kaya ka nga nagpaka-cute sa Facebook, para mapansin kita, ‘di ba?”

Napakawala ako sa pagkakahawak niya. “Tama na, Mico. May asawa na ako. Mahal ko ang asawa ko. Kung nagdrama ka lang pala para maawa ako sa’yo, nagkamali ka. Ilang taon na ang lumipas, wala ka pa ring pinagbago—puro dahilan, puro kasinungalingan.”

Nagbago ang timpla ng mukha niya. Galit. “Mag-ingat ka,” bulong niya bago tumalikod. “Baka pagsisihan mo ‘yang sinabi mo.”

Kinabahan ako. Pero hindi dahil sa kanya, kundi dahil baka may mangyaring masama sa pamilya ko. Tinawagan ko agad ang asawa ko. Sinabi ko ang lahat.

Sa halip na magalit, hinawakan niya ang kamay ko. “Huwag kang mag-alala. Ako na ang bahala. Hindi na kita pababayaan. Hindi na niya tayo gagambalain pa.”

At totoo naman. Simula no’n, hindi na nagpakita si Mico. May nagsabi sa akin na lumipat na raw siya ng probinsya, kasama ang bagong babaeng niloko.

Habang nakatingin ako sa asawa ko, natutulog na pagod matapos ang isang araw ng trabaho, napangiti na lang ako.

Sabi nga nila, ang taong nagmamahal sa’yo, hindi ka sasaktan. Hindi ka lolokohin. Hindi ka gagamitin. Ang taong nagmamahal sa’yo, ipaglalaban ka—hindi lang sa salita, kundi sa gawa.

At ang lalaking ito, ang asawa ko, araw-araw niyang pinapatunayan na siya ang pinakamagandang pangyayari sa buhay ko.

Kaya sa mga nagtatanong kung bakit hindi ko pinakawalan ang gwapo kong asawa kahit nagbabago na ang itsura niya—sagot ko: ang gwapo, madaling palitan. Ang mabuting loob, bihira. At ang lalaking marunong magpahalaga sa pamilya, ‘yun ang huli na sa mundo.

Kaya kung ganyan kabuti ang asawa ninyo, paki-mention sa baba. Dahil deserve nila ng appreciation, hindi lang ngayon, kundi araw-araw.