TINULOY NG DOKTOR ANG KRITIKAL NA OPERASYON SA GITNA NG MALAKAS NA LINDOL HABANG NAGSILIKAS ANG MGA KASAMA AT GINAMIT ANG SARILING KATAWAN BILANG PANANGGA SA DEBRIS UPANG PROTEKTAHAN ANG PASYENTE

Sa loob ng Operating Room 4 ng St. Raphael Medical Center, tahimik ang lahat maliban sa beep ng heart monitor.

Nakatayo sa gitna si Dr. Gabriel “Gabo” Valdes, ang pinakamagaling na Neurosurgeon sa bansa. Sa harap niya ay nakahiga ang pasyente—si Lina, walong taong gulang, na sumasailalim sa isang delikadong brain surgery upang tanggalin ang tumor.

“Scalpel,” utos ni Dr. Gabo.

Inabot ng nurse ang instrumento. Bukas na ang bungo ng bata. Isang maling galaw lang, maaaring mamatay o maparalisa si Lina habambuhay.

Biglang gumalaw ang sahig.

Sa una, akala nila ay hilo lang. Pero sumunod ang isang malakas na dagundong. Ang mga IV stand ay natumba. Ang mga ilaw ay nag-flicker at namatay, napalitan ng emergency red lights.

Intensity 7.2 Earthquake.

“Lumabas na kayo! Guguho ang building!” sigaw ng Head Nurse na nasa intercom.

Nagsigawan ang mga staff sa loob ng OR. Ang mga scrub nurses at anesthesiologist ay nataranta. Bumagsak ang mga kabinet ng gamot. Nagsimulang magkaroon ng lamat ang pader.

“Doc! Tara na po! Kailangan na nating lumikas!” hila ng isang nurse sa braso ni Dr. Gabo.

“Hindi!” sigaw ni Dr. Gabo, matigas at hindi natitinag. “Nakabukas ang ulo ng bata! Kapag iniwan natin siya, mamamatay siya sa infection o sa debris! Lumabas na kayo kung gusto niyo!”

Dahil sa takot at panic, nagtakbuhan palabas ang mga nurse at assistant. Naiwan si Dr. Gabo, mag-isa, sa gitna ng gumuguho at madilim na kwarto.

Lalong lumakas ang uga. Rinig ang huni ng bakal na bumibigay sa itaas. Nakita ni Dr. Gabo na bumabagsak ang ceiling sa tapat mismo ng operating table.

Walang pag-aalinlangan, inihagis ni Dr. Gabo ang scalpel. Ipinatong niya ang kanyang buong katawan sa ibabaw ni Lina. Naging human shield siya. Niyakap niya ang ulo ng bata gamit ang kanyang dibdib at braso para masigurong walang alikabok o bato ang dadapo sa exposed brain nito.

BLAG! CRASH!

Bumagsak ang malaking tipak ng semento at bakal sa likod ni Dr. Gabo.

“ARGHHH!” sigaw niya sa sakit.

Naramdaman niyang lumagutok ang kanyang tadyang. Bumaon ang bakal sa kanyang balikat. Pero hindi siya umalis. Nanatili siyang nakadagan kay Lina hanggang sa tumigil ang lindol.

Madilim. Maalikabok. Amoy dugo at semento.


Sa labas ng ospital, gulo ang lahat. Dumating ang Search and Rescue Team. Sira ang East Wing ng ospital kung saan naroon ang Operating Room.

“Wala nang buhay dyan,” sabi ng Building Engineer. “Bumigay ang structural integrity ng third floor. Dagan na sila.”

Pero hindi sumuko ang Rescue Team na pinamumunuan ni Captain Bato. Pinasok nila ang guho. Inabot sila ng tatlong oras bago narating ang pinto ng OR 4 na harang ng mga bato.

Binuksan nila ito gamit ang hydraulic tools.

Nang mahawi ang usok, natulala ang mga rescuers.

Sa gitna ng kwartong parang dinaanan ng gera, may isang ilaw na nakabukas—isang maliit na flashlight na kagat-kagat ng isang lalaki.

Si Dr. Gabo.

Nakatayo pa rin siya. Duguan ang likod, punit ang scrub suit, at nanginginig ang mga binti sa pagod at sakit. Pero ang kanyang mga kamay… ang kanyang mga kamay ay matatag at gumagalaw pa rin.

Tinatahi niya ang anit ng bata.

“Doc?” bulong ni Captain Bato, hindi makapaniwala.

“Huwag… huwag kayong maingay…” paos na sagot ni Dr. Gabo, hindi inaalis ang tingin sa pasyente. “Last stitch… tapos na.”

Nang matapos ang huling tahi at malagyan ng benda ang ulo ni Lina, doon lang bumigay ang katawan ni Dr. Gabo. Bumagsak siya sa sahig, walang malay.

Agad isinugod ang dalawa sa field tent sa labas. Himalang buhay si Lina at matagumpay ang operasyon. Si Dr. Gabo naman ay nagtamo ng fractured spine at internal bleeding pero naagapan at ligtas na sa panganib.

Naging headline sa buong mundo ang kabayanihan ni Dr. Gabo. Tinawag siyang “The Unbreakable Surgeon”.

Pero ang tunay na twist ng kwento ay nangyari kinabukasan, nang dalawin siya ng ama ng pasyente.

Pumasok sa tent si Engr. Enrico Cortez, isang mayamang contractor. Umiiyak ito at lumuhod sa gilid ng kama ni Dr. Gabo.

“Doc… salamat… iniligtas mo ang anak ko…” hagulgol ni Enrico.

Tinitigan siya ni Dr. Gabo nang seryoso. Kilala niya si Enrico.

“Engr. Cortez,” mahinang sabi ng doktor. “Alam mo ba kung anong tumama sa likod ko habang pinoprotektahan ko ang anak mo?”

Umiling si Enrico.

“Isang steel beam,” sagot ni Dr. Gabo. “Isang beam na galing sa kisame ng ospital na ito… ospital na kumpanya mo ang nagtayo limang taon na ang nakakaraan.”

Namutla si Enrico.

“Nakita ko ang bakal habang nakadagan sa akin,” patuloy ni Dr. Gabo. “Napakababa ng standard. Ang semento, hinaluan ng sobrang buhangin. Substandard ang materyales na ginamit niyo para makatipid at makakubra ng malaking kickback. Kaya gumuho agad ang East Wing kahit Intensity 7 lang.”

Napayuko si Enrico. Ang kanyang pandaraya at korapsyon ang muntik nang pumatay sa sarili niyang anak. Ang debris na dumurog sa likod ng doktor na sumagip sa anak niya ay ang parehong debris na gawa ng kanyang kasakiman.

“Iniligtas ko ang anak mo dahil pasyente ko siya,” pagtatapos ni Dr. Gabo. “Pero ang buhay niya ngayon ay pangalawang pagkakataon na rin para sa’yo. Ayusin mo ang mga gusaling ginagawa mo. Dahil sa susunod, baka wala nang doktor na sasalo ng kisame para sa pamilya mo.”

Dahil sa insidente, kusang isinuko ni Engr. Cortez ang kanyang lisensya at ginugol ang kanyang yaman para ipaayos nang tama at matibay ang buong ospital.

Napatunayan ng mundo na ang tunay na bayani ay hindi lang ‘yung nagliligtas ng buhay, kundi ‘yung may paninindigang gawin ang tama kahit na ang mundo sa paligid nila ay gumuguho na