SINABIHAN AKO NI HUBBY NA MAGHANAP RAW KAMI NG AFAM, PARA MAY PAMBILI NG MGA LUHO KO…….

Tawagin n’yo na lang akong Joy. Literal na Joy kasi masaya na kami ngayon ng mister ko.

Matagal nang seaman ang asawa ko, binata pa siya noong nagsimula siyang sumampa sa barko. Aaminin ko na materialistic akong tao, lahat ng luho ko nabibili ko dahil sa monthly allotment na natatanggap ko. Kapag
nauwi si mister, atat na atat akong bumalik siya kaagad. Kasi ‘pag tumambay siya ng matagal, baka malubog kami sa utang at di na makabangon. Kaya sabi ko, ‘pag may vacant, go na agad. Kaibiganin niya kako yung kapitan, para lagi siyang may slot. Alam mo naman dito sa Pinas, kailangan malapit ka sa sandok.

At dumating ang pinakakinatatakutan ko—ang magkasakit yung asawa ko. Year 2023, inoperahan siya sa gallbladder dahil may gallstones siya. Tambay muna siya ng ilang buwan para magpagaling. Kaso umabot ng 1 year, hanggang sa naaksidente siya sa motor at nap#tol yung kaliwang binti niya. Pag minamalaas ka nga naman talaga.

Stress na stress ako nun, baon kami sa utang, yung mga luho ko naisantabi na. Sa dami ng problema namin, minsan gusto ko nalang siyang iwanan—kasi wala na eh. Anong aasahan mo sa isang baldado? Hindi naman ako pwedeng mamasukan bilang kasambahay o di kaya labandera, dahil hindi ako sanay mapagod—in other words, tamad po ako.

Isang araw, hindi ko siya kinikibo. Talagang naiinis at galit ako sa kanya at sa sitwasyon namin. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko, kaya nga ako nag-asawa ng seaman eh—para gumaan ang buhay ko. Pero alam kong alam niya kung bakit ako highblood araw-araw—dahil wala kaming pera.

And since hindi nga kami nag-uusap that time, minessage niya na lang ako. Sabi niya, what if raw kung manghunting kami ng afam sa social media. Siya raw yung pipili tapos ako yung laland!. Syempre nagulat ako, “sure kana ba dyan sa desisyon mo?”
Sagot naman niya, “kilala kita hon, kaya mong mabuhay nang wala ako. Pero mamam#t@y ka pag hindi mo nabibili mga gusto mo.”

Pero may limitasyon naman daw. Bawal kaming magkita sa personal ng afam. No touching baga.

Pumasok kami sa isang site na maraming afam. Si hubby yung nagmessage tapos unang tinanong namin ay trabaho nila at gaano kalaki ang sweldo. Syempre, may afam din na mahirap ah. Gusto kasi namin money down.

Hanggang sa napunta kami sa afam na matanda na pero papaldo ka talaga dahil retired army siya sa US. Nagkasundo kami na walang malalang session na mangyayari. Basta alam nyo na yun guys. Ayun, sobrang saya namin ng asawa ko kasi halos araw-araw nagpapadala si Afam sa amin ng pera. Kahit humilata pa yung mister ko buong araw—no problem. Pero sa makakabasa nito, lalo na sa mga kabataan, wag na wag ninyo kaming gagayahin. Hindi ito magandang gawain, pero ito ang alam naming tamang gagawin

Mga ilang buwan na rin kaming ganito ni hubby. Araw-araw, may kausap akong afam na si “Mike” ang itatawag ko na lang. 62 anyos na siya, retired military, may pension at may sariling negosyo sa Florida. At si hubby? Siya ang nasa likod ng camera, taga-salo ng phone, taga-suggest ng sasabihin ko. Para kaming magka-partner sa isang teleserye na may dalawang bida—pero iisang karakter lang ang nakikita ni Mike—ako.

“Hon, sabihin mo nagluluto ka raw ng spaghetti,” bulong ni hubby habang naka-video call kami ni Mike.
“Babe, nagluluto ako ng spaghetti,” sabi ko kay Mike habang nakangiti.
“Oh, that’s so sweet! I wish I could taste your cooking someday,” sagot ni Mike.
Napangiti ako pero napatingin kay hubby. Siya naman ang nag-thumbs up. Walang selos, walang tampo. Parang naging game na lang namin ‘to.

Sa totoo lang, nakakapagod din. ‘Yung tipong kahit inaantok ka na, kailangan mong magpaka-sweet kasi magpapadala siya ng pera kinabukasan. ‘Yung tipong kahit masama pakiramdam mo, kailangan mong mag-makeup at maganda ka sa video call. Pero sa huli, ‘yung pera, ‘yung padala, ‘yun ang nagpapatuloy sa amin.

