TINUTUKAN NG BARIL NG MGA HOLDAPER ANG ISANG JEEP SA GITNA NG TRAFFIC PERO NAGTAWANAN LANG ANG MGA PASAHERO, AKMANG KUKUNIN NA SANA NILA ANG MGA GAMIT NANG BIGLANG LUMIKO ANG DRIVER PAPASOK SA ISANG KAMPAMENTO

Isang mainit at maalinsangang hapon sa kahabaan ng C-5 Road malapit sa Taguig. Usad-pagong ang trapiko. Ang usok ng mga sasakyan ay humahalo sa pawis ng mga komyuter na pagod galing sa trabaho.

Sa gitna ng dagat ng mga bakal, bumabagtas ang isang patok na jeep na may rutang “Guadalupe-FTI”. Ang driver na si Mang Carding ay sanay na sanay na sa ganitong buhay—singit dito, singit doon, para lang makarami ng biyahe.

Puno ang jeep ni Mang Carding. “Siyam-siyam” ang upuan, pero parang sardinas na ang mga pasahero. Kapansin-pansin na ang sakay niya ngayon ay puro kalalakihan.

Mga lalaking matitipuno ang katawan, maiigsi ang gupit ng buhok, at may bitbit na pare-parehong camouflage na duffel bags sa paanan. Tahimik lang sila, naka-shades, at parang natutulog.

Pagdating sa may madilim na parte ng kalsada malapit sa Heritage Park, pumara ang dalawang lalaki. Sumabit sila sa estribo ng jeep.

Si Berto at si Kulas. Kilalang mga tirador sa lugar.

Ilang segundo pa lang ang nakakalipas, biglang bumunot ng baril si Berto—isang kalawanging paltik na .38 caliber. Si Kulas naman ay naglabas ng mahabang balisong.

“HOLDAP ‘TO!” sigaw ni Berto, ang boses ay pilit na pinatatapang. “Walang gagalaw! Ibigay niyo ang mga cellphone at wallet niyo! Akin na!”

Sa karaniwang sitwasyon, magsisigawan na dapat ang mga pasahero. Dapat ay may iiyak na ale, o may estudyanteng manginginig sa takot. Inasahan ni Berto na mangingibabaw ang takot sa loob ng jeep.

Pero iba ang nangyari.

Katahimikan.

Isang segundong katahimikan.

Tapos, biglang…

“BWAHAHAHAHA!”

Sabay-sabay na humagalpak ng tawa ang labing-apat na pasaherong lalaki!

Naguluhan si Berto at Kulas. Nagkatinginan ang dalawang holdaper.

“Hoy! Anong nakakatawa?!” bulyaw ni Kulas, itinutok ang patalim sa leeg ng nasa dulo. “Papatayin ko kayo! Ibigay niyo ang gamit niyo!”

Ang lalaking tinutukan, na tinatawag nilang “Sarge”, ay dahan-dahang tinanggal ang kanyang shades. Kalmado lang ito. Wala ni katilamsik ng takot sa mata.

“Pre,” nakangiting sabi ni Sarge kay Kulas. “Sigurado ka ba dyan sa ginagawa mo? Baka magsisi ka.”

“Dami mong satsat! Akin na ‘yang bag mo!” sigaw ni Berto sabay kalabit ng hammer ng baril.

Si Mang Carding naman sa driver’s seat ay nakatingin sa rearview mirror. Napansin niya ang ID lace na nakalawit sa bulsa ng isa sa mga pasahero. May nakasulat na “PHILIPPINE ARMY – SPECIAL FORCES”.

Napangiti si Mang Carding. Alam na niya ang gagawin.

“Holdap pala ha,” bulong ni Mang Carding.

Sa halip na huminto o matakot, biglang inapakan ni Mang Carding ang silinyador.

VROOOOM!

Humarurot ang jeep!

“Hoy Manong! Itigil mo!” sigaw ni Berto habang gewang-gewang sila sa loob dahil sa bilis ng takbo.

Hindi nakinig si Mang Carding. Mabilis siyang kumabig pakanan.

SCREEECH!

Diretso ang jeep papasok sa isang malaking gate na may nakalagay na: PHILIPPINE ARMY HEADQUARTERS.


Dahil kilala ang jeep ni Mang Carding ng mga guwardiya sa gate, at nakita ng mga Military Police (MP) sa gate na kumakaway ang mga pasahero, pinapasok sila agad.

Pagpasok sa loob ng kampo, biglang preno si Mang Carding sa gitna ng Grandstand.

“Nandito na tayo mga Sir!” sigaw ni Mang Carding.

Nanlaki ang mga mata nina Berto at Kulas. Tumingin sila sa paligid. Puro sundalong naka-uniporme, mga tangke, at mga trak ng militar ang nakaparada.

“P-Patay…” bulong ni Kulas. Nabitawan niya ang kanyang balisong.

Sa loob ng jeep, sabay-sabay na tumayo ang mga pasahero.

“Okay boys! Time to work!” sigaw ni Sarge.

Sabay-sabay nilang inilabas ang kanilang mga Military ID at Badge.

“Kami ang 7th Scout Ranger Company na galing sa Mindanao, pauwi sana kami sa probinsya para magbakasyon,” paliwanag ni Sarge habang hinihigpitan ang kamao. “Pero mukhang kailangan muna naming mag-warm up.”

Namutla si Berto. Ang baril niya ay parang naging laruan sa harap ng mga beteranong sundalo na sanay sa giyera. Nanginginig ang kamay niya, nabitawan niya ang baril.

“Sir… joke lang po…” naiiyak na sabi ni Berto. “P-Prank lang po ito! Vloggers po kami!”

“Ah, prank pala ha?” tawa ng isang sundalo sabay kuha ng baril ni Berto. “Sige, prank din ‘to.”

Sa loob ng isang iglap, pinalibutan ng labing-apat na Special Forces ang dalawang holdaper.

Hindi na kinailangang gamitan ng dahas. Sa sobrang takot, napaluhod na lang si Kulas at Berto. Ang matapang na itsura nila kanina ay napalitan ng uhog at luha. Ang pantalon ni Berto ay biglang nabasa—umihi na siya sa takot.

Agad na dumating ang mga Military Police para posasan ang dalawa.

“Boss,” sabi ni Sarge kay Mang Carding habang inaabutan ito ng isandaang piso. “Keep the change. Salamat sa paghatid mo sa kanila sa tamang kulungan.”

Nagpalakpakan ang mga sundalong nasa paligid at pati na rin si Mang Carding. Ang dalawang holdaper ay binitbit papunta sa detention cell ng kampo habang iyak nang iyak.

Kumalat ang kwento sa buong terminal. Ang araw na iyon ay naging leksyon sa mga kriminal: Bago mang-holdap, siguraduhing hindi Rangers ang laman ng jeep, at siguraduhing hindi sa loob ng kampo ang huling destinasyon niyo. Dahil sa huli, ang instant karma ay mas mabilis pa sa trapik sa C-5