THR33SOM3 WITH MY CHILHOOD FRI3NDS

Hi Admin, itago niyo na lang ako sa pangalang Jackson, isang Civil Engineer. Nitong nakaraang weekend, nagpunta kami sa isang beach resort sa Batangas para i-celebrate ang promotion ng matalik kong kaibigan na si Layla bilang HR Manager.
Kasama rin namin si Anne na isang Secretary. Sobrang solid ng samahan naming tatlo dahil college pa lang ay magkakaibigan na kami at kampante ako na parang magkakapatid na ang turingan namin.

Pagdating namin sa resort, nag-check in muna kami at nagpahinga sandali. Naglakad-lakad kami sa beach, kumuha ng mga pictures, at nag-enjoy sa sunset habang nagkukuwentuhan tungkol sa mga stress sa trabaho.
Nang magdilim na, nag-order kami ng dinner sa restaurant ng resort at doon na rin kami nagsimulang umorder ng bucket ng beer. Noong una ay chill lang, tawanan tungkol sa mga luma naming crush at asaran sa opisina.

Hanggang sa lumipat kami sa table na malapit sa dalampasigan para mas solo namin ang pwesto. Doon na nagsunod-sunod ang order namin ng matatapang na inumin.
Hindi namin namalayan na dahil sa sobrang saya at lamig ng simoy ng hangin, mabilis kaming nalasing. Si Layla ay napapakanta na sa videoke habang si Anne naman ay tawa nang tawa sa bawat hirit ko.

Dahil sa dami ng nainom, hirap na kaming maglakad pabalik sa kanya kanyang room namin kaya nag-alalayan kaming tatlo. Pagpasok sa kwarto, dahil iisa lang ang malaking kam∆ at wala nang may gustong matulog sa sofa.
Napagpasyahan naming magtabi-tabi na lang para makapahinga na agad. Nakahiga ako sa gitna nina Anne at Layla.

Dahil sa bigat ng aming mga ulo, agad kaming napahimbing. Pero sa gitna ng gabi, nagising ako dahil may naramdaman akong malambot na kamay na gumagalaw sa ilal!m ng aking t-shirt.
Si Layla pala iyon, na sa sobrang lasing ay dahan-dahang bumaba ang hapl*s hanggang sa marating ang aking shorts. Doon niya sinimulang buksan ang aking z!pp3r.

Hindi ko na nagawang pigilan ang sarili ko dahil sa tindi ng alak na dumad@loy sa aking ugat. Hinayaan ko siyang ilabas ang aking batut∆.
Nagising din si Anne dahil sa lagapak ng aming mga katawan. Akala ko ay magagal!t siya o lalabas ng kwarto.

Pero dahil bagong gising at lasing pa rin, dahan-dahan siyang lumapit sa akin at nakihati sa bawat hal!k. Ang gabi ay naging isang ma!n!t na tagpo na hindi namin pinlano.
Sinis!ps!p ni Layla ang aking batut∆ habang si Anne naman ay dahan-dahang pinapasok ang aking daliri sa kanyang p3ch∆y. Ang buong kwarto ay napuno ng pagn@n∆sa.

Hanggang sa kaming tatlo ay tuluyang naglabas ng in!t bago muling nil∆mon ng antok sa tinding pagod. Kinabukasan, pagdilat ng aking mga mata, bumungad sa akin ang sikat ng araw.
At ang dalawang kaibigan ko na wala ring anumang suot. Isang matinding katahimikan ang namayani sa loob ng room habang nag-aayos kami ng mga gamit pabalik ng Manila.

Walang may gustong mag-ungkat sa nangyari; parang lahat kami ay nahihiya sa isa’t isa. Parang wala lang nangyari. Ngayon kapag nasa office kmi minsan ang nag jojoke ako ba sana ay maulit muli yun hahahaha.

Lumipas ang isang linggo mula nang mangyari iyon sa Batangas. Isang linggo ng mahahabang titigan sa opisina na bigla na lang iiwas, ng mga “good morning” na tila ba may kasamang kuryente, at ng mga group chat na biglang tumatahimik kapag ako ang huling nag-reply.

