Dalawang araw makalipas ang nakakalokang eksena sa mansyon, nakahilata si Boyet sa kanyang kubyang barung-barong sa Tondo. Puno ng pasa at gasgas mula sa pagtakas. Pero mas matindi ang sugat sa kanyang dangal—at sa kanyang isipan.

“Boyet! Boyet! Gising!” sigaw ng kanyang tropa na si Bogs, papasok sa pinto. “Mukha kang nasindak ng multo. Anong nangyari sa ‘yo?”

“Multo?” umungol si Boyet, takip ng kumot ang mukha. “Mas gusto ko pa ang multo, Bogs. Nakilala ko si Lola Conching.”

“Sinong Lola Conching? Yung matandang mayaman? Nakatira ka na ba sa puso niya?” hirit ni Bogs.

“Ayoko nang pag-usapan ‘yon!” biglang bangon si Boyet. “Ibalik natin ang plano sa Pandacan! Doon, walang sexy dance, walang pony na tugtog, walang lolang may feather boa!”

Samantala, sa Forbes Park, si Lola Conching ay nakaupo sa kanyang study, nakatingin sa security footage mula sa gabi ng party. Pause, play, rewind. Sa parteng sinasayawan niya ang naka-maskarang lalaki. Ngumiti siya.

“Sino ka ba, iho?” bulong niya. Sa isang monitor, may nakikita siyang screen grab ng mata ni Boyet sa ilalim ng bonnet. “May mga mata kang naghahanap ng pag-asa… o kaya’y naghahanap ng pera. Pero ang galing mong sumayaw. I mean, tumakbo.”

Tumawag siya sa kanyang personal assistant na si Gerald.

“Gerald, ipahanap mo sa aking private investigator ang lalaking ito. Gusto ko ang lahat ng impormasyon tungkol sa kanya. At… huwag sasabihin sa mga apo ko.”

“Pero, Ma’am Conching, nakaw po ‘yung CCTV footage na ‘yan. At magnanakaw po ‘yung lalaki,” anang makatwirang si Gerald.

“Alam ko. Kaya nga ako interesado. May… karakter siya,” sabi ni Lola, nakatitig pa rin sa screen. “At, Gerald… mag-order ka ng bagong pole. Yung professional. Ilagay mo sa aking private viewing room.”

Sa Pandacan, handa na si Boyet at Bogs. Mas simple ang target: isang bahay ng isang kolektor ng relo. Walang party, walang bisita.

“Simple lang ‘to, pare. Salamin, bukas, kunin ang relo, takbo,” planado ni Bogs.

Nakasuot na naman si Boyet ng itim, pero may dagdag na pangontra sa nerbiyos: earphones. Para hindi na siya makarinig ng anumang music na maaaring mag-trigger ng PTSD.

Dahan-dahan silang pumasok. Tahimik. Madilim. Perpekto.

Biglang—
*BRRRRING! BRRRRING!*

Umalingawngaw ang tunog ng teleponong panlupa sa loob ng bahay.

“P*t*!” bulong ni Bogs.

Lumapit sila sa pinanggagalingan ng tunog. Isang landline sa sala. Walang tao. Pero sa sofa, may naka-display na malaking picture frame.

Lumapit si Boyet para tingnan.

At nang makita niya ang larawan, nanlamig ang dugo sa kanyang katawan.

Nakasabit sa dingding ay isang malaking litrato ni Lola Conching, kasama ang isang matandang lalaki. At sa ibaba, nakasulat: “Bahay ni Dr. Alfredo Santos. Kapatid ni Lola Concepcion ‘Conching’ Santos.”

“TEKA MUNA!” pabulong na halakhak ni Boyet, halos mabaliw. “BROTHER NI LOLA CONCHING?!”

“Sinong Lola Conching?” tanong ni Bogs.

“YUNG NAKATANGA SA ‘KIN! TAKBO NA, BO—”

Hindi na nila naabutan.
Bumukas ang ilaw sa hagdanan. Bumaba ang isang matandang lalaki, kapareho ng itsura ni Lola Conching pero may bigote. Si Doc Alfredo.