Isang araw, may sinabi si Mike na ikinabahala ko.
“Honey, I’m thinking of visiting the Philippines. Gusto na kitang makita in person.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napatingin agad ako kay hubby. Nakita kong nanlaki rin ang mata niya.
“Ha? Babe… a… sige, pag-usapan natin,” sabi ko habang pinipigilan ang panginginig ng boses.
Pagkatapos ng call, nag-usap kaming mag-asawa.
“Hon, anong gagawin natin?” tanong ko.
Tumahimik si hubby. Unang beses ko siyang nakitang nag-isip nang malalim simula nang mag-umpisa kami sa set-up na ‘to.
“Sabihin mo… next year na lang. Maraming bagyo ngayon,” sabi niya.
Napatawa na lang ako. “Talaga? ‘Yun lang ‘yun?”
“Eh anong gusto mo, umamin tayo? Na may asawa ka? Na ginagamit lang natin siya?”
Tumahimik ako. Kasi alam ko, kahit papano, nagkakaroon na rin ako ng totoong feelings para kay Mike. Hindi man ako umiibig sa kanya, pero may pag-aalala na. May gratitude na. Hindi ko alam kung anong tawag dun.

Lumipas ang ilang buwan. Hindi natuloy ang plano ni Mike na pumunta ng Pinas. Pero dumating ang isang pagkakataon na nagbago ng lahat.

Isang hapon, may kumatok sa pinto namin. Si hubby ay nasa loob ng kwarto, nagpapahinga. Ako naman ay naglalaba—oo, naglalaba na ako ngayon, ibang-iba sa dating tamad ako. Pagbukas ko ng pinto, para akong hinampas ng kidlat.
Nakatayo sa harapan ko si Mike. May dalang bouquet ng rosas at isang maliit na box—malamang singsing ‘yun.
“Surprise, honey!” sabi niya na may malaking ngiti.
Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ako makapagsalita. Gusto ko siyang yakapin, gusto ko ring tumakbo. At sa eksaktong segundong ‘yun, lumabas ng kwarto si hubby—naka-tsinelas, naka-shorts, at kitang-kita ang naputol niyang binti.

Nagtagpo ang mga mata naming tatlo. Si Mike, unti-unting naglaho ang ngiti. Si hubby, namumutla. At ako, parang gusto na lamunin ng lupa.

“Ano’ng… ano’ng ibig sabihin nito?” tanong ni Mike, bumaba ang tingin sa singsing sa kamay niya, tapos sa putol na binti ni hubby, tapos sa akin.
Hindi ako nakaimik. Si hubby na ang nagsalita.
“Sir… pasensya na po kayo. Kailangan lang po namin ng pera. Hindi po namin kayo gustong lokohin… pero… ganito lang po talaga kami.”
Bumagsak ang bouquet sa sahig. Hindi nagbitaw ng masasakit na salita si Mike. Tumingin lang siya sa akin, at sa mga matang ‘yun, nabasa ko ang lungkot—hindi dahil sa nasayang na pera, kundi dahil sa nasayang na pangarap.

Umalis siya nang walang imik.
Umiiyak ako noon. Hindi ko alam kung para kay Mike ba ‘yun o para sa sarili ko. Pero niyakap ako ni hubby.
“Sorry, Joy,” sabi niya.
“Hindi mo kasalanan,” sagot ko. “Pareho naman tayong pumasok dito.”
Mula noon, nagbago kami. Hindi na kami nagpatuloy sa ganong klaseng buhay. Naghanap ako ng maliit na trabaho—online lang, dahil ‘yun lang ang kaya ko. Nagtinda si hubby ng mga pagkain sa labas gamit ang tricycle na binili namin sa naipon namin kay Mike—oo, ‘yung natira, ‘yun ang ginamit naming puhunan.

Hindi na kami bumalik sa hunting ng afam. Hindi na kami umasa sa madaling pera.
At si Mike? Minsan, nagme-message pa rin siya. Hindi na para magpadala ng pera. Kundi para kamustahin kami. Natutunan naming hindi lahat ng dumarating sa buhay ay pagkakataon—minsan, sila’y paalala na may tama pa pala tayong daan na kailangang balikan.

Wala na akong luho ngayon. Wala nang mamahaling bag. Pero mas masaya ako—mas totoo. Kasi sa unang pagkakataon, hindi pera ang nagpapasaya sa akin, kundi ‘yung katabi ko sa hirap at ginhawa—ang mister kong hindi ako iniwan, kahit na halos iwanan ko na siya noon.

**Wakas.**