Naririnig niya ang tawanan.
Naririnig niya ang pag-click ng camera.
Naririnig niya ang mga salitang matagal nang humahabol sa kanya mula pagkabata.

Ngunit sa loob niya, tahimik ang isang lihim.

Hindi siya waitress.

Hindi siya katulong.

At lalong hindi siya mahirap.

Sampung taon na ang nakalipas, matapos siyang magtapos bilang Valedictorian, binigyan siya ng full scholarship ng isang international foundation.

Nag-aral siya sa Switzerland.

MBA.

PhD.

At sa edad na 28… siya ang pinakabatang CEO ng Astra Royale Group, isang multi-billion dollar luxury conglomerate.

Ngunit wala ni isa sa kanila ang nakakaalam.

Dahil si Diana ay hindi kailanman nagbabanggit.

Habang naglilinis siya ng sahig, lumapit ang event manager.

“Miss, may tumatawag po sa inyo sa labas.”

Tumingin si Diana.

Tumango siya nang marahan.

Lumabas siya sa terrace.

At doon, huminto ang hangin.

Isang HELICOPTER ang unti-unting bumababa sa damuhan ng resort.

Napatingin ang lahat.

May nakasulat sa gilid:

ASTRA ROYALE.

Napatayo ang mga bisita.

“Kanino ‘yan?!”

“May VIP?!”

“Baka artista!”

Lumabas ang isang lalaking naka-suit, may dalang garment bag.

Lumapit siya kay Diana.

Lumuhod.

“Ma’am Diana,” magalang niyang sabi,
“Narito na po ang inyong gown.”

Nanginginig ang hangin.

At ang mundo ng mga nang-api sa kanya… ay nagsimulang gumuho.

Nanlaki ang mga mata nina Fiona at Bea.

“Ano ‘yon?” bulong ng isa.

“Bakit may helicopter?” sigaw ng iba.

Tahimik na pumasok si Diana sa loob ng VIP lounge.

Kasama ang kanyang assistant.

Isinara ang pinto.

Sa labas, nagkakagulo ang mga usapan.

“Baka sugar daddy niya ‘yan?”

“Baka escort lang siya!”

Ngunit walang sinumang tumawa nang lumabas si Diana makalipas ang sampung minuto.

Hindi na siya naka-uniform.

Naka-suotin siya ng isang royal blue gown na kumikislap sa bawat hakbang.

Ang buhok niya ay malayang bumagsak sa balikat.

Ang kanyang mukha… maliwanag, matapang, at marangal.

Parang isang reyna.

Tumigil ang musika.

Napahulog ang baso ni Fiona.

Namumutla si Bea.

“D-Diana?” nanginginig na tanong ni Bea.

Ngumiti si Diana.

“Oo,” sabi niya.

“Ang maid.”

Lumapit ang host ng event.

“Ladies and gentlemen,” anunsyo niya, “we are honored to welcome the special guest of the evening…”

“CEO of Astra Royale Group…”

“Ms. Diana Valdez.”

Parang binagsakan ng kulog ang buong resort.

May mga napaupo.

May mga napaluha.

May mga hindi makapagsalita.

Lumapit si Diana sa mic.

“At sampung taon na ang nakalipas,” sabi niya, “may isang batang babae na tinawag ninyong walang class.”

“Ngayon, ang batang iyon… ay nagmamay-ari ng mga hotel na mas mahal pa sa resort na ito.”

Tahimik.

Napakatahimik.

At ang mga dati niyang umapak…
Ngayon, nakatingala.

Parang napako sa sahig ang lahat.

Ang mga cellphone ay nakababa.

Ang mga ngiti ay nawala.

Ang mga dating mapagmataas… ay naging mga anino.

Lumapit si Fiona, nanginginig.

“Diana… joke lang naman lahat ‘yon… high school pa tayo…”

Ngumiti si Diana, ngunit walang init.

“Alam ko.”

“Pero ang mga biro ninyo… ay naging sugat.”

Humakbang si Bea.

“Ako… ako ang nagpadala ng imbitasyon.”

“Akala ko… kailangan mo ng trabaho.”

Tumango si Diana.

“At kailangan ninyo ng aral.”

Ibinukas ni Diana ang isang tablet.

Sa screen: mga kontrata ng Astra Royale.

“Ang resort na ito,” sabi niya, “ay bahagi na ng aking grupo.”

Nagkagulo.

“Ang catering.”

“Ang event company.”

“Ang security.”

“Lahat ng naglilingkod sa inyo ngayong gabi… empleyado ko.”

Namuti ang mukha ni Fiona.

“Ibig mong sabihin…”

“Oo,” sagot ni Diana.

“Ako ang boss ninyo ngayong gabi.”

Isa-isang lumuhod ang kanilang yabang.

At sa wakas, lumapit ang principal nilang lahat noon.

“Diana,” umiiyak niyang sabi, “patawarin mo kami.”

Tahimik si Diana.

“Hindi ko kailangan ng paghihiganti.”

“Ang kailangan ko… ay hustisya.”

At sa gabing iyon, natutunan ng lahat:

Ang tunay na reyna…
Ay yaong hindi kailanman yumuko sa pang-aapi.

Tahimik ang buong resort.

Ang hangin ay mabigat sa hiya.

Tumayo si Diana sa gitna ng bulwagan, hindi na galit, hindi na mapait.

Matatag.

“Hindi ako bumalik para manakit,” sabi niya.

“Bumalik ako para ipakita sa inyo na ang katalinuhan at dignidad… ay hindi nasusukat sa damit.”

Lumapit siya kay Fiona at Bea.

“Pinatawad ko kayo.”

Ngunit ang boses niya ay may bigat.

“Ngunit hinding-hindi ko kakalimutan.”

Ibinaba niya ang mic.

Tumalikod siya.

At sa labas, naghihintay ang helicopter.

Habang papalayo siya, naiwan ang mga taong minsang tumapak sa kanya…

At natutong tumingala.

Sa himpapawid, nakangiti si Diana.

Hindi dahil sa tagumpay.

Kundi dahil sa wakas…
Siya na ang reyna ng sarili niyang buhay.

WAKAS