Magandang araw, Itago niyo na lang po ako sa pangalang Edissa, 21 years old. Gusto ko lang pong ilabas itong bigat at takot na nararamdaman ko ngayon dahil hindi ko na alam ang gagawin ko.

Nagsimula ang lahat nung isinama ako ng boyfriend kong si Adrian sa bahay nila para ipakilala sa mama niya. Maayos naman ang pagtanggap nila sa akin, pero dahil malayo ang bahay namin at biglang bumuhos ang napakalakas na ulan, iminungkahi ni Adrian na doon na lang muna ako matulog sa kanila. Nagpaalam naman ako sa mga magulang ko at pumayag naman sila dahil nandoon naman ang mama ni Adrian akala ko magiging ligtas ako.

Ang naging setup namin, sa loob ako ng kwarto ni Adrian natulog at siya naman ay sa labas sa sofa, gaya na rin ng payo ng mama niya para respetuhin ako. Kampante akong natulog dahil alam kong mabuting tao ang pamilya niya. Pero bandang alas-tres ng madaling araw, nagising ako sa isang bagay na hinding-hindi ko makakalimutan.

Nagulat ako dahil may nararamdaman akong hum@h@lik at sumis*ps*p sa dibd*b ko. at yung kam@y nya nasa loob ng short ko, Noong una, ang akala ko ay si Adrian lang iyon na pumasok sa kwarto, (pero kahit kailan wala pang nangyari sa amin na ganun ni adrian) kaya hindi muna ako kumilos. Pero laking gulat at kilabot ko nang mamukhaan ko kung sino ang gumagawa noon, hindi si Adrian, kundi ang papa niya.

Kuya jay Sa sobrang takot ko, nagkunwari akong nagising at gumalaw-galaw ako sa kama para ipakitang nagigising na ako. Doon lang tumigil ang papa ni Adrian at mabilis na lumabas ng kwarto.

Simula noon, hindi na ako nakatulog. Nakatitig lang ako sa kisame, nanginginig sa takot, at diring-diri sa sarili ko.

6am umuwi agad ako noon, kahit na niyaya pa nila ako kumain, hindi ko kayang humarap doon sa papa ni Adrian sa kainin, hinatid naman ako Adrian at nagtaka sa pagmamadali ko na umuwi,

Ngayon, gulong-gulo ang isip ko. Gustong-gusto kong sabihin kay Adrian ang totoong nangyari pero natatakot ako. Paano kung hindi siya maniwala sa akin?

Paano kung kampihan niya ang tatay niya at isipin na gumagawa lang ako ng kwento? Lalo madalas nyang kuwento sa akin na idolo nya ang papa nya dahil napakabait daw at responsible sa kanila,

Kuya Jay, mahal ko si Adrian pero parang guguho ang mundo ko sa tuwing maaalala ko ang gabing iyon. May trauma na din ako at kahit kailan hindi na ako makikitulog sa kapitbahay,

Kuya jay please advice naman po ano ang aking gagawin?

Part 2: Ang Paghihirap na Katahimikan

Lumipas ang ilang araw, Edissa. Mga araw na para kang multong naglalakad. Pumapasok ka sa eskuwela o trabaho, ngumingiti kapag kinakausap, pero sa loob-loob mo, iisang eksena lang ang tumutugtog paulit-ulit— ang dilim ng kwarto, ang bigat ng kamay na hindi dapat, at ang mabahong hininga ng papa ni Adrian sa iyong batok.

Si Adrian, laging nagte-text at tumatawag. “Miss na kita,” “Kumain ka na ba?” “Kelan tayo magkikita?” Ang bawat mensahe niya ay parang karayom na tumutusok sa iyong puso. Gusto mo siyang makita, pero sa tuwing makikita mo ang pangalan niya sa screen ng cellphone mo, ang unang pumapasok sa isip mo ay ang mukha ng tatay niya.

Isang araw, nagkita kayo ni Adrian sa labas ng bahay niyo. Naglalakad lang kayo sa plasa, tulad ng dati. Hawak-hawak ka niya sa kamay, pero imbes na init, naramdaman mo ang lamig. Nang tingnan ka niya at sabihin, “Mahal kita,” napaiyak ka bigla. Hindi mo napigilan.

“Bakit ka umiiyak?” nag-aalalang tanong niya, pinupunasan ang luha mo.
Hindi mo masabi. Ang hirap. Ang bigat ng sikreto.

Sa gabing iyon, Edissa, habang nakahiga ka sa sarili mong kama, hindi mo maiwasang isipin: Paano kung magising ka na lang isang araw na parang panaginip lang ang lahat? Pero alam mo sa sarili mo, hindi iyon panaginip. At sa bawat pagpikit mo, naroon pa rin siya— ang anino ng Papa ni Adrian na sumisipsip hindi lang sa iyong dibdib, kundi pati sa iyong kapayapaan.

