Ako nga pala si Lydia, at simula nang ikasal kami ni Marky dito na kami tumira sa bahay ni Mama Elvie. Malaki ang bahay, komportable, at maayos naman ang pakikitungo niya sa akin, o ‘yun ang akala ko.

Si Mama Elvie ay 56 years old na. Ang asawa niya, o ang tatay ni Marky ay nasa Saudi at doon nagtatrabaho para matustusan ang pagpapa-renovate ng bahay at ang iba pang gastusin. Dahil kami lang ang kasama ni Mama Elvie rito, naging malapit na rin ako sa kanya.

Nitong mga nakaraang buwan, madalas bumisita rito si Renz. Isang matangkad, lalakeng-lalake, at 25 years old pa lang. Sabi ni Mama Elvie, inaanak daw niya ito sa binyag at anak ng matalik niyang kaibigan.

“Lydia, hayaan mo na si Renz dito, wala kasing kasama sa boarding house ‘yan at kawawa naman ang inaanak ko,” palaging rason ni Mama. Hindi naman ako naghinala. Minsan pa nga, sabay-sabay kaming kumakain. Pero napapansin ko, parang sobra ang asikaso ni Mama kay Renz. Todo luto ng paborito nitong ulam at laging may allowance pa bago umuwi.

Isang hapon, wala si Marky dahil nasa overtime sa trabaho. Katatapos ko lang maglaba at balak ko sanang itanong kay Mama Elvie kung nasaan ang susi ng bodega. Habang naglalakad ako sa hallway papunta sa kuwarto niya, nakarinig ako ng kakaibang ingay.

Ung*l. Malakas na ung*l na parang hirap na hirap pero sar@p na sar@p.

Tumigil ako sa tapat ng pinto niya. Kinabahan ako. Akala ko kung napano na si Mama. Pero habang papalapit ako, lalong lumilinaw ang boses. Hindi lang boses ni Mama ang naririnig ko, may boses din ng lalake.

Dahil luma na ang pinto ng kuwarto niya, may maliit na butas sa bandang keyhole na hindi pa naaayos. Hindi ko napigilan ang sarili ko. Sumilip ako.

Doon nanigas ang buong katawan ko.

Sa loob ng kuwartong ‘yun, nakita ko ang inaanak niyang si Renz. Wala silang sapl*t. Kitang-kita ko kung paano pagsilbihan ng 25-anyos na lalake ang 56-anyos kong biyanan. Doon ko naintindihan kung bakit ganoon na lang ang ung*l ni Mama Elvie, todo bigay si Renz sa pag-asikaso sa kanya, na malayo sa imahe ng isang inaanak sa kanyang ninang.

Nandidiri ako na natatakot. Habang ang biyanan kong lalake ay nagpapakapagod sa init ng Saudi, ang asawa niya ay nagpapakas@rap sa loob mismo ng bahay nila, kasama ang lalakeng halos kasing-edad lang namin ni Marky

Dahan-dahan akong napaatras. Ni hindi ako makahinga nang maayos. Paano ko ito sasabihin kay Marky Paano ko titingnan nang diretso si Mama Elvie bukas na parang walang nangyari

Pero Imbes na makaramdam ng galit o poot para sa biyenan, may ibang emosyong gumising sa loob ko. Habang nakasandal ako sa pader sa labas ng kuwarto ni Mama Elvie, ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa inggit.

Si Marky, kahit mahal ko, ay laging pagod sa trabaho. Madalas, pag-uwi niya ay tulog agad siya. Pero ang nakita ko sa butas ng pinto, ang bagsik ni Renz at ang paraan ng pagtrato niya kay Mama Elvie, ay isang bagay na matagal ko na ring hinahanap. Nainggit ako. Gusto ko ring maranasan ang ganoong klaseng atensyon mula sa isang lalakeng kasing-bata at kasing-lakas ni Renz.

