SINUSUMPONG SI MISIS NG KANYANG PAGIGING OVERTHINKER KAPAG NANG4LA*B!T SIYA AT HINDI MAPAGBIGYAN. INIISIP NYA NA MAY IBA NA DAW AKONG KINALOL0K*HAN


MAAGA akong nagpupunta ng bukid. Alas kwatro pa lamang ay nakagayak na ako at nakapaghanda na ng babaunin.

Mag aagahan na din muna ako para tanghalian na lamang ang problema. Maghapon ako sa bukid lalo na kapag mga panahon na ng pag-aararo at pagkuliglig ng lupa.

Wala naman akong problema sa buhay maliban sa isa. May anak naman na kami ng asawa ko. Maasikaso naman ang aking kinakasama subalit kapag hindi sya napagbibigyan sa gusto nya ay madalas syang nagagalit at nag ooverthink.

Kuya Ed, mahilig pong mang4la*b!t si Kumander. Gusto nya kapag nasa mood sya ay B3ym*b4ng kami kaagad.

Ayaw nya ng tinatanggihan. Tatlo o apat na beses sa isang linggo sya nagyayaya ng B3ymba*ng4n kuys.

Kapag napapahiya sya ay tatalikuran nya ako saka sya magtatatalak. Kesyo sawa na daw sya sa akin at mas gusto ko na ang sariwa.

Kesyo may babae na raw ako at hindi ko na sya kailangan dahil matanda na sya para ika*m@.

Nauuwi na lamang sa lahat sa paglalambing pero napupunta rin ang usapan sa pagn4na*ig namin sa ibabaw ng k4*ma.

May katabaan ang asawa ko kaya lamog na lamog ako at halos hindi na makabangon kapag sya na ang
um!ib4*baw.

Minsang gabi ay natulog ako sa kubo sa bukid namin ay nagulat na lamang ako ng sundan nya ako roon.

Doon na naman naganap ang digmaang tanging ang tuhod ko ang sumusuko sa laban.

Isang araw na sobrang pagod ko pag uwi ng bahay ay wala talaga akong mood na pagbigyan sya.

Habang nagtatatalak syang nakatalikod sa akin ay hindi ko naiwasan ang makatulog kahit hindi pa ako nakapaglinis ng katawan.

Nagising na lamang ako na yumuyúg*y0g ang kama. Pagmulat ko ng mga mata ay si Misis kaagad ang nabungaran ko,
nak4!b4baw.

G!n4h4*s@ ako ng sarili kong asawa kuya Ed.Hindi ko alam kung blessing ba ang pagkakaroon ng ganitong asawa o hindi eh kasi nag aararo na nga ako sa umaga, mag oover time pa ako sa gabi.

Sa ngayon po kuya Ed ay nasa siyam na ang anak namin pero hindi pa din nawawala ang hil!g ng asawa ko. Gusto pa rin nya na dalawang beses sa kada nasa mood nya kami magb3ymb4*ngan.

HUSTISYA!!!

Isang umaga, habang nagpapahinga sa ilalim ng puno ng mangga, napag-isip-isip ko nang malalim. Paano ba mapapanatag ang isip ng aking mahal? Hindi naman sa ayaw ko sa kanya, kundi sa pagod na ng aking katawan, na minsan ay nauuna nang humimlay kaysa sa kanyang pagnanasa.

Dinalaw ko si Mang Karyo, ang matandang paraluman sa aming baryo. Sa kanyang payo, sinabi niya: “Anak, ang apoy, kapag hindi nasupil, ay susunog ng tahanan. Ngunit kapag pinatay mo ito, magdidilim at malamig naman ang inyong pugad. Hanapin ninyo ang tamang init.”

Pag-uwi, hinintay ko si Misis na maging kalmado. Hinarap ko siya nang dahan-dahan.

“Mahal,” sabi ko, “tatalikod ba ako sa bukid na aking pinagpapawisan, sa bawat butil ng bigas na ating kinain, kung mayroon akong lakas na ibang ipambubuhos? Ang bukid at ikaw ang aking mundo. Ang pagod ko ay tanda ng pagmamahal ko sa inyong lahat, hindi ng paglayo.”

Tumulo ang luha ni Misis. “Natatakot ako,” bulong niya. “Kapag hindi mo na ako hinahawakan, para bang hindi mo na ako nakikita. Para bang ako’y nagsisimula nang maging hangin lamang.”

Doon ko naunawaan. Hindi lamang ito usapin ng laman. Ito ay usapin ng kumpirmasyon. Ng pagiging siguradong minamahal at ninanais pa rin.

Mula noon, nagbago ang aming paraan. Hindi na lamang biglaan o batay sa kanyang “mood” ang aming pagtatalik. Nagkaroon kami ng masinsinang usapan.

Una, **ang pakikinig nang walang pintas**. Binibigyan ko siya ng buong atensyon kapag nagsasabi ng kanyang pangamba, kahit na paulit-ulit. “Naririnig kita, mahal. At totoo ang pagmamahal ko.”

Pangalawa, **ang pag-iiba ng lambing**. Nalaman kong mas kailangan niya ng yakap na walang hinahanap na higit pa, ng halik sa noo, at ng masinsinang pag-uusap bago matulog. Ito ang kanyang “pampatibay” na hindi ako lumalayo.

Pangatlo, **ang pagtatakda**. Nagkasundo kami na may mga araw na para sa pagtatanim at pag-aani—literal at metapora. “Misis, kapag Biyernes at Sabado, maghahanda ang katawan ko para sa iyo. Ngunit sa Linggo, pahinga para sa ating dalawa. At kapag alas-singko ang umaga, kailangan kong makarating sa bukid.”

Pang-apat, **ang paghahanap ng ibang gawain**. Inanyayahan ko siya sa bukid hindi para magtrabaho, kundi para mag-piknik. Ipinakilala ko sa kanya ang bawat puno, ang kwento ng bawat sulok. Upang makita niya kung saan napupunta ang aking oras—para sa amin.

Hindi nawala ang kanyang libog, ngunit natuto siyang magtimpi at umintindi. At ako naman, natutong unahin ang kanyang pangangailangan ng seguridad bago ang lahat.

Ang siyam na anak? Sila ang buhay na patunay ng aming pagmamahalan. At sa huli, nalaman naming dalawa na ang tunay na **hustisya** ay hindi pantay na pagtatalik sa bawat gabi, kundi ang pantay na pag-intindi at pagpuno sa bawat takot at pangangailangan ng isa’t isa.

Ang bukid ay nangangailangan ng araro upang mamunga. Ang puso ng isang asawa ay nangangailangan ng tiyak na pagpapataba ng pagmamahal—hindi lamang sa katawan, kundi sa salita, sa pagkalinga, at sa patuloy na pagpili na manatili sa kanyang tabi.

At doon, sa gitna ng aming bukid at tahanan, natagpuan namin ang aming balanse. Hindi perpekto, ngunit sapat. Sapat para sa isang maghapong pagtatrabaho, at sapat para sa isang gabing pagmamahalan—na ngayon ay hindi na laban, kundi isang masayang pagtutulungan.