SOBRANG MAHAL KO ANG NOBYA KO NA IPINALIT KO SA EX-LIP KO PERO NANG MALIGO KAMI SA ILOG, SOBRANG NAGSISI AKO.


Nakilala ko sa online si Joy. Sobrang ganda nya sa profile nya kaya hindi ko naiwasan ang mainlove sa kanya.

Tumagal sa tatlong buwan ang pagchachat namin bago nya ako sinagot. Unti-unti na din akong nanlamig sa lip ko hanggang sa nabaling na talaga kay Joy ang pagtingin ko.

May anak na kaming tatlo ng lip ko na si Aryana. Sa kabila non ay maalaga pa rin sya sa katawan. Ewan ko ba, basta naumay ako sa kanya simula ng makilala ko si Joy.

Isang taon mahigit bago kami nagkita ng chatmate ko. Grabe, mas maganda pa sya sa personal.

Nag usap kami sa isang kainan at nagkasundo na sa susunod naming meet up ay magbebeach kami. Doon ko na daw malalaman kung magsasama na kami o hindi.

Dali-dali akong pumayag at pag-uwi ko ng bahay, nag impake na ako ng mga gamit ko. Nabigla si Aryana, Tinanong nya ako kung ano ang nangyayari.

Dito ko na sya kinausap ng masinsinan. Nakipaghiwalay na din ako sa kanya. Humagulgol sya pero hindi nya napigilan ang pag-alis ko.

Naghanap muna ako sa bayan ng mauupahang bahay. Doon ay malaya kaming ngkakausap ni Joy maski anong oras. Tatlong buwan nang muli kaming magkita. Sa tatlong buwang iyon ay ni minsan hindi ko kinamusta ang ex lip ko at mga anak ko.

Natuloy ang balak naming pagbebeach. Single ang nakalagay sa status ni Joy sa fb kaya inaasahan ko ang korte ng kanyang katawan ay sobrang kaaya-aya. Anim na bata at ang kanyang ama’t ina ang kasama naming nagpunta ng boracay.

Nagpaalam na nagpapalit si Joy ng kanyang kasuotan. Pero paglabas nya ng banyo, grabe ang pagkadismaya ko.

Oo, napakaganda ng hubog ng katawan nya pero ang dami namang stretch mark. Napansin nya ang pag iba ng awra ng mukha ko kaya dito nya ipinagtapat ang totoo na ang anim na batang kasama namin na akala ko kapatid nya ay mali kasi mga anak nya ang mga ito sa ibat ibang lalake.

Hindi ako nakaimik. Naghintay ako ng magandang pagkakataon para pumuslit at tumakas. Nagawa ko naman.

Umuwi ako sa bahay makalipas ang ilan pang buwan. Balak kong bumalik sa pamilya ko pero pagdating ko roon, may nagaganap na okasyon.

Nakita ko si Aryana, naka gown ng pang kasal habang kahawak kamay ang best friend kong si Joey.

Nag iskandalo ako, sobrang nagalit ako kasi best friend ko pa ang sumulot kay Aryana. Nasuntok ko si Joey at bago ako umalis, nagbitaw ako ng pangako na idedemanda ko sila pagbalik ko.

Bahagya lamang na tumawa si Joey saka nya hinalikan sa harapan ko si Aryana. Pinunasan naman ng ex lip ko ang pumutok na labi ng kanyang napagasawa.

Kuys, totoo na kasal sila pero ako ang unang nakarelasyon ni Aryana at may mga anak kami kaya tama lang ang ginawa ko hindi ba?

Narito ang Part 2 at Part 3 ng iyong kuwento.

Pinanood ko sila habang magkahawak kamay sa harapan ng maraming tao. Ang mga anak ko—sina Patrick, Lyka, at ang bunsong si Andrei—nakaayos din ang kasuotan, masaya silang nakikipagkwentuhan sa mga kamag-anak ni Joey.

Parang gusto kong sumabog sa selos at galit na pinagsama.