Mula noon, nagbago ang pakikitungo ko. Hindi ko isinumbong si Mama Elvie; sa halip, ginamit ko ang sikreto niya para mas mapalapit ako sa kanila, lalo na kay Renz. Naging kakampi ako ni Mama. Kapag alam kong darating si Renz, nag-aayos ako nang husto.

Nagsuot ako ng mga damit na mas fitted, Yung mga daster na manipis o shorts na medyo maikli na dati ay hindi ko isinusuot sa loob ng bahay.

Nagpabango ako, Tinitiyak kong amoy sariwa ako tuwing dadaan si Renz sa sala.

Nagpaiwan ako, Minsan, kapag inuutusan ni Mama Elvie si Renz na bumili sa labas, nagkukusa akong sumama o kaya naman ay nagpapaiwan ako sa kusina kapag alam kong nandoon siya.

Isang hapon, sadyang umalis si Mama Elvie para mag-Zumba sa barangay hall. Naiwan kaming dalawa ni Renz sa bahay. Kunwari ay naglilinis ako ng sahig sa tapat ng lababo, nakatalikod sa kanya habang siya ay kumukuha ng tubig sa dispenser.

Sadyang hinayaan kong mahulog ang basahan ko at yumuko ako nang dahan-dahan, tinitiyak na makikita niya ang bawat galaw ko. Pag-ang@t ko, lumingon ako sa kanya at nahuli ko ang tingin niya. Hindi lang basta tingin

Renz, ang init no? Parang kailangan ko ring uminom,” sabi ko sa boses na malambing at medyo paos, habang dahan-dahang lumalapit sa kanya.

Ngumiti si Renz, ‘yung ngiting may kahulugan. Alam kong alam na niya. Hindi siya tanga. Ramdam niya ang tensyon sa pagitan naming dalawa simula pa noong mga nakaraang araw.

“Akala ko, si Ninang lang ang mahilig , bulong niya habang inilalagay ang baso sa mesa at dahan-dahang humakbang papalapit sa akin. “Mukhang mas matindi ka pala.”

Hinawakan niya ang braso ko, at doon ko naramdaman ang kuryenteng hinahanap-hanap ko. Wala na akong pakialam kung biyanan ko ang orihinal niyang ninang. Sa sandaling iyon, ang tanging nasa isip ko ay kung paano ko mararanasan ang mga ung*l na narinig ko sa loob ng kuwarto ni Mama Elvie.

.

“Bakit, Renz? Kaya mo rin ba akong pagsilbihan gaya ng ginagawa mo kay Mama?” bulong ko habang dahan-dahan kong inilalapit ang mukha ko sa kanya.

Hindi na siya nag-atubili. Hinila niya ako palapit sa kanya at naramdaman ko ang lakas ng katawan niya. Sa isip ko, ito na ‘yun. Ito na ang hinahangad kong maranasan mula nang masilip ko sila sa butas ng pinto. Hinalikan niya ako, Sa bawat haplos niya, tila nakakalimutan ko na asawa ako ni Marky at manugang ako ng babaeng kinakasama niya.

Ngunit sa gitna ng init ng sandaling iyon, biglang tumunog ang gate.

“Lydia! Renz! Andito na ako! Nakalimutan ko ‘yung towel ko para sa Zumba!” boses ni Mama Elvie mula sa labas.

Halos tumalon kami sa gulat. Mabilis kaming naghiwalay. Si Renz, dali-daling kinuha ang baso at uminom ng tubig na parang walang nangyari. Ako naman, agad kong dinampot ang basahan at kunwari ay seryosong nagpupunas ng lamesa, kahit ang bilis-bilis ng tibok ng puso ko at medyo gulo pa ang buhok ko.

Pagpasok ni Mama Elvie sa kusina, tiningnan niya kaming dalawa. “Bakit parang pawis na pawis kayo? At bakit ang tahimik niyo rito?”

“Ah… ano Ma, nasira po kasi ‘yung gripo, inayos lang ni Renz,” palusot ko habang hindi tumitingin nang diretso sa kanya.