“Aha! Nasa wakas!” sabi ng matanda, nakasuot ng bathrobe. “Si Conching nga ang tama! Sinabi niya sa akin na pupunta ka rito, sa aking bahay, pagkatapos ng isang araw o dalawa. Ang galing niya!”

“Ha?!” napasigaw si Boyet, hawak ang kutsilyo. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Sabi niya, ‘Alfredo, ang lalaking ‘yon ay hindi magnanakaw. Isa siyang artistang nahulog sa maling propesyon. At papunta siya sa ‘yo, kasi tiyak na takot na siya sa akin.'”

“TAMA SIYA! TAKOT AKO SA KANYA!” iyak ni Boyet. “KAYA NGA NANDITO AKO!”

“At sabi niya,” dagdag ni Doc Alfredo, na parang hindi nakikinig, “kapag dumating ka, bigyan kita ng trabaho.”

“Trabaho? Ako? Bilang ano? Security?!”

“Hindi,” ngumisi si Doc Alfredo. “Bilang… personal na dance partner niya. Tuturuan ka niya ng cha-cha, tango, at kung anu-ano pa. May sweldo. May benefits. At… may hazard pay. Alam kong delikadong trabaho ang harapin ang kapatid ko.”

Si Bogs ay nakatingin lang, tulala. “Pare, may connection ka pala sa Forbes. Baka pwede mo ‘ko i-refer bilang driver?”

“HUWAG KANG MAKIALAM, BOGS!” sabi ni Boyet bago lumingon kay Doc Alfredo. “At bakit ko gagawin ‘yon?”

“Kasi,” anang matanda, “kung hindi, ipa-press ko ang panic button sa aking bulsa, at darating ang pulis. O… kaya tatawagan ko si Conching ngayon din at sasabihing nandito ka. At sigurado ako, mas pipiliin mo ang kulungan.”

Naramdaman ni Boyet ang malamig na pawis sa kanyang likod. Naalala niya ang “Pony” na tugtog, ang baby oil, ang malagkit na tingin. Nilingon niya ang pinto. Nilingon niya ang cellphone ni Doc Alfredo.

“…Magkano ang sweldo?” nanginginig na tanong ni Boyet.

Kaya eto na si Boyet “Kidlat”, dating notoryus na akyat-bahay, ngayon ay nasa loob ng “private viewing room” ni Lola Conching—isang silid na parang mini nightclub, may disco ball, sound system, at isang chrome pole sa gitna.

Nakasuot siya ng damit na pina-loan sa kanya: isang masikip na putong pang-barong at itim na slacks. Nakakapanlumo.

“Ehem. Testing, testing. 1, 2, 3,” sabi ni Lola Conching sa microphone. Naka-satin robe siya, at may headset. “Okay, iho. Welcome to your first day of work. Ang tawag sa ‘yo ngayon ay… ‘Kidlat.’ Pangalan mo na rin ‘yon di ba? Sexy. Ibig sabihin, mabilis at makinis ang mga galaw. Are you ready?”

“Hindi po, Lola. Pwede po bang security guard na lang ako?” makahiyang tanong ni Boyet.

“Sayang ang potential! Tignan mo ang linya ng iyong leeg! Ang tikas ng iyong balikat kahit medyo underweight! We will work on that. Gerald, music please!”

Tumugtog ang isang slow jam. “Through the Fire” by Chaka Khan.

“Ngayon, unang leksyon: Ang paghawak,” sabi ni Lola, lumalapit. “Hindi ‘to parang hawak ng kutsilyo. Dito, kailangan malambot ang kamay, pero determinado.”

Inilagay ni Lola Conching ang kamay ni Boyet sa kanyang baywang. Malamig at nanginginig ang kamay ni Boyet.

“Relax, iho. Hindi kita sasaktan. Unless gusto mo,” kindat ni Lola.

“LOLA, PO PLEASE!” iyak ni Boyet.

