“Hindi niya ako hinawakan… pero siya yung pinaka-nakakilabot na customer na nakilala ko.”

Dear Pokoyo Random Stories,

Tawagin niyo na lang akong Chelsey, 22 years old.
Isa akong GRO.
Sa gabi, ako yung babaeng nakangiti sa ilalim ng makukulay na ilaw. Yung parang walang problema, marunong makisabay sa trip ng kahit sinong lalaking may pera.
Pero sa totoo lang… pag sumasayaw ako, hindi ako masaya.
Sanay na ako sa hawak. Sa titig. Sa mga salitang “baby,” “love,” “miss,” na parang paulit-ulit lang na script.

Hindi ko na nga minsan maramdaman kung tao pa ba ako… o trabaho na lang.
Tuwing madaling araw, uuwi akong pagod, amoy alak, at may konting perang hawak.
Tapos gigising ako sa tanghali, tahimik na bahay, walang ingay… parang wala akong buhay.
Ganun araw-araw.
Hanggang sa dumating yung gabi na nagbago lahat.
Friday noon. Puno ang club. Malakas ang music. Halo-halong tao—may lasing, may maingay, may tahimik lang.
Doon ko siya unang nakita.
Si Daniel.
Hindi siya kagaya ng iba.
Hindi siya agad ngumiti. Hindi siya agad nagyaya. Hindi rin siya mukhang sabik.
Tahimik lang siya sa table, hawak ang baso, parang may iniisip.
Nilapitan ko siya, dahil trabaho ko yun.
“Hi, sir,” sabi ko, sabay ngiti.
Tumingin siya sa’kin, diretso sa mata.
“Pagod ka na?” tanong niya.
Napatigil ako.
Ilang taon na ako sa trabaho, pero yun ang unang beses na may nagtanong sakin ng ganun.
Ngumiti lang ako, yung tipong sanay na.
“Hindi naman, sir. Sanay na po.”
Hindi siya natawa.
Hindi rin siya ngumiti.
“Hindi yan yung totoo.”
Biglang may kumurot sa dibdib ko.
Pero syempre, hindi ko pinahalata.
Umupo ako sa tabi niya, sinimulan ko yung usual—usap, konting lambing, konting arte.
Pero siya? Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi niya ako tinignan na parang gamit.
Instead, tinanong niya:
“Bakit mo ginagawa ‘to?”
Natahimik ako.

Gusto kong sumagot ng script—yung mga usual na sinasabi ko sa customer.
Pero hindi ko magawa.
Hindi ko alam kung bakit… pero parang gusto niyang marinig yung totoo.
Kaya tumawa na lang ako.
“Para sa pera, sir. Lahat naman kami dito ganun.”
Pero umiling siya.
“Hindi lang yun.”
At doon… parang may nabasag sa loob ko.
Hindi ko namalayan, nasabi ko na pala lahat.
Na may sakit si Mama. Na si bunso, nag-aaral pa. Na ako lang ang kumakayod para sa pamilya.
Na kahit ayoko… kailangan.
Tahimik lang siyang nakinig.
Walang halong awa. Walang halong paghusga.
Pagkatapos nun, tumayo siya.
“Magkano?”
Akala ko, tulad na siya ng iba.
Akala ko, tapos na yung kakaibang usapan.
Sinabi ko yung rate.
Tumango siya… at binigay yung pera.
Pero hindi niya ako niyaya.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi niya ako sinama.
Iniwan niya lang yung pera… at isang tanong:
“Hanggang kailan mo kayang kalimutan yung sarili mo?”
Pag-uwi ko ng araw na yun, tahimik ang bahay.
Naabutan ko si bunso, tulog sa sahig, may hawak na notebook.
Nilapitan ko siya.
May sulat sa page:
“Ate Chelsey, promise ko po, pag nakapagtapos ako, ako naman ang tutulong sa’yo. Hindi ka na magtatrabaho ng ganito.”
Parang may humampas sakin.
Hindi niya alam.
Hindi niya alam kung anong klaseng trabaho yung tinutukoy niya.
Umupo ako sa tabi niya… at doon ako napaiyak.
Hindi dahil sa pagod.
Kundi dahil sa tanong ni Daniel.
Hanggang kailan?
Kinabukasan, pumasok ulit ako sa club.
Same ilaw. Same ingay. Same trabaho.
Pero iba na yung pakiramdam.
Habang sumasayaw ako, parang naririnig ko yung boses niya.
At sa unang pagkakataon…
Nahiya ako sa sarili ko.
Hindi dahil sa trabaho ko— kundi dahil nakalimutan ko na kung sino ako.
Ilang araw siyang hindi bumalik.
Akala ko, wala na yun.

Isang gabi, habang palabas ako ng club…
may tumawag sa pangalan ko.
“Chelsey.”
Paglingon ko, siya.
Si Daniel.
Pero iba na.
Hindi na siya naka-formal. Hindi na siya mukhang customer.
“May oras ka?” tanong niya.
Hindi ko alam kung bakit, pero sumama ako.
Dinala niya ako sa isang maliit na karinderya.
Tahimik. Walang ilaw na kumikislap. Walang maingay.
Normal na lugar.
“Dito ako kumakain dati,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
“Bakit niyo po ako dinala dito?”
Huminga siya ng malalim.
“Kasi galing din ako sa sitwasyon mo.”
Nagulat ako.
“Hindi bilang GRO… pero bilang taong ginawa ang lahat para sa pamilya. Hanggang sa dumating yung araw na wala na akong natira para sa sarili ko.”
Tahimik lang ako.
“Gusto kitang tulungan,” dagdag niya.
Napakunot noo ako.
“Hindi kita ililigtas. Hindi ako hero. Pero tutulungan kitang makahanap ng ibang paraan.”
Hindi agad madali.
Hindi agad nagbago ang lahat.
Pero unti-unti… nagsimula ako.
Nag-apply ako sa maliit na trabaho sa umaga.
Nagbawas ng oras sa club.
Mas mahirap.
Mas pagod.
Pero mas… totoo.
Ngayon, hindi pa rin perpekto ang buhay ko.
Pero hindi na ako yung babaeng nakangiti lang dahil kailangan.
Ako na ulit yung Chelsey na may pangarap.
At hindi na ako sumasayaw para makalimutan ang sarili ko.
Kasi minsan, hindi mo kailangan ng taong magliligtas sa’yo.
Kailangan mo lang ng taong magpapaalala kung sino ka bago ka nawala.
At sa mundong sanay kang ibenta ang sarili mo… ang pinakamahirap palang bawiin, yung respeto mo sa sarili mo.