Malakas ang hangin, at ang mga dahon ay kumakaluskos na parang may nagbabantang panganib sa paligid.

Ako si Tao Xi.

At sa gabing iyon, alam kong maaaring iyon na ang huling gabi ng buhay ko.

“Ouch… masakit… parang manganganak na ako…”

Hingal na hingal akong tumakbo habang hawak ang aking tiyan.

Halos hindi ko na maramdaman ang aking mga paa.

Naririnig ko ang mga yabag sa likod ko.

“Hindi makakatakbo nang malayo ang babaeng may malaking tiyan!” sigaw ng isang lalaki.

“Hanapin ninyo siya! Naghihintay ang pamilya Woo!”

Napapikit ako.

Kung may diyos man sa mundong ito…

sana protektahan niya ang anak ko.

“Kaya mo ito… Tao Xi…” bulong ko sa sarili ko.

Pero bigla akong napaluhod sa lupa.

“Ahhh!”

Tumagos sa buong katawan ko ang sakit.

Hindi na ako makakatakbo.

Hindi na ako makakatakas.

Sa gitna ng malamig na lupa ng kagubatan, doon nagsimula ang panganganak ko.

Lumipas ang ilang minuto na parang walang katapusan.

Hanggang sa—

Isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa dilim.

Ang anak ko.

Mahigpit ko siyang niyakap habang nanginginig ang katawan ko.

“Baby… pasensya ka na…” umiiyak kong bulong.

“Hindi ko alam kung sino ang tatay mo…”

“Pero mula ngayon… tayo na lang ang pamilya ng isa’t isa.”

Pero hindi pa ako nakakatayo nang marinig ko ang boses na kinatatakutan ko.

“Narinig mo ba iyon?”

“Iyak ng bata.”

Bigla akong nanigas.

“Alam ko na… ito ang batang ipinagbuntis niya!”

Lumabas mula sa dilim ang dalawang tao.

Ang tiyahin at tiyuhin ko.

Ang mga taong matagal nang gustong kontrolin ang buhay ko.

“Auntie… Uncle… pakiusap…” umiiyak kong sabi.

“Pabayaan ninyo na kami ng anak ko.”

“Tumahimik ka!” sigaw ng lalaki.

“Lihim kang nanganak ng walang kwentang bata!”

Hinila niya ang kumot ng anak ko.

“Ang inunan ay dapat sirain! Hindi dapat mabuhay ang batang ito!”

Bigla akong sumigaw.

“Huwag! Huwag ninyo siyang saktan!”

Pero hindi pa sila nakakalapit nang may isang boses na biglang sumigaw mula sa likod.

“Tigilan ninyo!”

Napalingon kaming lahat.

Isang matangkad na lalaki ang nakatayo roon.

Madilim ang mukha niya, pero ang presensya niya ay parang isang taong hindi dapat kinakalaban.

“Paano ka naglakas loob na manghimasok?” galit na sabi ng tiyuhin ko.

“Alis ka rito!”

Ngunit hindi siya gumalaw.

“Hindi ako makakaalis,” malamig niyang sagot.

“Dahil ang babaeng iyan… ay nasa ilalim ng proteksyon ko.”

Hindi ko siya kilala.

Hindi ko alam kung bakit niya ako tinutulungan.

Pero sa sandaling iyon, alam kong iyon lang ang pagkakataon ko para mabuhay.

Nang gabing iyon, nakatakas kami.

Hindi ko na muling nakita ang lalaking tumulong sa akin.

At hindi ko rin alam na ang gabing iyon ay simula ng isang lihim na mag-uugnay sa aming dalawa habang buhay.

Lumipas ang ilang buwan.

Ipinanganak ko ang anak ko.

Pinangalanan ko siyang Yao Yao.

Isang maliit na batang babae na may malaking nunal sa leeg.

At iyon ang naging tanging alaala ko sa gabing iyon.

Hindi ko alam kung sino ang ama niya.

Ang alam ko lang…

kailangan kong palakihin siya kahit mag-isa.

Para mabuhay kami, nagtrabaho ako bilang delivery rider.

Araw-araw, bitbit ko ang anak ko habang nagde-deliver ng pagkain.

“Mommy… mommy…” mahinang iyak ni Yao Yao habang nasa likod ko siya.

“Shh… konti na lang baby…” bulong ko.

“Mommy is earning money for your milk.”

Pero hindi lahat ng tao ay mabait.

