“Tinutuk4n ako ng B4*ril para Pakasalan ang P4ngit na anak nya…
aaminin ko na sadyang malikøt po ako sa magagandang babae… palibhasa ay gwapo po akong lalaki 🥴 !

Ilang mga kababaihan na rin po ba ang pinags4waan ko at iniwang luhaan noon… pero hindi ko sukat akalain na makak4rma po ako at makakahanap po ng katapat ngayun !!!

Dahil napi*kot po ako, … Tinutuk4n po ako ng b4ril ni Mang Karling dahil ginal4w ko raw ang bunsong anak nya— ok sana kung maganda pero ang s4klap dahil pa*ngīt ‘taz balyena pa… dami pang tigidig !!!

Basta tanda ko eh nal4sing ako kase bday ng anak nyang panganay na tro*pa ko naman— pag gising ko ay bor*lis na ako katabi ng anak nya na kamukha ni Suraida. Na Sēt- up lang ako, author 😭!!!

Pero never po talaga akong pap4tol sa mukhang balyena promise, Ms. Nhie dahil ang lapad ng mukha nya at ang garasg4s pa… kaya sure ako na inosente po ako !

Pls Help, ayaw ko po talagang mas4kal este makasal sa p4ngit na nga ay wala pang ka korte korte ang katawan…😭😭😭 !!!

Inaayus na kase nila ang kasal namin sa simbahan this March !!!

Parang gusto ko nalang tuloy magpatiw4kal

Diyos ko po, Ms. Nhie! Parang gusto ko na nga pong magpatiwakal! Pero ‘di ko kaya, kasi natatakot ako sa Diyos… at natatakot din ako sa impyerno… at lalong natatakot ako na baka sa langit man lang ay naka-abang na uli sa akin si Suraida na may dalang sandok at walis, ready para sa second round ng kasal! Charot, pero seryoso na ‘to!

Ilang araw akong nag-isip ng paraan para makatakas sa nakamamatay na bintang na ‘to. Sabi ko sa sarili ko, “Pre, magaling ka sa diskarte, ‘di ba? Ikaw ang hari ng mga pick-up lines at laging panalo sa bar! Laban lang!”

Kaya isang gabi, nagpanggap akong susunod na sa wakas. Pinuntahan ko si Mang Karling sa kanilang bahay. Naka-buong-buo ang loob ko na makiusap nang maayos.

“Tay,” tawag ko sa kanya, nakangiti kahit nanginginig ang tuhod. “Pumayag na po ako. Pakakasalan ko po si… ano nga po ulit pangalan niya? S’ra… S’ra…?”

“Si Sarah, gago!” singhal ni Mang Karling habang hinahasa ang itak sa may bintana.

“Ah, oo! Si Sarah! Ang… ang biniy… biniyayaan po ng napakaraming ka-charmingan sa mukha,” sabay iwas sa tingin.

Napatingin ako sa kabilang kwarto at nakita ko si Sarah na nakaupo sa kama, nakaharap sa maliit na salamin, naglalagay ng kolorete. Nang mapansin niyang nakatingin ako, ngumiti siya. Ms. Nhie, para akong sinampal ng anino ng pagkabigo. Ang lapad ng ngiti niya—parang welcome arch sa Baler—na tila kayang tumanggap ng isang buong dyip na puno ng pasahero.

Pero wala akong magawa. Itutuloy ko na lang ang drama.

“Tay, kung payag na po ako, gusto ko lang po sana munang magpaalam sa mga magulang ko nang personal. Sa probinsya po sila, sa Quezon. Isang linggo lang po, tapos babalik po ako agad para sa kasal.”

Nagkatinginan kaming lahat. Si Mang Karling, si Sarah, at ‘yung panganay niyang anak na tropa ko. Parang nagbasa sila ng isip ko.

“Pumayag ka na lang, ‘Pa,” sabi ng tropa ko. “Tropa ko ‘to eh. Kung ayaw niyang tumakas, maniwala na tayo. Saka gusto rin naman siguro niyang makapag-isip-isip.”

, salamat sa tropa kong ‘yun! Kung hindi dahil sa kanya, baka ngayon nasa loob na ako ng simbahan na nakagapos ng tanikala ng pagkakasala—este, ng kasal.

Kaya ayun, kinabukasan, nakasakay na ako ng bus pa-Quezon. Nakahinga ako nang maluwag. Akala ko tapos na ang bangungot na ‘to.

Pero mali ako,. Maling-mali.

Pagsakay ko ng bus, may bakanteng upuan sa tabi ng isang babaeng sobrang… sobrang… Ms. Nhie, ‘yung tipong kahit anong angle mo tingnan, pabebe ka pa rin! Putsa, para siyang si Anne Curtis na may halong heart eyes effect! Makinis, maputi, mabango kahit galing ako sa usok ng bus. At higit sa lahat, nakangiti sa akin.

“Pwede bang umupo rito?” tanong ko, medyo na-conscious bigla sa itsura ko.

“Oo naman, guwapo,” sabi niya sabay kindat.

Ms. Nhie, tumaas ang kaba ko pero ‘di sa takot—sa kilig! Akala ko talaga swerte na ‘ko. Sabi ko sa sarili ko, “Eto na! Makakalimutan ko na si Sarah! Eto na ang babaeng magpapabago sa’kin!”

Buong byahe, nagkuwentuhan kami. Siya raw si Cindy, taga-Quezon din, umuwi para sa bakasyon. Ang lambot ng boses, ang bango ng buhok, Ms. Nhie, hindi ako nagsisinungaling—para akong nasa music video ng isang romantic song.

Pero ‘yung ending,parang ‘yung mga pelikula ni Vice Ganda—sobrang saya sa simula, pero sa huli, hagulgol ka na.