Tumingin si Mama Elvie kay Renz, pagkatapos ay sa akin. May bahid ng pagdududa sa mga mata niya, pero dahil kailangan niya ang towel niya, hindi na siya nagtanong pa nang marami. “O sige, aalis na ulit ako. Renz, hintayin mo ako rito ha, pagbalik ko may ipapabili ako sa ‘yo.”

Nang makalabas na si Mama Elvie, muling nagkatinginan kami ni Renz. Ngumiti siya, isang nakakalokong ngiti.

“Muntik na ‘yun,” sabi niya habang lumalapit ulit sa akin. “Pero alam mo, Lydia, mas exciting kapag may panganib. Sa susunod, siguraduhin nating wala talagang makakaistorbo.”

Dahil alam kong delikado sa kusina o sa sala, gumawa kami ni Renz ng sistema. Kapag wala si Markyat nasa kabilang dako ng bahay si Mama Elvie, nag-iiwan ako ng pahiwatig. Isang bukas na bintana o isang tsinelas na nakaharap sa pinto ng likod-bahay, ‘yun ang hudyat na pwede siyang lumapit sa akin.

Isang hapon, habang si Mama Elvie ay nasa taas at nagpapahinga (o baka naman nakikipag-video call sa biyanan kong lalaki sa Saudi), nagkita kami ni Renz sa may laundry area sa likod. Madilim doon at tago sa paningin ng sinuman sa loob.

“Akala ko hindi ka na lalabas,” bulong ni Renz habang isinasandal ako sa pader. Ang bango niya, amoy bagong paligo

Doon ko tunay na naranasan ang sinasabi ko. Hindi lang siya bata, kundi alam niya talaga kung paano “paamuhin” ang isang babae

Ramdam ko ang lakas ng kanyang katawan, ang dahilan kung bakit pala ganoon na lang ang ung*l ni Mama Elvie noon. Sa mga sandaling iyon, nawala ang lahat ng guilt ko.

Pero sa gitna ng aming paglalambingan, nakarinig kami ng kaluskos mula sa hagdanan sa loob.

Mabilis kaming nag-ayos. Pagpasok ko sa loob, saktong pababa si Mama Elvie. Nakatingin siya sa akin, matalas ang mga mata. Hindi siya tanga; matagal na siyang “player” sa larong ito kaya alam niya ang amoy ng pagtataksil.

“Lydia, bakit parang haggard ka? At nasaan si Renz?” tanong niya habang dahan-dahang lumalapit sa akin.

“Nasa labas po, Ma, may tinignan lang sa garden,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko.

Lumapit siya sa akin at may kinuha sa balikat ko, isang hibla ng buhok ni Renz. Tumingin siya sa akin nang matagal, at imbes na magalit, bigla siyang ngumiti nang nakakaloko.

“Alam mo Lydia, hindi mo kailangang magtago sa akin,” bulong niya na ikinagulat ko. “Nakita ko kayo sa laundry area kanina. Akala mo ba ikaw lang ang marunong sumilip?”

Napatigil ako. Imbes na sampal o palayasin ako sa bahay, ang nakita ko sa mga mata ni Mama Elvie ay pag-unawa at ang mas nakakatakot pa, ay ang pagiging kunsintidor.

“Huwag kang matakot, Lydia,” dahan-dahan niyang sabi habang hinihimas ang buhok ko na parang tunay na nanay. “Alam ko ang pakiramdam ng isang babaeng naghahanap ng higit pa sa kaya nating makuha sa mga asawa nating laging wala o laging pagod.”

Doon inilatag ni Mama Elvie ang kanyang alok. Isang kasunduan na hindi ko inakalang mangyayari sa pagitan ng biyanan at manugang.

Hindi niya ako isusumbong kay Marky tungkol sa amin ni Renz, at hinding-hindi ko babanggitin sa asawa niya sa Saudi ang tungkol sa kanila.

Dahil iisa lang si Renz, kailangang maging “fair” kami. May mga araw na para kay

Sa harap ng mga kapitbahay at ni Mark, si Renz ay mananatiling inaanak ni Mama Elvie na tumutulong lang sa mga gawaing-bahay.

