“SINABI NG TATAY KO NA “MASYADO AKONG MAGANDA” PARA MAGING ANAK NIYA — 17 YEARS NIYANG TINAWAG NA MANLOLOKO SI MAMA. PERO NANG MAG-DNA TEST KAMI, NATUKLASAN NAMING HINDI RIN PALA AKO ANAK NI MAMA”.

Ako si Elisse. Sa loob ng 17 taon, lumaki akong walang yakap mula sa tatay kong si Hector.

Ang tingin niya sa akin ay isang “ebidensya ng kasalanan.”

“Tignan mo ‘yang batang ‘yan, Theresa!” laging sigaw ni Papa kay Mama habang nag-aaway sila. “Ang puti-puti! Ang tangos ng ilong! Ang ganda ng mata! Walang nakuha sa akin kahit kuko! Kaninong lalaki galing ‘yan?!”

Laging umiiyak si Mama. “Hector, maniwala ka! Ikaw lang ang mahal ko! Wala akong ibang lalaki!”

Pero hindi naniwala si Papa. Dahil sa paghihinala niya, naging miserable ang buhay namin. Hindi niya ako pinapaaral. Hindi niya ako kinakausap. Ang tawag niya sa akin ay “Anak ng Taksil.”

Nang tumuntong ako ng 17, hindi ko na kinaya. Nag-ipon ako ng pera mula sa pagpa-part time job.

“Papa,” sabi ko isang gabi, dala ang isang envelope. “Mag-DNA Test tayo. Gusto kong patunayan sa’yo na mali ka. Gusto kong patunayan na anak mo ako para mahalin mo na kami ni Mama.”

Pumayag si Papa nang may ngisi. “Sige. Para matapos na ang lokohan na ‘to at mapalayas na kita.”

MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO.

Dumating ang resulta. Nasa sala kaming tatlo. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang envelope.

Binasa ko ang resulta. Nanlaki ang mata ko. Nalaglag ang panga ko.

“A-Ano?!” sigaw ko.

Hinablot ni Papa ang papel. “Sabi na eh! 0% Paternity! Hindi kita anak!”

“Teka, Papa… basahin mo hanggang baba,” utal ko.

Tinignan ni Papa ang ibaba ng papel.

MOTHER: THERESA SANTIAGO — PROBABILITY OF MATERNITY: 0%

Natahimik ang buong bahay. Tumingin si Papa kay Mama.

“T-Theresa? Hindi mo siya anak? Paanong…?”

Napahagulhol si Mama. “Hindi ko alam! Iniluwal ko siya! Naramdaman ko ang sakit! Paanong hindi akin?!”

Naguluhan kaming lahat. Kung hindi ako anak ni Papa, at hindi rin ako anak ni Mama… Sino ako?

Agad kaming sumakay ng kotse. Pumunta kami sa St. Jude Maternity Hospital, ang lumang ospital kung saan ako ipinanganak 17 years ago.

Hinanap namin ang records. Hinanap namin ang nurse na naka-duty noong gabing iyon.

Natagpuan namin si Nurse Loring. Matanda na siya ngayon at retiredo na, pero nasa ospital siya noon para sa check-up.

Nang makita niya si Papa at Mama, at nang makita niya ako… bigla siyang namutla. Nabitawan niya ang bag niya.

“K-Kayo…” bulong ni Nurse Loring. “Bumalik kayo…”

“Nurse Loring!” sigaw ni Papa.“Magpaliwanag ka! Bakit lumabas sa DNA na hindi namin anak ang batang ito?! Saan napunta ang tunay naming anak?!”

Nagsimulang umiyak ang matanda. Napaluhod siya sa harap namin.

“Patawarin niyo ako… Patawarin niyo ako sa kasalanan ko…” iyak ni Nurse Loring.

“Anong ginawa mo?!” yugyog ni Papa sa kanya.

“Noong gabing iyon…” simula ng nurse, nanginginig. “Napakalakas ng bagyo. Nawalan ng kuryente ang ospital. Ang incubator… namatay.”

Tumingin siya kay Papa nang may takot.

“Mr. Hector… Mrs. Theresa… Ang tunay niyong anak… namatay siya ilang minuto pagkapanganak dahil sa komplikasyon sa puso.“

Parang sinaksak ang dibdib ni Mama. “A-Ano?!”

“Natakot ako,” patuloy ni Nurse Loring. “Bago pa lang ako noon. Takot akong masisi na namatayan ako ng pasyente. Kaya… kaya gumawa ako ng krimen.”

Tinuro niya ako.

“Sa kabilang kwarto… may isang babaeng nanganak din. Isang sikat na European Model na na-stranded sa probinsya dahil sa bagyo. Namatay ang nanay habang nanganganak. Walang kamag-anak na dumating. Ang bata ay iiwan na dapat sa DSWD.”

Humagulgol ang nurse.

“Kinuha ko ang anak ng model na iyon… at ipinalit ko sa namatay niyong sanggol. Inilibing ko nang palihim ang tunay niyong anak. Ginawa ko ‘yun para hindi kayo masaktan… at para may mauwi kayong bata.”

Kaya pala. Kaya pala “masyado akong maganda.” Kaya pala hindi ako kamukha ni Papa o ni Mama. Dahil ako ay anak ng isang banyagang modelo na namatay, at ang tunay na anak nina Papa ay matagal nang wala.

Tumingin ako kay Papa.

Inasahan kong magagalit siya. Inasahan kong sisigaw siya.

Pero nakita ko ang pagbabago sa mukha niya.

Ang 17 taon ng galit. Ang 17 taon ng pang-aakusa niya kay Mama na “malandi”. Ang 17 taon na ipinaramdam niya sa akin na basura ako.

Lahat ng ‘yun ay dahil sa isang maling akala.

Nasayang ang 17 taon ng buhay namin sa poot, samantalang ang batang inuuwi nila—ako—ay isang milagro na isinalba mula sa kamatayan ng tunay kong ina, para punan ang puwang ng namatay nilang anak.

“Diyos ko…” bulong ni Papa.

Hinawakan niya ang dibdib niya. Hindi niya kinaya ang bigat ng katotohanan.

BLAG.

Bumagsak si Papa sa sahig. Hinimatay siya sa sobrang shock at pagsisisi.

EPILOGUE

Nang magising si Papa sa ospital, ako ang una niyang nakita.

Umiyak siya nang parang bata. Niyakap niya ako—ang kauna-unahang yakap na natanggap ko sa kanya.

“Patawarin mo ako, anak,” iyak niya. “Hindi man tayo magkadugo… ikaw pa rin ang anak ko. Ikaw ang biyaya na tinapon ko.”

Simula noon, tinanggap namin ang katotohanan. Hindi man kami magkakadugo, pinili naming maging pamilya. At sa wakas, narinig ko na rin ang mga salitang matagal ko nang inaasam: “Anak, maganda ka… hindi dahil sa itsura mo, kundi dahil nanatili kang mabuti kahit na napakasama ko sa’yo.”

WAKAS.

Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo, kundi sa pusong marunong magmahal, mag-alaga, at magsakripisyo para sa isa’t isa.