Sin@gad ni biyanan

Ate Monica, gusto ko lang po confess ang nangyari sa akin last year, sa lugar ng mister ko,Tatlong taon na kaming nagsasama ni Reden. Sa loob ng tatlong taong ‘yun, akala ko nakuha ko na ang loob niya at ang buong pamilya niya.

Kaya nung yayain niya akong umuwi sa probinsya nila para sa fiesta, excited ako. Sabi ko sa sarili ko, “Eto na, makikilala ko na rin nang husto ang mga pinanggalingan niya.”

Laking Manila ako, kaya nanibago ako sa ingay at saya ng probinsya. Ang daming tao, ang daming pagkain, nagkatay sila ng baboy at kambing. Uminom kami, nag-kantahan, at nag-sayawan. Masaya. Sobrang saya, hanggang sa tamaan na ako ng antok at kalasingan.

Hindi ko na matandaan kung paano ako nakahiga sa papag na kawayan nila,, pero naalala ko ang pakiramdam ng may yumakap sa likod ko. Sa gitna ng antok, akala ko si Reden ‘yun. Panatag ang loob ko. Pero habang tumatagal, nagbago ang h@plos. Hindi na ito ‘yung yakap ng taong mahal ko. Doon na nagsimulang nagising ako,
pero dahil dala ng nainom namin,

Hindi ako nakapalag agad, parang nanigas ang buong katawan ko sa gulat at takot. Gusto kong sumigaw, pero hindi lumalabas ang boses ko. dala na rin siguro ng nainom ko, kaya nahina ako, iniisip ko baka panaginip lang, pero unti unting magising ang buong diwa ko sa nangyayari, ramdam ko ang bigat at totoo,. Pero Huli na para magtanggi ako dahil, sag@d na sag@d na ang lahat.

Kinabukasan, paggising ni Reden, hindi ko na natiis. Nanginginig ang kamay ko habang kinukwento ko sa kanya ang nangyari. Sinabi ko,
“Reden, kagabi… tumabi sa akin ang papa mo.”

Pero alam mo kung ano ang mas masakit sa nangyari? Hindi ang pagyakap ng ama niya, kundi ang reaksyon ni Reden. Tumawa lang siya.

“Sus, nagbibiro lang si Papa nun! Palabiro talaga ‘yun, ‘wag mo na damdamin,” sagot niya habang tumatawa, na para bang hindi seryoso sa sinasabi ko, hindi daw magagawa ng papa nya yun, dahil mas nauna paraw natulog sa amin sa kalasingan, saka malaki ang respeto daw nila sa papa nila at magalang daw ang papa nila sa lahat ng tao,

Hindi na ako nakapagsalita, hindi ko na naituloy pa ang ibang sasabihin ko, akala siguro ni reden, simpling pagtabi lang ang ginawa ng papa nya,
Gusto ko sanang sabihin na, biro pa ba yun, sag@d na sag@d at halos umabot sa matris ko,pero sarado na kasi agad ang isip nya, nakikita ko naman talaga kung gaano nila kamahal ang papa nila, dahil maliit pa daw sila ng mamatay ang mama nila at hindi na daw nag asawa pa ang papa nila, pinag aral na lang sila,

hindi ko alam kung anong iisipin. Biro? Biro ba ‘yun? Ramdam ko ang bawat detalye ng pangyayaring pilit nilang binabalewala. Parang bang may isang parte ng pagkatao ko ang ginising ng papa nya,

Pinilit kong paniwalain ang sarili ko na panaginip lang ang lahat. Sabi ko, “Barbie, lasing ka lang. Imposibleng mangyari ‘yun, katabi mo si Reden.”

Paulit-ulit ko itong ibinubulong sa sarili ko bago matulog, umaasang mabubura ng katwiran ang bangungot na ‘yun.

Pero kahit anong pilit kong itulak sa dulo ng isip ko ang gabing ‘yun, hindi mawala-wala ang alaala. Lalo na tuwing magkakatabi kami ni Reden sa gabi.

Sa tuwing lalapit si Reden, sa tuwing hahawakan niya ako, parang automatic na gumagana ang utak ko. Hindi ko mapigilan. Ikinukumpara ko ang bawat hawak,ang bawat galaw. Si Reden, malambing, malumanay, at parang ingat na ingat sa akin, Pero sa tuwing pumipikit ako,

Iba ang g@law ng papa niya. M@diin, at pakir@mdam n@ pun* puno ako, at r@mdam na r@mdam ko ang kak@ibang s@bik, yung klase ng s@bik na parang wala nang buk@s, na parang hin@h@lukay ang bawat parte ng pagk@tao ko.
Ang mga alaala ng gabing ‘yun ay parang sumisira sa bawat sandali namin ni Reden.

Tuwing matatapos ang pagkakataon namin ni Reden, tatalikod ako. Iiyak ako nang tahimik sa dilim habang si Reden ay mahimbing na natutulog,
May mga gabing gusto kong magising si Reden at tanungin siya kung bakit parang wala lang sa kanya ang lahat.

Pero anong sasabihin ko? Na sa tuwing hinahawakan niya ako, ang naalala ko ay ang ama niya? Na ang alaala ng gabing ‘yun ay naging standard na ng kar@nasan na hindi ko naman hiniling?

Pero ang totoo, gusto ko muling mar@nasan
Sa ngayon, balik trabaho kami ni reden, unti unti na din nakakalimutan ko, kaya lang sabi nya sa april, sa bakasyon, babalik daw kami sa kanila, 2 weeks daw kaming magbakasyon doon,

Ayoko sana, dahil sayang ng vacation leave ko, pero ewan ko, bakit ganun? Bakit parang ayaw ko na gusto ko,

Ano po kaya ang maganda ko na gawin? Hindi na kaya ako sumama para tuluyan ko ng makalimutan ang nangyari, naguguluhan po ako ate monica sana may magpayo sa akin