— “Anak?”

Ang tinig ni Papa ay mababa, malinaw, sanay sa mga negosasyon na umaabot ng bilyon ang usapan.

Tumingin ako sa paligid ng dorm. Naroon si Marielle, nakaupo sa kama, kunwari’y walang pakialam pero halatang nakikinig. Si Camille ay tahimik, hawak pa rin ang bagong bag. Ang isa pa naming roommate ay nakatayo malapit sa pinto, tila nag-aabang ng drama.

Huminga ako nang malalim.

— “Papa, gusto ko nang lumipat. Ayoko na sa dorm.”

Saglit na katahimikan sa kabilang linya.

— “May nangyari ba?”

Hindi ko agad sinagot. Hindi ko gustong magmukhang nagsusumbong. Hindi ako bata. Pero hindi rin ako kailangang magpanggap na wala akong nararamdaman.

— “Wala naman pong malaki. Gusto ko lang ng mas tahimik na lugar. May project ako. At… gusto ko ng sarili kong espasyo.”

Narinig ko ang bahagyang paghinga niya, parang may naunawaan siyang hindi ko na kailangang ipaliwanag.

— “Sige. May dalawang unit na available sa Horizon Tower. Ikaw na ang pumili. Kung gusto mo, kunin mo ang penthouse. Nakapangalan na rin naman sa’yo ang kalahati ng building.”

Naputol ang pag-uusap sa dorm.

Napatingin sa akin si Marielle. Para siyang may hindi narinig nang tama.

— “H-horizon Tower?” bulong ni Camille.

Ang Horizon Tower ay isa sa pinakamahal na residential skyscraper sa Bonifacio Global City. Hindi iyon condo na basta-basta inuupahan ng estudyante. Doon nakatira ang mga CEO, foreign investors, at ilang artista.

Pinatay ko ang speaker at itinuloy ang usapan sa normal na tono.

— “Salamat, Papa. Ako na po bahala sa interior. Huwag na po kayong mag-abala.”

— “Anak,” dagdag niya bago ko ibaba ang tawag, “huwag kang magtiis sa lugar na hindi ka nirerespeto.”

Ibinaba ko ang telepono.

Tahimik ang kwarto.

Si Marielle ang unang nagsalita.

— “Ano ‘yon? Nakapangalan sa’yo ang building?”

Hindi ako ngumiti.

— “Partial ownership.”

— “Lia, huwag ka nga.” Pilit siyang tumawa, pero nanginginig ang boses niya. “Hindi mo kailangang magpanggap para lang…”

— “Magpanggap?”

Naglakad ako papunta sa aparador at kinuha ang maliit na itim na folder. Binuksan ko ito at inilabas ang isang kopya ng share certificate — hindi ko sinasadya na dalhin iyon sa dorm; bahagi lang iyon ng mga papeles ko sa investment meeting na balak kong puntahan pagkatapos ng midterms.

Ipinatong ko iyon sa mesa sa gitna ng kwarto.

Walang nagsalita.

Ang logo sa papel ay malinaw: Dizon–Alvarado Holdings Corporation.

Ang apelyido ni Marielle ay Dizon.

Ngunit ang Dizon na kilala ng karamihan ay hindi ang Dizon na may hawak ng korporasyon. Ang pamilya nila ay may isang mid-sized construction firm sa Quezon City. Hindi sila konektado sa conglomerate na hawak ng pamilya ko — na nagmula sa lolo ko, at lumaki sa ilalim ng ama ko.

— “Hindi lahat ng Dizon ay pareho,” tahimik kong sabi.

Namumutla si Marielle.

— “A-anong ibig mong sabihin?”

— “Ibig kong sabihin, hindi ako naiinggit sa’yo.”

Hindi ako sumigaw. Hindi ako nagtaas ng tono. Ngunit ang bawat salita ay parang may bigat na hindi nila kayang saluhin.

Kinabukasan, dumating ang isang itim na SUV sa harap ng dorm. May dalawang staff na bumaba at maingat na inilabas ang mga kahon ng gamit ko. Hindi sila naka-uniform ng driver; sila ay bahagi ng asset management team ng pamilya namin.

Habang binababa ang mga kahon, narinig ko ang bulungan ng ibang estudyante sa hallway.

— “Siya ba ‘yon?”
— “Hindi ba ‘yan ‘yung tahimik?”
— “Akala ko scholar lang.”

Hindi ko na inintindi.

Pagdating ko sa Horizon Tower, sinalubong ako ng concierge na halos yumuko sa akin.

