SA S0BRANG KALAS!NG4N KO AY NABUN*T!S KO ANG B4AK NAMING KAPITBAHAY



ISA po ako sa tinatawag na laséngg0 at sakit ng ul0 sa aming lugar kuya Ed. Walang araw na hindi kami tumot0mà ng mga barkada ko.

Wala akong trabaho, tanging pambubυrà0t lang ang alam kong gawin sa mga kasama ko.

Wala namang naging pr0blεma at ang totoo ay sila pa nga ang nagsasabing kulang daw ang saya ng barkada kapag wala ako sa harap ng G!Nεbra.

Pero hindi tungkol doon ang ikukwento ko kung hindi tungkol sa karim4 rim4rim na naganap sa aking buhay.

Isang gabi, talaga namang nas0brahan ako sa kalas!ngan that time. Hindi ko alam ang mundo ko, yun bang tip0ng wala na akong pak!4lam.

Kumat0k ako sa isang pint0, pagbukas ay isang naka nighties na sa pustura ay babae iyon. Hindi ko maan!n4g ang mukha nya pero maput! sya at ok naman ang katawan.

Gaya nga ng nasabi ko, s0brang las!ng ako ng mga oras na iyon. Hindi ko lahat matandaan ang mga nangyari.

Nagul4t na lamang ako na nasa hindi pamilyar na kw4rt0 ako paggising ko kinabukasan.

At ang masakl4p, wala akong s4p*l0t sa kat4wan at ang katab! ko ay walang iba kung hindi si Aling Isay, ang kapitbahay namin namat4ndang Ba4k.

Nagis!ng sya at kaagad na um!*yak. Sinabi nya na panagutan ko raw ang ginaw4 ko sa kanya kag4bi sapagkat ako raw ang nak4υnà sa kanya. Bin3ym*bång ko raw sya, jusko!

Gust0 kong maduw4l ng mga time na yon pero wala na, nangy4r! na ang lahat eh. Pero hindi ako nawalan ng pag-asa.

Ipinagp!litan ko na wal4ng nangyar! sa amin pero makalip4s ang mahig!t isang buwan, nagpunta sa bahay si aling Isay at sinabi nyang bunt!s sya.

Ang nag!ng kasundu4n ay saka lamang kami ikak4sal kapag napatunayang akin ang bata pagkalabas nito.

Pero wala akong nagawa ng mapatunayang sa akin nga ang isin!lang nya 

Naikasal ako sa matanda ng wala sa oras. Nagpaka ama na lamang ako at tinat4kpan ng dyaryo na larawan ni Angel Locsin ang mukha ng asawa ko kapag bineb3ym*b4ng ko sya

Kaya ang payo ko sa mga kapwa ko lasεngg0 dyan, iwasan nyo na ang uminom ng sobra at baka magsis! rin kayo sa huli at masabi ang katag4ng

“WALA EH, POSITIVE NGANII

simula nang ikasal kami ni Aling Isay, para na akong patay na nabubuhay. Ang dating lasenggo at tambay sa kanto, biglang naging ama ng tahanan. Hirap na hirap ako sa simula. Gaya nga ng sabi ko, dyaryo na may mukha ni Angel Locsin ang tinatakip ko sa mukha niya tuwing gabi para lang magawa ko ang tungkulin ko bilang asawa. Hindi ko majustify sa sarili ko na ang katabi ko sa kama ay isang babaeng kasintanda ng nanay ko.

Pero alam mo, Kuya Ed, may magandang naidulot din ang kahihiyan na ito. Dahil sa nangyari, napilitan akong maghanap ng trabaho. Nag-umpisa ako作为 kargador sa palengke, kumakayod para may pambili ng gatas at diaper sa anak naming lalaki. Unti-unti, nawala ang mga barkada ko. Ang dating tinatawag na “sakit ng ulo sa lugar,” naging isang responsable nang tao.

Lumipas ang mga buwan, nakita ko kung gaano kagaling na ina si Aling Isay—sorry, si misis na pala tawag ko sa kanya ngayon. Inaalagaan niya ang anak namin nang buong puso, kahit alam naming pareho na hindi ito ang inaasam niyang pagtanda. Minsan, napapaisip ako, bakit pa niya ako pinili panagutan? Bakit hindi na lang niya itinago ang kahihiyan? Siguro, sa kanyang simpleng pag-iisip, gusto niyang magkaroon ng ama ang bata. Gusto niyang maging kompleto ang pamilya kahit pa siya ang nasakripisyo.

Isang araw, may pumuntang lalaki sa bahay namin. Mukhang may kaya sa buhay, naka-barong at may dalang sasakyan. Nagulat ako nang makita ko ang reaksyon ni misis. Namutla siya at nanginig.

“A… Alfredo?” nauutal na sabi ni Aling Isay.

Lumapit ang lalaki at tumingin sa anak namin na naglalaro sa may hagdan. Sabay sabi, “Isay, akin pala ang batang iyan. Alam ko. Bago ka naman pakasalan yang lasenggong yan, eh tayo… nauna na tayo.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Biglang nagliwanag ang lahat. Hindi pala ako ang unang lalaki ni Aling Isay. May nangyari na pala sa kanila ng lalaking ito ilang linggo bago ang gabing iyon na lasing na lasing ako. Ang lalaking ito, may asawa at mayaman, ang syang tunay na ama ng bata. Ginamit lang pala ako ni Aling Isay para takpan ang kanyang kahihiyan sa kanyang pamilya, para hindi malaman ng buong baryo na nabuntis siya ng ibang lalaki.

Sa puntong iyon, hindi ko alam ang mararamdaman ko. Galit? Oo. Lalong lalo na sa sarili ko dahil sa sobrang kalasingan ay wala akong maalala. Pero sa loob ng isang taon, minahal ko na ang batang iyon. Lumaki siyang tawag sa akin ay “Tatay.” Siya na ang nagbigay ng direksyon sa buhay ko.

Tiningnan ko si Aling Isay. Luhaan siyang nakatingin sa akin. “Patawad,” bulong niya.

Tumayo ako, hinarap ang lalaking iyon. “Alam mo,” simula ko, “maaring hindi ako ang tunay na ama sa dugo, pero ako ang nagpaligo sa kanya, ako ang nagpatulog sa kanya tuwing gabi, ako ang umako ng responsibilidad na dapat sayo. Kaya kung gusto mo siyang kunin, kailangan mong dumaan sa akin. At kailangan mong tanungin ang batang iyan kung sino ang gusto niyang maging ama.”

Sa huli,  hindi na kinuha ng lalaki ang bata. Bumalik siya sa sarili niyang pamilya. At ako? Nanatili ako. Hindi dahil sa kasalan, kundi dahil mahal ko na ang batang iyon. Si Aling Isay… natutunan ko na ring tanggapin. Hindi bilang ideal na asawa, kundi bilang taong nagkakamali din sa buhay. Ang lasing na gabi na yon, na akala ko wala nang magandang idudulot, pala ang nagligtas sa akin mula sa pagiging walang kwentang tao