“Mas mabuti na ‘to, Lydia,” dagdag ni Mama Elvie. “Kaysa naman sa labas ka pa humanap at mapahiya tayo. Dito sa loob ng bahay, atin-atin lang ‘to. Isang pamilya tayo, ‘di ba?”

Simula noon, naging kakaiba ang takbo ng buhay namin. Para kaming mga karakter sa isang teleserye na may masalimoot na plot.

Kapag gabi at tulog na si Marky, minsan ay nakikita ko si Renz na lumulusot sa kuwarto ni Mama Elvie. At kapag umaga naman, habang nag-e-ehersisyo si Mama sa labas, ako naman ang nagpapasulpot kay Renz sa kusina o sa likod-bahay.

Nakokonsensya ako tuwing titingin ako kay Marky. Pero ang excitement na dala ni Renz, ang lakas niya, ang init ng bawat pagkikita naming ang hindi ko na kayang iwan.

Pero alam ko, walang sikretong hindi nabubunyag.

Isang araw, narinig ko si Marky na may kausap sa telepono. “Tay? Kailan ang uwi mo? May sorpresa ka? Sa susunod na linggo na agad?”

Nanlamig ako. Ang biyanan kong nasa Saudi, uuwi na nang hindi inaasahan.

Ang sumunod na linggo ay naging parang isang mitsa ng bombang naghihintay na lang sumabog. Dahil sa “kasunduan” namin ni Mama Elvie, nawala na ang hiya sa loob ng bahay.

Ang dating patago, naging lantarang pagsasalu-salo. Minsan, habang wala si Marky, nagagawa naming mag-inuman sa sala kasama si Renz, isang 25-anyos na lalaki na tila naging hari sa palasyo ng dalawang babae.

Isang hapon, sobrang init ng panahon. Si Marky ay nasa out-of-town seminar para sa trabaho, kaya kampante kaming tatlo sa loob ng master’s bedroom ni Mama Elvie. Ang aircon ay naka-full blast,

Nasa gitna namin si Renz. Sa kanan niya ay si Mama Elvie na 56-anyos na pero tila bumabata sa piling ng kanyang “inaanak,” at sa kaliwa naman niya ay ako, si Lydia, ang manugang

“Napakaswerte mo talaga, Renz,” biro ni Mama Elvie habang hinahaplos ang buhok ng binata. “Saan ka pa makakakita ng ganitong setup? Biyanan at manugang, pinagsisilbihan ka.”

Tumawa lang si Renz, ang yabang sa mukha niya ay hindi maitago. Ramdam ko rin ang kakaibang init; mali man sa mata ng lipunan, pero sa loob ng apat na sulok ng kuwartong iyon, pakiramdam namin ay kami lang ang mahalaga.

Hindi namin namalayan ang oras. Dahil sa lakas ng sounds sa speaker at sa sarap ng pakikipag-ugnayan kay Renz, hindi namin narinig ang pagtigil ng isang sasakyan sa tapat ng gate. Hindi rin namin narinig ang pagpihit ng susi sa pinto ng bahay.

Ang narinig na lang namin ay ang malakas na kalabog ng pinto ng kuwarto na biglang bumukas.

“ELVIE?! LYDIA?!”

Napabalikwas kaming tatlo. Doon, sa may pintuan, nakatayo ang biyanan kong lalaki, si Papa Jun. Galing Saudi, may dalang mga pasalubong na box, at ang mukha ay nanlilisik sa galit at gulat. Sa likod niya, nakatayo rin si Marky na kapapadating lang din pala.

Hindi na kami nakapagtakip ng katawan. Kitang-kita ni Papa Jun ang asawa niya at ang manugang niya, katabi ang isang lalakeng halos kasing-edad lang ng anak niya, sa iisang kama.

“Walanghiya kayo!” sigaw ni Papa Jun, ang boses niya ay gumaralgal sa sakit. “Nagpapakamatay ako sa trabaho sa ibang bansa para sa bahay na ‘to, tapos ganito ang madadatnan ko?!”