— “Welcome home, Miss Alvarado.”

Home.

Ang penthouse ay may malawak na bintanang tanaw ang buong skyline ng Maynila. May pribadong elevator, sariling workspace na may soundproof glass, at isang study na may mahahabang mesa kung saan maaaring maglatag ng blueprint ng buong lungsod.

Sa gabing iyon, habang nakaupo ako sa harap ng malaking salamin, tinanong ko ang sarili ko kung bakit ako nasaktan sa mga sinabi nila.

Hindi dahil tinawag nila akong mahirap.

Kundi dahil sa kung gaano kadali para sa kanila na maliitin ang isang tao.

Lumipas ang ilang araw.

Pumasok ako sa klase sa unang pagkakataon matapos lumipat. Tahimik ang buong lecture hall.

Si Professor Gabriel Reyes ay nakatayo sa harap, hawak ang tablet.

— “Miss Alvarado,” sabi niya, “narinig ko ang balita.”

— “Anong balita po?”

— “Na ikaw ang silent investor sa Helios Research Lab.”

Nag-iba ang ihip ng hangin sa silid.

Helios Research Lab ang isa sa pinaka-prestihiyosong AI laboratories sa Southeast Asia. At oo, may maliit akong stake doon. Hindi dahil anak ako ng CEO — kundi dahil noong high school, nakabuo ako ng algorithm para sa predictive disaster mapping na ginamit nila sa pilot project sa Visayas.

Hindi ko iyon ipinagyabang. Hindi ko iyon kinuwento.

Pero sa mundo ng negosyo, hindi nananatiling lihim ang mga bagay na may halaga.

— “Nagkataon lang po,” sagot ko.

Napatingin si Marielle mula sa unahan. Wala na ang kumpiyansa sa mga mata niya. May halong takot at pagsisisi.

Sa araw ng group presentation, ako at ang dalawang kaklase kong halos walang naniwala ay tumayo sa entablado. Ang system na binuo namin ay hindi lamang gumagana — mas mabilis ito kaysa sa prototype ng Helios.

Nang matapos kami, hindi pumalakpak ang klase agad.

Tahimik muna.

Pagkatapos ay unti-unting pumalakpak si Professor Reyes.

— “Exceptional.”

Si Marielle at ang grupo niya ay nag-present din. Maganda ang design. Maayos ang slides. Pero may kulang — lalim.

Pagkatapos ng klase, lumapit si Marielle sa akin sa hallway.

Hindi na siya naka-makeup. Hindi na siya naka-heels. Parang bigla siyang naging mas totoo.

— “Lia… hindi ko alam.”

Tiningnan ko siya.

— “Alam ang ano?”

— “Na gano’n ka.”

Napangiti ako nang bahagya.

— “Hindi mo tinanong.”

Napatungo siya.

— “Akala ko kasi…”

— “Na mahina ako?”

Hindi siya sumagot.

Sa huling araw ng semester, ipinaskil ang resulta ng internship selection.

Sa pinakataas ng listahan: Lia Alvarado – Helios Research Lab.

Sumunod ang pangalan ng dalawang ka-grupo ko.

Walang pangalan si Marielle.

Sa labas ng bulletin board, nakatayo siya, tahimik.

Lumapit ako.

— “Marielle.”

Tumingin siya sa akin, nangingislap ang mga mata.

— “Pwede ka namang mag-apply ulit sa susunod na batch.”

— “Hindi ‘yon ang gusto kong sabihin,” sagot niya, mahina. “Gusto kong humingi ng tawad.”

Hindi ako nagsalita agad.

May mga bagay na hindi kailangang ipaliwanag. May mga aral na mas mabigat kapag kusa mong natutuhan.

Sa huli, hindi ko siya tinanggap bilang kaibigan.

Pero hindi ko rin siya itinulak palayo.

Dahil ang tunay na kapangyarihan ay hindi ang kakayahang magpakita ng yaman.

Kundi ang kakayahang pumili kung kailan mo ito gagamitin.

At sa sandaling iyon, habang nakatingin ako sa skyline ng lungsod mula sa salamin ng Helios tower kung saan magsisimula ang internship ko, naisip ko ang unang tanong na ibinato sa akin sa dorm.

GCash o bank transfer?

Ngayon, alam ko na.

Hindi pera ang tunay na sukatan ng halaga ng tao.

Respeto.

At iyon ang bagay na hindi mo maaaring hilingin.

Kailangan mo itong ipaglaban — o patunayan.

At sa wakas, napatunayan ko na