Isang araw, nagdeliver ako sa isang malaking gusali.

Pagbukas ng pinto, isang mayamang babae ang nakatingin sa akin na parang marumi akong bagay.

“Ang tagal mo,” sabi niya.

“Miss… hindi naman ako late—”

“Ayoko na ng pagkain.”

Napatingin siya sa anak ko.

“Kadiri.”

Nanigas ako.

“Bakit ka nagde-deliver habang may dalang bata?”

“Tingnan mo, umiiyak pa.”

Nagsimulang umiyak si Yao Yao.

“Kung mahirap ka, huwag ka nang magkaanak,” malamig niyang sabi.

“Siguro ang tatay niyan… isang construction worker lang.”

Bigla akong napatingin sa kanya.

“Huwag mong pagsalitaan ng ganyan ang anak ko.”

Ngumisi siya.

“Kung may lakas ka, tawagin mo ang asawa mong manggagawa para ipagtanggol ka.”

Ang dibdib ko ay parang sasabog.

Pero bago pa ako makasagot—

“Genran.”

Isang malamig na boses ang biglang nagsalita mula sa likod.

Paglingon ko, nakita ko ang isang lalaki.

Matangkad.

Malakas ang presensya.

At ang buong opisina ay biglang natahimik.

“Mr. Goo…”

Biglang nagbago ang mukha ng babae.

Ngunit ang lalaking iyon ay hindi man lang tumingin sa kanya.

Nakatingin lang siya sa akin.

At sa anak ko.

Parang may kung anong emosyon sa mga mata niya na hindi ko maipaliwanag.

“Simula bukas,” sabi niya sa assistant niya.

“Magkakaroon tayo ng bagong personal assistant.”

Nagulat ako.

“Sir?”

“Salary: thirty thousand per month.”

Halos hindi ako makapaniwala.

“P-pwede bang… dalhin ko ang anak ko sa trabaho?”

“Pwede.”

Saglit siyang tumingin kay Yao Yao.

“Ang anak ko ay kaedad niya.”

Nanlaki ang mga mata ko.

May anak din siya?

Hindi ko alam kung bakit…

pero pakiramdam ko may kakaibang koneksyon sa pagitan namin.

Hindi ko lang alam…

na ang koneksyon na iyon ay magsisimulang magbago sa araw na magkasakit ang anak ko.

Isang araw sa opisina, biglang umiyak si Yao Yao.

“Tion… Tion… huwag mo akong takutin…” umiiyak kong sabi.

Ang anak ko ay nahihirapang huminga.

May congenital heart disease siya.

“Atake ito!” sigaw ng nurse.

“Mabilis! Dalhin sa ospital!”

Nawala ang lakas ng mga tuhod ko habang hawak ko ang anak ko.

“Doctor… pakiusap… iligtas ninyo siya…”

Ngunit maya-maya, lumabas ang doktor na may seryosong mukha.

“Kailangan ng blood transfusion.”

“Rh negative.”

Nanlumo ako.

“Wala kaming sapat na dugo sa blood bank.”

Napaluhod ako.

“Please… kahit ano… gagawin ko… iligtas lang ninyo ang anak ko…”

Sa sandaling iyon, isang boses ang nagsalita mula sa likod ko.

“Rh negative ang dugo ko.”

Paglingon ko—

si Mr. Goo.

Nanigas ang lahat sa paligid.

Ngunit pagdating ng resulta ng test, biglang nagbago ang mukha ng doktor.

“Hindi puwedeng mag-donate ang direktang kamag-anak.”

Napatigil ang mundo.

“Ano?” bulong ni Mr. Goo.

Tumingin siya sa bata.

Pagkatapos sa akin.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang matinding emosyon sa mga mata niya.

“Kung ganoon…”

Mahina niyang sabi.

“Ang gabing iyon… ikaw ang babae.”

Nanlaki ang mga mata ko.

At bago pa ako makapagsalita—

“Ang batang ito…”

Mahigpit niyang hinawakan ang maliit na kamay ni Yao Yao.

“Anak ko.”

At sa sandaling iyon, nagbago ang kapalaran naming mag-ina.

Pero hindi ko pa alam…

na ang pagtanggap niya sa amin ay magsisimula ng isang bagong laban.

Isang laban laban sa mga taong gustong sirain kami.

At isang laban para sa isang pamilya na hindi inaasahang mabubuo.