Buong silid ng punerarya ay tila napatigil sa oras matapos bumukas ang kabaong. Walang laman. Walang bangkay. Ang ama ay nakatayo pa rin sa harap nito, nanginginig ang kamay, tila hindi makapaniwala sa nakikita ng kanyang mga mata. Ang mga kamag-anak ay nagsimulang magbulungan, ang iba’y napaatras, ang iba nama’y napahawak sa dibdib. Ang bata ay humihikbi pa rin sa sahig, nakayakap sa gilid ng kabaong. Para bang siya lang ang hindi nagulat. Para bang alam na niya ang totoo mula pa sa simula.

Unti-unting bumalik sa ulirat ang ama. Dahan-dahan siyang lumapit sa kabaong at sumilip sa loob, umaasang may nakita lamang siyang mali. Ngunit malinaw ang katotohanan — walang kahit ano sa loob kundi puting tela at ilang bulaklak. Ang kanyang paghinga ay bumilis. “Nasaan ang katawan ng asawa ko?” bulong niya na halos walang boses. Walang makasagot. Ang dalawang funeral staff ay nagkatinginan, halatang hindi rin nila inaasahan ang nangyari.

Lumapit ang isang matandang tiyahin na kanina pa nakamasid sa kaguluhan. Nanginginig ang kanyang boses habang nagsasalita. Sinabi niyang kaninang madaling araw ay may dumating na lalaki sa punerarya na nagsabing siya raw ay ipinadala ng ospital para ayusin ang ilang papeles ng namatay. May ipinakitang dokumento, kaya pinapasok siya ng staff. Ilang minuto raw itong nanatili sa silid na iyon kasama ang kabaong. Walang nagduda noon dahil normal lamang ang ganitong proseso. Ngunit ngayon, biglang nagkaroon ng kakaibang kahulugan ang pangyayaring iyon.

Habang nagsisimulang kumalat ang takot sa buong silid, biglang nagsalita muli ang batang babae sa pagitan ng kanyang pag-iyak. Mahina ngunit malinaw ang kanyang boses. Sinabi niyang alam niyang wala ang kanyang ina sa loob dahil narinig niya ito kagabi. Nasa bahay daw siya kanina, nakaupo sa kama ng bata, at mahina nitong sinabi: “Huwag kang matakot. Hindi pa ako tapos.” Ang ama ay napapikit nang mahigpit sa narinig. Hindi niya alam kung paniniwalaan ang bata o kung dala lamang ito ng matinding lungkot.

Ngunit may isang bagay na hindi niya maipaliwanag. Kagabi, habang nag-iisa siya sa kanilang bahay, nakatanggap siya ng isang hindi kilalang tawag. Walang nagsalita sa kabilang linya, ngunit may mahina siyang narinig na paghinga — at isang pamilyar na tunog ng hikbi na halos kapareho ng sa kanyang asawa. Inakala niyang guniguni lamang iyon. Ngayon, habang nakatitig siya sa walang laman na kabaong, bumalik sa kanyang isip ang tawag na iyon, at unti-unting pumasok ang isang nakakatakot na posibilidad.

Sa gitna ng takot at kaguluhan, biglang bumukas ang pinto ng punerarya. Lahat ng ulo ay sabay-sabay na napalingon. Isang babae ang nakatayo sa labas, basang-basa sa ulan at hinihingal. Ang ilaw mula sa pasilyo ay tumama sa kanyang mukha. Ang ama ay napaatras, halos mawalan ng lakas ang tuhod. Dahil ang babaeng nakatayo sa pintuan — ang babaeng pinaglalamayan nila buong araw — ay eksaktong kamukha ng kanyang asawa. At sa kanyang nanginginig na boses, sinabi nito ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa buong silid: “Hindi ako patay… pero may gustong magpapatay sa akin.