Lumapit ako sa isang matandang babae na nakatalikod sa may puno ng mangga. Kakagulat lang ng kanyang itsura nang humarap ito sa akin.

Si Aling Marta, ang dating kapitbahay namin. Matanda na sya pero matalas pa din ang mga mata.

“Ah, ikaw pala. Bumalik ka na?” tanong nya sa akin na may bahid ng panghuhusga sa boses. “Sayang at huli ka na. Si Aryana, matapos kang iwan, inalagaan ni Joey. Hindi lang si Aryana, pati ang mga bata. Pinag-aral, pinakain, inalagaan nang walang hinihinging kapalit.”

Napatungo ako. Hindi ako nakaimik.

“Alam mo bang nagkasakit si Aryana ng malubha dahil sa sobrang pag-iyak nang iwan mo sila? Halos dalawang buwan syang nasa ospital. Si Joey ang nandoon sa tabi nya, hindi ikaw,” dugtong ni Aling Marta. “At ang mga anak mo, ni minsan hindi mo man lang binati noong birthday nila. Si Joey, sya ang nag-aya ng swimming, sya ang sumalo ng mga problema nila. Kaya kung sa tingin mo ikaw ang nasa tama, nagkakamali ka.”

Unti-unting gumuho ang loob ko. Napatingin ako sa direksyon nila Aryana at Joey. Magkahawak padin sila ng kamay at kitang-kita ko sa mata ng dating kinakasama ko ang kaligayahan—yung klase ng saya na hindi ko na maibabalik kahit anong gawin ko.

Umiwas ako ng tingin at tahimik na umalis. Hindi na ako nag-ingay. Hindi na ako nagdemanda. Wala na akong karapatan.

Makalipas ang dalawang taon.

Nakatira ako ngayon sa isang maliit na silid sa Maynila. Mag-isa. Wala akong trabaho noon kaya napilitan akong magtinda ng mga lumang gamit sa sidewalk. Minsan natutulog ako sa kariton, minsan sa bangketa kapag inaabot ng gabi ang pagtitinda.

Lumipas ang mga araw na puro pagsisisi ang laman ng isip ko.

Isang hapon, may nakita akong pamilyang naglalakad sa tapat ng tindahan ko. Isang lalaki, isang babae, at tatlong bata. Sandali akong natigilan. Sila pala iyon—sina Joey, Aryana, at ang mga anak ko.

Mukha silang masaya. Nakita ko si Patrick na nakasuot ngayon ng uniporme ng isang pribadong paaralan. Si Lyka naman ay may dalang viola case. Ang bunsong si Andrei ay nakasakay sa mga balikat ni Joey, tumatawa habang may kinakain na ice cream.

Napansin ako ni Aryana.

Sandali syang tumigil sa paglalakad. Nagtama ang mga mata namin. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Gusto ko syang lapitan, kamustahin ang mga bata, pero parang may pumipigil sa akin. Ang bigat ng paa ko.

Hinila sya ni Joey palayo ng marahan. Bago sila lumiko sa kanto, nilingon ako ni Aryana ng isang beses pa. Hindi sya ngumiti. Hindi rin naman sya nagalit. Para lang syang nakakita ng multo—isang bagay na dapat ay nakalimutan na.

Samantalang ako, nakatulala lang. Ang sarili kong pamilya, dumaan sa harapan ko pero para akong hanging hindi nila napansin.

Napaluha ako sa loob ng aking maliit na tindahan. Hindi dahil sa galit. Hindi dahil sa inggit. Kundi dahil sa sobrang pagsisisi.

Napagtanto ko na ang akala kong “tama” na ginawa ko noon ay isa pala sa pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko. Ipinagpalit ko ang totoong nagmamahal sa akin sa isang babaeng hindi ko naman talaga kilala. At ngayon, wala na akong magawa kundi ang manood sa malayo habang ang dating buhay ko ay nagpapatuloy—masaya at maayos—na wala na ako roon.

Sa huli, ako lang pala ang nawalan. Ako lang pala ang nag-iisa.

***WAKAS***