Si Mark naman ay hindi makapagsalita. Nakatingin lang siya sa akin, sa akin na asawa niya, na kasama ang inaanak ng nanay niya.

Ang sakit at pandidiri sa mga mata ni Mark ang lalong bumasag sa akin.

“Marky, anak… let me explain,” pilit na sabi ni Mama Elvie, pero wala na siyang maisip na palusot. Huli na ang lahat. Ang butas na sinilipan ko noon ay naging malaking pintuan na naglantad ng lahat ng dumi namin.

Hindi na nakapaghintay si Papa Jun. Sa sobrang galit, sinugod niya si Renz na noon ay nagmamadaling magsuot ng shorts. Isang malakas na sunt*k ang dumapo sa mukha ng inaanak.”

“Ito ba ang pinapadalhan ko ng pera?! Ito ba ang pinapakain niyo sa loob ng bahay ko?!” sigaw ni Papa Jun habang hinahabol ng sunt*k si Renz. “Inaanak? Put*ng ina! Ang asawa ko at ang manugang ko, sabay mong nilalapastangan?!”

Dali-daling tumakbo si Renz palabas ng kuwarto, bitbit ang kanyang t-shirt, at hindi na lumingon pa.

Ang lalakeng akala namin ay hari sa kama ay naging parang basang sisiw na kumaripas ng takbo palabas ng gate.

Dahan-dahang lumapit si Marky sa akin. Akala ko sasampalin niya ako, pero ang ginawa niya ay mas matindi. Inihagis niya sa harap ko ang singsing naming dalawa.

“Lydia, akala ko ikaw ang pahinga ko pag-uwi ko galing trabaho,” mahinang sabi ni Marky, pero puno ng poot. “Pero mas malala ka pa pala sa nanay ko. Dahil ikaw, alam mong may asawa ka rito sa tabi mo, pero pumatol ka sa lalakeng kinakasama ng biyanan mo.”

Tumingin siya kay Mama Elvie. “Ma, huwag mo na akong tatawaging anak. Wala na akong nanay, wala na rin akong asawa.”

“Magsilayas kayo!” bulyaw ni Papa Jun. “Lydia, Elvie… kunin niyo lahat ng basura niyo at huwag na kayong babalik sa pamamahay na ‘to!”

Wala kaming nagawa. Sa loob ng isang oras, habang nakabantay si Marky at si Papa Jun na parang mga banyaga sa amin, mabilis naming isinilid ni Mama Elvie ang mga gamit namin sa malalaking bag. Ang bahay na akala namin ay pugad ng sar@p ay naging kulungan ng aming kahihiyan.

Nakalabas kami sa kalsada na dala-dala ang mga bag namin. Doon, sa may kanto, nakita naming naghihintay si Renz sa motor niya. Nakayuko siya, may pasa sa mukha, at halatang natatakot din.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko kay Mama Elvie.

Tumingin siya sa akin, wala na ang kislap sa mga mata niya. “Hindi ko alam, Lydia. Pero isa lang ang sigurado… tayo-tayo na lang ang magkakasama ngayon.

Sumakay kami sa isang tricycle habang si Renz ay sumusunod sa amin, may usapan kami na magkita sa isang lugar, pero hindi na sumipot si renz, nalaman namin na umuwi ito ng probinsya nila,

Kami naman ni mama elvie, tumuloy sa lumang bahay namin,

Pero after one week, bumalik si mama elvie doon sa bahay nila, pinabalik daw sya ni papa jun at pinatawad, pero ako, hindi pinatawad ni marky,

Galit na galit parin ito, hanggang sa ngayon,

Nagsisi ako, sobrang pagsisi, wala na ngayon, wala ng nagbibigay ng pera sa akin, nanghihingi na lang ako ng ulam sa kapatid ko,

Dasal ko parin na sana dumating ang araw na patawarin ako ni marky tulad ng kanyang ama,

Maghihintay ako