Pagbaba namin sa terminal sa Quezon, niyaya niya akong kumain muna sa karinderya. Sabi niya, “Sama ka muna sa’kin, sa bahay namin. Malapit lang ‘to. Para ‘di ka na mag-isa sa probinsya.”

Ms. Nhie, sumama ako. Akala ko talaga may pag-asa na. Akala ko matutupad na ang pangarap kong maging lalaki para sa magandang babae.

Pagdating namin sa bahay nila, bungad agad sa akin si… Mang Karling.

Oo, . ‘Yung si Cindy—anak pala ni Mang Karling. ‘Yung panganay! ‘Yung nasa abroad daw! At hindi niya alam na ako ‘yung lalaking tatakas sa kapatid niyang si Sarah!

“Ah, eto pala ‘yung bagong kasintahan ko, ‘Pa,” sabi ni Cindy na nakangiti.

Napatingin ako kay Mang Karling. Napatingin siya sa akin. Napatingin ako sa labas—walang tao, walang masasakyan, walang takas.

At sa likod namin, biglang lumabas si Sarah. Naka-bestida, naka-pekeng pilikmata, at may hawak na bouquet ng mga lantang rosas. Nakangiti siya sa akin na para bang sinasabing, “Welcome home, my love.”

 gusto kong lumubog sa upuan ko.

‘Yun na po ang simula ng dalawang linggong kulong ako sa bahay ni Mang Karling. Si Cindy, akala niya matutuwa ako pero nung malaman niyang ako ‘yung lalaking dapat pakakasal kay Sarah, biglang nagbago ang ihip ng hangin.

“Ha? Ikaw ‘yung gago? ‘Yung nanligaw sa kapatid ko tapos tatakas?” sigaw ni Cindy sabay tapon ng baso sa pader.

Ms. Nhie, basag ang baso, basag na rin ang puso ko.

At ‘yun na nga. Hindi na ako nakaalis pa. Si Cindy na mismo ang nagbantay sa akin. Sabi niya, “Kung iiwan mo ang kapatid ko, iiwan mo rin ako? Edi samahan mo na kaming dalawa!”

Ms. Nhie, natakot ako. Hindi lang sa dalawang babae, pati na rin sa posibleng maging future ko: dalawang biyenan, dalawang asawa, dalawang pamilya—at isang kahihiyan sa buong baryo.

Dumating ang araw ng kasal. March 15, 2025. Hindi ko malilimutan ‘yan, kahit gusto ko.

Pumasok ako sa simbahan na para akong lalaking lalakad sa pugante. Naka-barong, pero puro pawis. Nakangiti sa mga tao, pero sa loob, umiiyak.

Nasa altar ako. Nakapila ang dalawang bride. Si Sarah, nakaputing-traje na sobrang sikip kasi nga—alam niyo na. Si Cindy, naka-off shoulder na gown, maganda pa rin kahit galit sa akin.

Ang pari, si Father Ben, nakatingin sa amin nang may halong awa at tuwa. Sabi niya, “Sa makabagong panahon, may mga pagsubok na dumarating sa magkasintahan. Pero ang pagmamahalan, laging nananaig.”

Ms. Nhie, kung alam lang niya na ‘yung pagsubok na ‘to ay dalawang bride, isang groom, at isang baril ni Mang Karling na nakadiin sa likod ko mula sa likod ng simbahan.

“Yes, Father,” sabay-sabay naming tatlo.

“Yes, Father,” ulit ko, nanginginig.

Tapos, hinawakan nila ang kamay ko. Si Sarah sa kaliwa, si Cindy sa kanan. Pareho silang nakatingin sa akin na para bang sinasabing, “Ikaw na ang bahala sa aming dalawa, pre.”

Ms. Nhie, sa sandaling ‘yun, naramdaman ko ang bigat ng mundo. Hindi dahil sa kasal, kundi dahil sa bigat ng kamay ni Sarah—Ms. Nhie, parang may nakapatong na sako ng semento sa braso ko! Pero siyempre, ‘di ako umimik.

Tapos na ang misa. Nag-picture kami. Sabi ng photographer, “Close family! Yakap-yakap!”

At ‘yun na nga. Sa loob ng isang araw, nagkaroon ako ng dalawang asawa, dalawang biyenan, at walong bayaw na tila mga sundalong nakabantay sa bawat galaw ko.

Ngayon, Ms. Nhie, tatlong buwan na kaming kasal. Oo, tatlong buwan na akong gising nang may dalawang babaeng katabi sa kama—si Sarah sa kaliwa, humihilik na parang dyipeng umaakyat ng Baguio; si Cindy sa kanan, nagba-browse ng cellphone at paminsan-minsan ay tinatanong ako kung bakit daw ba ako napunta sa kapatid niya kung ako pala’y para sa kanya.

Ms. Nhie, hindi ko na alam ang gagawin ko. Pero isa lang ang natutunan ko sa lahat ng ‘to:

Kapag masyado kang malikot sa magaganda, ang mapapangasawa mo—dalawa, at ‘yung isa, kayang dumagan nang walang paawat.

Kaya sa mga lalaking tulad kong dating pabaya, mag-ingat kayo. Baka sa susunod, kayo naman ang matutulog nang may dalawang asawa… at isa sa kanila ay si Sarah.

Hanggang dito na lang po,  Pasensya na at hindi na ako makapagsulat nang matagal—tatawag na kasi si Sarah para magpahilot ng paa. Sabi niya, tungkulin ko raw ‘yun bilang asawa.

Tungkulin… o parusa?

Bahala na po kayo maghusga.

— Maraming salamat, at nawa’y hindi na kayo mapunta sa sitwasyong katulad ng sa akin.