Part 3: Ang Desisyon na Babago sa Lahat (Payo ni Kuya Jay)

Edissa, una sa lahat, gusto kitang purihin dahil sa lakas ng loob mo na magsalita. Hindi madaling ibahagi ang ganitong bigat, kahit pa sa hindi mo kakilala. Ibig sabihin, may parte sa iyo na gustong lumaban at hindi na magdusa nang mag-isa.

Narito ang aking payo, makinig kang mabuti:

1. Unahin mo ang iyong sarili at ang iyong mental health.
Ang nangyari sa iyo ay isang sexual assault. Hindi iyon simpleng pagkakamali o “nagkaganoon lang.” Ginawan ka ng masama habang natutulog ka, sa isang lugar kung saan dapat ay ligtas ka. Ang trauma na nararamdaman mo ay totoo at valid. Kailangan mong humingi ng tulong. Maghanap ka ng matatakutwalaan— isang malapit na kaibigan, isang kamag-anak na mapagkakatiwalaan mo (tulad ng nanay o ate mo), o mas maganda, isang professional therapist o counselor. Maraming organisasyon tulad ng sa iyong lokal na tanggapan ng Department of Social Welfare and Development (DSWD) o mga women’s desk sa pulisya na may nakaalalay na social worker na makikinig at gagabay sa iyo nang libre at confidential.

2. Pag-isipan mong mabuti kung kailangan mong isumbong ito sa awtoridad.
Ang ginawa ng papa ni Adrian ay isang krimen. Hindi ka niya dapat ginagalaw. Hindi mahalaga kung walang penetration na nangyari; ang ginawa niyang pagsipsip at paghawak sa iyo nang walang pahintulot ay acts of lasciviousness o kaya’y attempted rape depende sa ebidensya.
Oo, nakakatakot isipin ang pumunta sa pulis. Pero tandaan mo, sa pamamagitan ng pagsumbong, hindi mo lang pinoprotektahan ang sarili mo, kundi pati na rin ang iba pang pwedeng maging biktima niya sa hinaharap. Pwede kang humingi ng tulong sa Women’s Desk ng pinakamalapit na presinto para iguide ka sa proseso.

3. Ang pag-amin kay Adrian: Maging handa sa anumang kahihinatnan.
Ito ang pinakamasakit na bahagi. Mahal mo si Adrian, at gusto mong umasa na paniniwalaan ka niya. Pero ang totoo, hindi mo kontrolado ang magiging reaksyon niya.

• Scenario A: Maniwala siya sa iyo. Ito ang inaasahan nating lahat. Kung mahal ka niya nang totoo at may prinsipyo siya, kakampihan ka niya, kakausapin ang pamilya niya, at susuportahan ka sa paghahain ng reklamo. Ito ang magpapatunay na karapat-dapat siya sa pagmamahal mo.

• Scenario B: ‘Yan ang kinakatakutan mo— na kampihan niya ang tatay niya. Maaaring sabihin niyang “Bakit ngayon ka lang nagsalita?” o “Gumagawa ka lang ng kwento, idolo ko ang tatay ko!” Oo, masakit. Sobra. Pero kung iyon ang maging reaksyon niya, Edissa, kailangan mong tanggapin na hindi pala siya ang lalaking para sa iyo. Hindi ka niya deserve. Mas mabuti nang malaman mo iyan ngayon, kaysa magtagal pa kayo at balang araw ay magkaroon pa kayo ng anak na maaaring mapalapit sa ganoong klaseng tao.

4. Wag kang matakot na lumayo.
Kung kailangan mong lumayo kay Adrian para protektahan ang sarili mo, gawin mo. Kung kailangan mong iwasan ang pumunta sa kanila o sa mga lugar na madalas niyang pinupuntahan, gawin mo. Ang kaligtasan mo ang pinakamahalaga.

Sa ngayon, Edissa, huminga ka.
Hindi ka nag-iisa. Maraming tao at institusyon ang handang tumulong sa iyo. Huwag mong hayaang lamunin ka ng takot. Ikaw ang biktima dito, at hindi mo kasalanan ang nangyari. Ang sisi ay nasa papa ni Adrian, at sa kanya lang.

Maglakas-loob kang magsalita sa isang taong mapagkakatiwalaan mo sa totoong buhay. Simulan mo doon. At kung handa ka na, isumbong mo siya. Para sa hustisya, at para sa iyong kapayapaan.

Kaya mo ‘yan, Edissa. Hindi ka nag-iisa