Si Layla, ang bagong HR Manager, biglang naging sobrang propesyonal. Sa tuwing magkakasalubong kami sa hallway, ang tangi lang niyang binibitawan ay, “Good morning, Engr. Jackson,” na para bang estranghero ang kausap. ‘Yung tipong naka-poker face, walang emosyon. Samantalang noong gabing iyon, ang mga kamay niya ang siyang nag-e-explore sa katawan ko.

Si Anne naman, ang Secretary, iba ang atake. Sa tuwing magkikita kami sa pantry, napapangiti siya ng bahagya, ‘yung tipong alam mong may alam siya. Minsan, habang nagkakape ako, bigla siyang dumaan at bulong sa akin, “Uy, Jackson, kumusta na ‘yung… daliri mo?” Tapos tatawa na parang walang imik, iiwan akong nakatulala at halos mabulunan sa kape.

Hindi ko alam kung niloloko lang niya ako o sinisindak.

Isang hapon, tinawag ako ni Layla sa HR office. Sabi niya, kailangan daw ng Civil Engineering department ng bagong ID at may mga pipirmahan akong clearance. Normal na usapang opisina, walang personalan. Pero nang ako na ang lumapit sa desk niya para kunin ang ID, biglang bumaba ang boses niya.

“Jackson,” sambit niya, hindi tumitingin sa akin. “’Yung… nangyari noong weekend… sana… sana hindi mo na lang ikukuwento kanino man. Lalo na kay Anne. Baka isipin… alam mo na.”

Napahinto ako. “Layla, si Anne ay nandun. Kasama natin. Pareho kayong… magkapatong noong gabing iyon.”

Sa wakas ay tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang hiya at pagkalito sa kanyang mga mata. Alam niya. Pero parang mas gusto niyang magpanggap na hindi niya maalala ang parte ni Anne sa nangyari. Siguro, mas madaling tanggapin na kami lang ni Anne ang nagkamali, kaysa isiping pareho kaming… nakihati.

Paglabas ko ng HR, diretso akong nagpunta sa CR para maghilamos. Habang nakayuko ako sa sink, may pumasok. Si Anne. Secretary siya, pero CR ng lalaki ito.

“Anne, anong ginagawa mo dito? Lalaki ‘to!” nataranta kong bulong.

Tumawa lang siya. “Alam ko. May sasabihin lang ako, tapos aalis na ako.” Lumapit siya sa likuran ko, sumilip sa salamin. “Kanina kita nakita pumasok dito. Gusto ko lang itanong… may sinabi ba si Layla sa’yo? Tungkol sa amin?”

Napalunok ako. “Wala naman… bakit?”

“Kasi,” aniya, humina ang boses. “Simula noong gabing iyon, umiiwas siya sa akin. Parang ako ang may kasalanan. Jackson, pareho kaming lasing. Pareho kaming… nandoon. Hindi ko kasalanan kung nagising ako at nakita ko kayo, at kung… sumali ako.”

Tumikhim ako. “Alam ko, Anne.”

Tumalim ang tingin niya sa akin sa salamin. “Ang tanong, Jackson… gusto mo bang maulit ‘yon? Kasi kung oo, baka kailangan nating kausapin si Layla nang masinsinan. Hindi pwedeng ganito ‘yung samahan naming tatlo. Nagiging… awkward.”

Bago pa ako makasagot, may narinig kaming yabag sa labas. Mabilis na umalis si Anne, iniwan akong mag-isa sa CR, basa ang mukha, at mas lalong naguluhan.

Hindi na napigilan ang usapan. Isang linggo matapos ang awkward encounter sa CR, nagkayayaan kaming mag-dinner ulit—kami lang tatlo. Hindi sa isang magarbong lugar, kundi sa isang tahimik na restobar sa may Quezon City. Walang alak, kape lang daw, sabi ni Layla. Kailangan daw naming mag-usap bilang magkakaibigan.

