Mainit ang sikat ng araw, at saktong-sakto ang alat ng simoy ng dagat. Suot ko ang paborito kong kulay-ube na bikini hindi dahil gusto kong magpa-sexy, kundi dahil masaya ako sa balat ko. Pero sadyang may mga tao talagang kulang sa pansin at sobra sa yabang.

​Habang naglalakad ako sa dalampasigan, isang lalaking payat na mukhang natuyo sa araw ang humarang sa dinadaanan ko. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa sabay tawa nang nakakaasar.

​”Grabe, Miss,” sabi niya habang humahagalpak.

“Ngayon lang ako nakakita ng buhay na salbabidang naka-bikini. Sa laki mo, siguradong hindi ka lulubog kahit may bagyo.”

​Tumigil ang mundo ko saglit. Hindi dahil nasaktan ako, kundi dahil sa purong inis. Salbabida? Ako? Sa loob ng ut4k ko, narinig ko ang pagput0*k ng isang ug4t.

Lumingon ako sa kanya, tiningnan ko ang mga braso niyang parang toothpick, at ang katawan niyang mukhang kayang liparin ng mahinang hangin.

​”Anong sabi mo?” tanong ko sa boses na kalmado pero may babala.

​”Sabi ko, ang taba mo! Para kang giant floater!” ulit niya, kampanteng-kampante.

​Hindi na ako sumagot. Humakbang ako palapit.

Bago pa siya makakibo, mabilis kong ipinuwesto ang balikat ko sa baywang niya. Sa isang iglap, binuhat ko siya nang pat!w4rik parang isang sako ng bigas na walang laman.

​”Hoy! Ano ba! Ibaba mo ako!” sigaw niya, nang!ngis4y ang mga binti sa hangin.

​”Gusto mo ng salbabida, ‘di ba?” wika ko habang naglalakad palapit sa malalim na bahagi ng tubig.

Ramdam ko ang bigat niya, pero dahil sa galit ko, parang bulak lang siya sa balikat ko. “Ipaparanas ko sa’yo kung paano lumutang!”

​Buong lakas ko siyang inihagis. Literal siyang lumipad bago bumagsak nang patiwarik sa tubig.

SPLASH!

​Pinanood ko siyang lumitaw na parang basang sisiw, ubo nang ubo dahil sa tubig-alat. Ang yabang niya kanina, ngayon ay mukha na siyang pagong na nawalan ng shell.

​”Sino ang salbabida ngayon?” sigaw ko habang nakapamewang. “Sana matuto kang lumangoy, at mukhang kailangan mo rin ng ut4k!”

​Tumalikod ako at naglakad palayo habang ramdam ang tingin ng mga tao. Masyado silang bilib sa lakas ko, pero ang totoo, masarap lang talaga sa pakiramdam na itapon ang basura sa tamang lugar… sa dagat

Hindi pa ako nakakalayo nang marinig ko ang sigaw niya mula sa tubig.

“Hoy! Baliw ka ba?!” sigaw ng lalaki habang pilit na lumalangoy papunta sa mababaw.

Tumigil ako at bahagyang lumingon. Basang-basa siya, buhok na dikit na dikit sa mukha, at ang dating hambog na ngiti ay napalitan ng galit at hiya.

Pero hindi siya tumigil.

“Akala mo ba nakakatawa ‘yon?!” sigaw niya habang umaahon sa buhangin. “Babae ka lang!”

Doon na tuluyang nag-init ang ulo ko.

Unti-unting napalingon ang mga tao sa dalampasigan. May mga naglalakad, may nagpi-picture, at may mga batang nagtatayo ng sandcastle na ngayon ay nakatingin na sa amin.

Humakbang ako pabalik.

“Anong sabi mo?” tanong ko ulit, mas mababa ang boses.

Hindi siya umatras.

Sa halip, itinuro niya ako habang tumatawa pa rin.

“Sinabi ko lang ang totoo! Tingnan mo sarili mo. Para kang—”

Hindi niya natapos ang pangungusap.

Dahil biglang may malakas na boses mula sa likod ng mga tao.

“OY IKAW!”

Lumapit ang isang malaking lalaki — isang lifeguard na halatang sanay sa araw at alon. Malapad ang balikat at seryoso ang mukha.

“Ikaw ba yung nanggugulo dito?” tanong ng lifeguard habang nakatingin sa basang lalaki.

Natigilan siya.

“A-ako? Hindi— siya ang—”

Tinuro niya ako.

Tumingin sa akin ang lifeguard, tapos tumingin ulit sa lalaki. Mula ulo hanggang paa.

Tapos bigla siyang napangiti.

“Ako kasi ang nakakita,” sabi niya. “Ikaw ang naunang mang-insulto.”

May mga taong nagsimulang magbulungan.

May isa pang babae sa gilid ang nagsalita.

“Totoo! Narinig namin lahat.”

Ang kaninang maingay na lalaki ay biglang natahimik.

Ang hangin sa dalampasigan ay biglang naging mabigat para sa kanya.

Lahat ng mata ay nasa kanya na ngayon.

Hindi na siya makatawa.

Hindi na siya makapagbiro.

Ang lifeguard ay nagkrus ng braso.

“Makinig ka,” sabi niya. “Kung pupunta ka sa beach para mang-insulto ng ibang tao, mas mabuting umuwi ka na lang.”

Tahimik ang lalaki.

Basang-basa, nakatungo, at halatang gusto nang mawala sa lugar.

Tumingin siya sa akin sandali — parang may gustong sabihin — pero wala na siyang lakas ng loob.

Sa huli, naglakad na lang siya palayo sa buhangin.

Basang tsinelas.

Basang yabang.

At basang ego.

Unti-unting bumalik sa normal ang mga tao sa beach.

Ang lifeguard ay lumapit sa akin at bahagyang ngumiti.

“Malakas ka ah,” sabi niya.

Napatawa ako.

“Galit lang,” sagot ko.

Umihip ulit ang hangin mula sa dagat.

Naglakad ako papunta sa tubig, hinayaan kong abutin ng alon ang paa ko.

Sa unang pagkakataon mula kanina, ngumiti ako nang totoo.

Dahil minsan sa buhay, hindi mo kailangang patunayan na maganda ka.

Hindi mo kailangang patunayan na sexy ka.

Kailangan mo lang ipaalala sa mga bastos na tao na…

hindi lahat ng babae sa beach ay kayang maliitin.

At kung minsan…

ang salbabida ang may kakayahang magtapon ng basura pabalik sa dagat