SINABI KONG HINDI MASARAP ANG MGA HANDA NILA NOONG NEW YEAR CELEBRATION NG HARAP -HARAPAN KASI HINDI NILA AKO IPINAG TAKE-OUT


Sa bahay ng aking tito kami laging nagpupunta kapag January 01. May mga pa-games kasi eh ng mga bata at magulang.

May premyo sa sino mang nananalo sa mga palaro nila. So heto na nga, kahapon ay nagpunta na naman kami doon kasama ang buong pamilya.

Nang matapos ang palaro ay syempre, kainan na. Ang daming pagkain kuys. May spagetti, macaroni, lechon manok, lechon bab0y at iba pang masasarap na inihanda nila.

Lahat ay masaya, lahat kasi ay may natanggap na pera mula sa tito ko at pamilya nya na mahilig talagang magbigay.

Syempre mababait sila kay expected ko na gaya ng dati ay papayagan nila akong magtake-out. So hayun na nga, inilabas ko na ang plastic sa bulsa ko.

Ang target kong kuhaan ay ang lechon bab0y kaso bigla akong sinita ng tito ko. Hindi pa daw tapos ang party kaya kung maaari ay mamaya na lamang daw.

Napahiya ako sa mga tao. Pinagtinginan nila ako pati na ang asawa at mga anak ko ay napapailing na nakatingin sa akin.

Dahil sa inis ko sinabi ko ang mga katagang IPINAGDADAMOT EH HINDI NAMAN MASARAP NG MGA LUTO NILA. IPAPASALUBONG KO LANG NAMAN KAY BROWNY EH HINDI KO NAMAN KAKAININ. MAPAGKUNWARING MATULUNGIN PERO NAGPAPAHIYA PALA NG KAMAG-ANAK.

Pagkasabi ko nyon ay halos kal4dkarin ako ng asawa ko palabas ng bahay nila tito. Sa sama ng loob ko ibaway ko pati pamilya ko na hindi man lang ako nagawang ipagtanggol.

Nangako ako sa sarili ko na hinding hindi na ako tutuntong sa pamamahay nilang muli at baka mapahiya lamang ulit ako.

Parang lechon lang, ipinagdamot pa nila. Kamag anak naman nila ako hindi ba kuys?

Isang linggo matapos ang insidente, tahimik ang phone ko. Walang text, walang tawag mula kahit kanino sa pamilya ng tito ko. Akala ko magso-sorry sila. Pero mas lalo lang pala akong hindi pinansin.

Hanggang isang araw, may dumating na sulat sa bahay. Galing sa abogado ng tito ko.

*”Inaatasan po kayong magbayad ng halagang Php 50,000 bilang danyos sa moral at sikolohikal na dinulot ninyo sa aming pamilya noong New Year’s Day. Kung hindi po kayo sasang-ayon, ihahabol po namin ito sa barangay at korte.”*

Napasinghap ako. Nilaglag ko ang papel sa sahig. Hindi ako makapaniwala.

— Ano’ng problema? — tanong ng asawa ko.

Wala akang masabi. Ibinigay ko na lang sa kanya ang sulat.

Binasa niya ito nang tahimik. Pagkatapos, tumingin siya sa akin na parang hindi niya ako kilala.

— Pinahiya mo na nga ako sa harap ng buong angkan, mananagot pa tayo sa abugado? — singhal niya. — Sana pala hindi na lang kita isinama!

Umiiyak na sabi ko:
— Bakit ako lang? Bakit hindi nila makita na napahiya din ako?! Ang gusto ko lang naman ay ipasalubong kay Browny ang lechon!

Sumagot siya nang may pait:
— Browny lang ‘yun, hindi naman tao! At kung gusto mo ng lechon para sa aso, edi sana bumili ka sa labas!

Hindi ako nakaimik.

Makalipas ang isang buwan, may ipinatawag na meeting sa barangay. Buong pamilya ng tito ko naroon pati ang abogado nila. Kabado akong lumapit.

Pero bago pa man magsimula, may isang matandang lalaking pumasok. Kilala siya ng lahat—si Kapitan Pedring, isa sa mga pinaka-respetadong tao sa aming lugar.

— Bago tayo mag-umpisa — wika ni Kapitan — may sasabihin ako. Ako ang nag-utos sa asong si Browny na mag-ingay tuwing gabi sa inyong lugar.

Natahimik ang lahat.

— Bakit po? — tanong ng tito ko.

— Dahil noong Disyembre, may mga taong pumapasok sa inyong bahay kapag wala kayo. Hindi ko kayo matingnan sa mata para sabihin ito nang personal. Kaya ginamit ko si Browny—ang aso ng pamangkin ninyo—para alertuhan kayo.

Napatingin ang lahat sa akin.

— Ibig sabihin… — nauutal na wika ng tita ko — kung hindi dahil sa pag-uwi niya para pakainin ang aso… baka may nanakloob na sa atin?

Tumango si Kapitan.

— At isa pa — dugtong niya — ang lechon na gusto niyang ipasalubong kay Browny… hindi para sa aso iyon. Iyon ang paborito ng aso? Hindi. Iyon ay para sa akin.

Naguluhan ang lahat.

— Noong Bisperas ng Bagong Taon, na-stroke ako. Walang makapagdala sa akin sa ospital. Siya at si Browny lang ang nakakita sa akin. Binuhat niya ako hanggang sa kalsada kahit 5’4″ lang siya at ako’y 200 pounds. Tapos ipinahiga niya ako sa tricycle. Sabi niya sa akin: “Kapitan, pag gumaling kayo, lechon ang pampalasa ko sa inyo.”

Lumuhod si Kapitan sa harap ko.

— Pasensya na at ngayon ko lang nasabi ito. At salamat sa lechon na inalay mo—kahit hindi ko man lang natikman.

Napaiyak ako. Hindi ko alam na may ganon pala akong nagawa. Nakalimutan ko na.

Bumaling ang tito ko sa akin, namumula ang mukha.

— Bakit hindi mo sinabi?

Umiling ako.
— Wala namang nagtanong. Ang alam niyo lang, gusto kong mag-take-out para sa aso.

Sa puntong iyon, binaba ng abogado ang kaso. Niyakap ako ng tita ko.

— Pasensya na, pamangkin — sabi niya. — Hindi namin alam.

Napangiti ako habang pinupunasan ang luha.

— Okay lang. Sa susunod… tawagan niyo na lang ako kapag may lechon ulit.

Nagkatawanan ang lahat.

At mula noon, tuwing may okasyon sa pamilya, ako na ang unang inaanyayahan—hindi lang para kumain, kundi para magkwento ng hindi nila alam tungkol sa mga bagay na hindi nakikita.

At si Browny? Birthday niya rin daw sa susunod. Lechon daw ang handa.

*TO BE CONTINUED…?*