Pagdating ko, nakaupo na silang dalawa. Bakas sa mukha ni Layla ang kaba; si Anne naman ay tila kalmado pero may determinasyon. Umupo ako sa gitna nila—mistulang eksena sa Batangas, pero sa pagkakataong ito, hindi para matulog, kundi para linawin ang lahat.

“Sige, ako na mag-uumpisa,” sabi ni Anne, humihigop ng kape. “Layla, alam kong nahihiya ka. Ako rin. Pero hindi pwedeng ganito tayo. Halos araw-araw tayo nagkikita sa opisina. Hindi pwedeng magkunwari tayong wala tayong… pinagsamahan.”

Namula si Layla. Hindi siya makatingin sa amin. “Alam kong mali. Sobrang lasing tayo. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa ‘yon. Siguro… siguro may parte sa akin na matagal nang gusto, pero hindi alam kung paano sabihin.”

Napatingin ako sa kanya. “Gusto? Anong gusto?”

Dito na lumabas ang totoo. Sa loob ng maraming taong pagsasama, sa likod ng tawanan at asaran, may namumuong damdamin—hindi lang ako, kundi sila rin. Si Layla, sa kanyang pagiging seryosong HR Manager, pala’y lihim na may crush sa akin mula pa noong college. Si Anne naman, kahit na secretarya lang, ay siyang madalas kong makuwento ng mga problema sa trabaho at buhay. Hindi ko alam na ang pagiging komportable naming tatlo ay may halong halik at haplos na hindi pa nasasabi.

“Mahal ko kayong dalawa,” biglang sabi ni Anne, tuwid ang tingin. “Hindi ko alam kung paano, pero totoo ‘yan. At noong gabing iyon, hindi lang dahil sa alak kaya ako sumali. Kundi dahil gusto ko kayong maramdaman—pareho.”

Tumulo ang luha ni Layla. “Anne… Jackson… natatakot ako. Natatakot akong masira ‘yung samahan natin. Natatakot akong husgahan tayo. Pero higit sa lahat, natatakot akong aminin na… gusto ko rin kayo. Pareho.”

Sa pagkakataong iyon, tahimik ang restobar. Walang tugtog, walang ingay. Tanging ang mga salitang sabay-sabay naming inilabas. Umabot ang kamay ko at hinawakan ang kamay ni Layla. Gamit ang kabila, hinawakan ko rin ang kamay ni Anne.

“Hindi ko alam kung ano ang tawag dito,” sabi ko, seryoso. “Hindi ko alam kung ito ay pagmamahal, pagkakaibigan, o pagnanasa. Pero ang alam ko, simula noong gabing iyon, hindi na kayo nawala sa isip ko. Pareho. Hindi ko kayo mapipili. Ayokong pumili. Kung papayag kayo… gusto kong subukan kung ano man ito. Hindi para sa madla, kundi para sa ating tatlo. Bilang magkakaibigan… o higit pa.”

Nagkatinginan silang dalawa. Ilang saglit na tahimik, tila ba nag-uusap ang kanilang mga mata. Sa wakas, sabay na tumango si Layla at Anne. Walang eksenang dramatic, walang iyakan—tanging ang init ng kanilang mga kamay na lalong humigpit sa aking pagkakahawak.

“Sige,” bulong ni Layla. “Subukan natin.”

Napangiti si Anne. “Pero Jackson, kung may masaktan man… ikaw ang papaluhin namin.”

Tumawa kaming tatlo, sabay. Sa unang pagkakataon, nawala ang awkwardness. Sa halip, may bagong pumalit—isang pangako, tahimik at lihim, na mula noon, hindi na lang tatlo ang magkakaibigan. Kami ay naging isa.

Kinabukasan sa opisina, habang nagkakape sa pantry, dumaan si Anne. Sabay kaming napangiti ni Layla. Walang imikan, pero ramdam namin ang isa’t isa. Sa gabing iyon, nagkasundo kaming mananatiling lihim ang samahan naming ito—at kung magiging magulo man ang landas, sabay-sabay naming haharapin.

WAKAS