“Tama ‘yan! Iyak ka! I-emote mo! Ganyan ang true artist!” sabi ni Lola, impressed. “Ngayon, sundan mo ang aking galaw. One, two, cha-cha-cha…”

Sa loob ng isang oras, sinubukan ni Boyet na sumabay sa basic steps. Nahihiya, clumsy, at laging nakatungo. Pero sa kanyang pagkabalisa, napansin niya ang isang bagay: si Lola Conching, sa kabila ng kanyang kabastusan, ay isang magaling na mananayaw. Malinis ang footwork. Elegante ang pag-ikot. At sa kanyang mga mata… may totoong pagmamahal sa sayaw.

“Teka,” huminto si Boyet sa gitna ng ensayo. “Bakit po ba ito? Bakit ako? Marami naman pong ibang lalaki diyan. Mas gwapo. Mas macho.”

Tumigil si Lola Conching. Pinatay ang music. Umupo sa isang tuwalya. Biglang nawala ang kanyang “kengkoy” na persona.

“Iho… nakita kita sa CCTV, takot na takot, hawak ang kutsilyo, pero ang mga mata mo… parang lost puppy. Naalala ko ang asawa ko, si Manuel. Noong bata kami, mahirap lang kami. Magniniyog siya. Pero pagdating sa sayawan, para siyang hari. Ganyan ang mga mata niya noon nang una ko siyang makilala—nahihiya, pero determinado.”

Tumingin si Lola kay Boyet nang mas seryoso. “Nakita ko sa ‘yo ‘yon. At tama ang kutob ko. Hindi ka ganun kasama. Nasa maling lugar ka lang. At… wala na si Manuel. Dalawampung taon na. Wala na ring makasayaw sa akin nang maayos. Ang mga apo ko, binibigyan lang ako ng pera. Ang mga dancer na hinuhire nila… mga professional. Walang koneksyon.”

Natahimik si Boyet. Unang beses niyang narinig na normal ang boses ni Lola.

“So ito na lang,” dugtong ni Lola, ngumingiti ulit pero may lungkot. “Ang siste, ikaw ang aking project. Ituturo ko sa ‘yo ang sayaw. At sana… sa proseso, mahanap mo ang sarili mo. At ako naman… may makakasayaw na kahit papaano.”

May kumatok sa pinto. “Lola Conching, andito na po ang mga bisita ninyo. Si Tita Baby at Tita Vina.”

Biglang bumalik ang madramang eksena. “Ay! Sige! Break muna!” sabi ni Lola, tumayo. “Gerald! Ilabas ang merienda! Boyet, magpalit ka na. Mamaya, tuturuan kita ng basic swing!”

Lumabas si Lola, naggagandahang muli.

Naiwan si Boyet sa gitna ng dance floor, nag-iisa. Tumingin siya sa kanyang mga kamay. Mga kamay na sanay mang-aklas ng bintana at humawak ng patalim. Ngayon, kinain ng nerbiyos at pawis.

May kakaibang pakiramdam sa dibdib niya. Hindi takot. Hindi rin kagalakan. Parang… pagkalito na may kaunting pagka-intriga.

“Ano ba ‘tong pinasok ko?” bulong niya sa sarili.

Mula sa labas, narinig niya ang sigawan ng mga Tita.
“Conching! Nasaan ang dancer mo? Dala ko ang aking bagong Canon DSLR! Posing naman diyan!”

Napailing si Boyet. Pero sa unang beses, napangiti siya. Bahagya.

Mukhang mas mapapahamak pa siya dito kaysa sa kulungan. Pero baka… mas masaya?
At baka, kahit papaano, makakain na siya nang maayos araw-araw.

Tumayo siya, inayos ang barong, at dahan-dahang sinubukan ulit ang cha-cha step na itinuro sa kanya.

“One, two, cha-cha-cha…”

Sa labas, nakatingin si Lola Conching mula sa one-way mirror, ngumingiting mamahal. Nasa labas ang kanyang mga kaibigan, nag-iingay. Pero ang tingin niya ay kay Boyet, na nag-iisa at nag-eensayo.

“Manuel,” bulong niya. “Baka sakaling mahanap din niya ang kanyang rythm. Tulad ng paghahanap mo noon.”