S0BRANG SAK!T NG PUS0N KO KAPAG NIR3R3GL4 AKO KAYA NAKAPAG DESISYON AKO NA MAGPABUNT!S NA SA J0W4 KO


NAGSIMULANG maging k4lbar*y0 ang aking buh4y ng magkaro0n na ako ng bυw4nang dalaw.

Kapag kasi n!r3r3gl4 ako ay h4l0s hindi ko na makayanan ang sakit ng aking
pu*s0n.

Yung tip0ng pinipilip!t ang bu0ng kalulυwa sa sakit. Mas masah0l pa sa hinahaluk4y ng aswang ang bituk4?

Kaya nang magkar0on ako ng kasintahan ay ako pa nga ang nagmadali na bυnt!*sin na nya ako.

Ang kaso, ang mga nauna kong najowa ay puro sinasabing hindi pa daw sila Ready na magkaroon ng pamilya kaya hinihiwalayan ko sila.

Paul!t ul!t na ganoon ang s3naryo hanggang sa makilala ko si Enzo na kaagad pumayag sa gusto kong mangyari.

Hayun na nga, nagmeet na kami upang isagawa ang unang b3ymba*ng4n namin sa isang t4h!mik na kw4rt0.

Sa loob ng isang buwan ay nakumpirma na naming bun*t!s na ako Pumayag naman sya na mags4ma na kami.

Leg!t na mas mas4k!t akong datn4n ng r3glå kuya Ed kaysa sa mang4*nak. Kaya ang ginawa ko, nagpalag4y ako ng dah0n ng malunggay sa itaas ng lutuan namin at kapag nagkalaglagan na ang mga dahon nito ay muli akong nagpapabuntis sa asawa ko.

Sa labin dalawang taon kuya Ed ay labindalawa na rin ang anak namin napangasawa ko.

Pero hindi ko maipapangako na tama na ito kasi hindi pa kasi ako nagmemen0pose eh.

Hindi pa din kasi naaalis ang t4k0t ko na baka regl4h!n pa akong muli Ang kaso ayaw na ng asawa ko dahil habang dumadami ang aming an4k, mas
hum!h!*r4p din ang buhay namin.

Matapos kong ipaliwanag ang aking sitwasyon kay Kuya Ed, naramdaman ko na parang may kumalabit sa aking konsensya. Oo, totoo na sobrang sakit ng puson ko tuwing may regla ako, pero habang tumatagal, parang may iba pang kirot na hindi ko maipaliwanag—iyong nasa puso, hindi sa puson.

Lumipas ang ilang araw, hindi ako mapalagay. Habang pinagmamasdan ko ang labindalawang anak namin ni Enzo, may biglang pumasok sa isip ko. “Ate Tina,” tawag sa akin ng panganay naming si Andrea na sampung taong gulang pa lang. “Ma, ang dami-dami na po naming magkakapatid, paano po kami mapapakain lahat?”

Natigilan ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Napatingin ako kay Enzo na bagong galing sa trabaho—pagod na pagod, naninikip ang dibdib sa hirap ng trabaho bilang construction worker. Halos hindi na nga raw siya makahinga sa init, pero wala raw siyang magawa dahil kailangan daw naming kumita.

Kinagabihan, hindi ako makatulog. Habang nakahiga ako sa tabi ni Enzo, pinagmasdan ko siya. Napansin kong parang mas tumanda siya nang husto sa loob lamang ng isang taon. “Baka nga ako na ang may problema,” bulong ko sa sarili ko.

Kinaumagahan, nagdesisyon akong magpunta sa health center para magpaturok ng contraceptive. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ni Enzo, pero kailangan kong subukan. Nang sabihin ko sa kanya ang balak ko, parang may bahagyang ngiti sa kanyang labi. “Sige, Tina. Kung iyon ang makakabuti sa atin,” mahina niyang sagot.

Dumating ang araw na nagpunta ako sa health center. Binigyan ako ng babae doon ng mahabang usapan tungkol sa family planning. Iba’t ibang options ang ipinaliwanag sa akin—pills, injectables, IUD, at marami pang iba.

“Alam mo, hindi lang iyan tungkol sa pagpigil ng pagbubuntis,” sabi ng nurse. “Tungkol din iyan sa pagmamahal mo sa sarili mo at sa pamilya mo.”

Umuwi akong may dalang tatlong buwang supply ng pills. Nang gabing iyon, nag-usap kami ni Enzo nang masinsinan. Sa unang pagkakataon, nakinig ako nang mabuti sa mga sinasabi niya.

“Mahal kita, Tina. At mahal ko ang mga anak natin. Pero nakikita mo ba ang itsura ko ngayon? Hindi na ako yung Enzo na nakilala mo. Puro trabaho na lang at pagod,” sabi niya na may pahid ng luha sa kanyang mga mata.

Napaiyak din ako. Sa pagkakataong iyon, napagtanto kong hindi lang pala ako ang nagdurusa. Labindalawang taon kong inisip na ang sakit ng regla ang pinakamasakit sa mundo, pero hindi pala. Ang mas masakit pala ay ang makitang nahihirapan ang mga mahal mo sa buhay dahil sa desisyon mo.

Sinimulan kong inumin ang pills. At sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, hindi ako nakaramdam ng sobrang sakit nang dumating ang aking regla. Oo, may discomfort pa rin, pero hindi na yung tipong parang may pumipilipit sa aking bituka.

Pero ang mas mahalaga, natutunan kong harapin ang aking takot. Hindi pala solusyon ang palaging pagbubuntis para hindi makaramdam ng regla. Ang tunay na solusyon ay ang harapin ang iyong katawan, unawain ito, at alagaan ito—hindi takasan.

Ngayon, kahit papaano, gumagaan na ang aming buhay. Hindi man sobrang yaman, pero kahit papaano, nakakaya na naming pakainin ang labindalawang anak namin. At higit sa lahat, natutunan kong mahalin hindi lang ang aking asawa at mga anak, kundi pati na rin ang aking sarili—kasama na ang aking katawan at ang natural na proseso nito.

*”Ang tunay na pagmamahal sa pamilya ay hindi nasusukat sa dami ng anak, kundi sa kalidad ng buhay na naibibigay mo sa kanila.”*