Ilang taon na ang nakakaraan ng mangyari ito, pero malinaw parin sa isip ko, at nais ko po itong i share, hindi para gayahin, gusto ko lang din po na ipunto na mas maigi pala na itago ang isang lihim kasya malaman, para sa ikaka ayos ng lahat,, hindi lahat ng pagsisingungaling ay nakakasama,

Ganito nag umpisa ang lahat, itago nyo na lang po ako sa nickname na melody ng balanga, bataan.,

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung paano titingnan nang diretso sa mga mata ang boyfriend kong si Justin. Ang akala ko, ang gabing iyon ang magpapatatag sa relasyon namin, pero iyon pala ang sisira sa pagkatao ko at sa pamilya niya.

Magdadalawang taon na kami ni Justin. Dahil seryoso na kami, niyaya niya akong matulog sa bahay nila sa probinsya noong piyesta. Doon ko unang nakilala ang kanyang tatay, si Mang Dante. Matikas si Mang Dante, seryoso ang mukha,

Dahil sa piyesta, nagkaroon ng inuman. Hindi ako sanay uminom, pero dahil sa katuwaan, naparami ang tagay ko. Nahilo ako kaya maaga akong pumasok sa kwarto ni Justin para magpahinga. Patay ang ilaw at ramdam ko ang bigat ng katawan ko dahil sa alak.

Makalipas ang ilang oras, naramdaman kong bumukas ang pinto at may tumabi sa akin sa kama. Sa isip ko, si Justin na iyon na kakatapos lang makipag-inuman sa labas. Hindi siya nagsasalita, pero naramdaman ko ang init ng kanyang katawan.

Doon nagsimula ang lahat. Dahil sa tama ng alak at sa dilim, naging mapangahas ako. Akala ko ay si Justin ang kasama ko kaya ibinigay ko ang lahat. Ang akala ko, ang mga haplos at ‘bigay-todong’ aksyon na iyon ay para sa boyfriend ko.

Sa isip ko, ‘Ibang-iba si Justin ngayon, mas agresibo, mas bihasa.’ Lalo pa akong nadala nang maramdaman ko ang husay ng kanyang bawat kilos, isang karanasang hindi ko pa naranasan kay Justin noon.

Kinaumagahan, dahan-dahan akong nagising dahil sa sinag ng araw na tumatagos sa bintana. Paglingon ko sa kaliwa, halos tumigil ang mundo ko. Hindi si Justin ang katabi ko.

Ang nakahiga sa tabi ko, mahimbing pang natutulog, ay si Mang Dante.

Napatakip ako sa aking bibig upang hindi makasigaw. Nagmamadali akong bumangon, nanginginig ang buong katawan habang pinupulot ang aking mga damit. Doon ko lang naalala na sa sobrang kalasingan ni Justin, nakatulog pala siya sa sofa sa sala kasama ang mga pinsan niya. At si Mang Dante, na lasing din, ay pumasok sa sarili niyang kwarto, na iyon pala ang pinagtulugan ko dahil inalok nila sa akin ang pinakamalaking kwarto para maging komportable ako.

Humingi ako ng pasensya kay Justin na kailangan ko nang umuwi agad dahil sa isang ’emergency’ sa bahay. Hindi ko kayang tumagal doon. Hindi ko kayang makita si Mang Dante na bumangon at marealize ang nangyari.

“Hindi ko alam kung anong mas nakakabaliw, ang gabing iyon sa bahay ni Justin, o ang mga sumunod na linggo na puno ng pagdududa at takot. Matapos akong umuwi, hindi ko na kinausap si Mang Dante. Hindi na rin ako bumalik sa probinsya. Si Justin, lalo lang siyang nagtataka sa bigla kong paglayo. Ang sabi ko, may dinaranas akong matinding stress sa trabaho.

Pero ang totoo, may mas malalim akong pinagdadaanan.

Ilang linggo matapos ang piyesta, nagsimula akong makaramdam ng kakaiba. Pagkahilo tuwing umaga, pagkasuka, at ang pagkaantala ng aking regla. Tinangka kong balewalain, sinabi ko sa sarili ko na baka epekto lang ito ng stress at ng gabing iyon. Pero habang lumilipas ang mga araw, lalong lumalakas ang kutob ko.

Isang araw, hindi ko na kinaya.

Bumili ako ng pregnancy test. Nanginginig ang mga kamay ko habang ginagawa iyon sa banyo. Hinintay ko ang resulta nang may pinaghalong takot at pag-asa.

Lumabas ang dalawang linya.

Nabitawan ko ang pregnancy test sa sahig. Napaupo ako sa banyo, umiiyak nang walang tunog. Isang beses lang. Isang beses lang nangyari ang lahat, at ngayon, may bunga ito. Isang bunga na anak ng tatay ng boyfriend ko. Isang buhay na nagtatago sa aking sinapupunan na magiging dahilan ng pagkasira ng lahat.

Paano ko ipapaliwanag kay Justin? Hindi ko siya pwedeng saktan. Hindi ko pwedeng sabihin sa kanya na ang anak na ito, ang pinakahihintay naming ‘una’ sa aming relasyon, ay sa kanyang ama. Ang isipin pa lang na malalaman niya ang katotohanan ay parang pinapatay na ako nang paunti-unti.

Sa aking pagkabigla, napagpasyahan kong kailangan kong harapin si Mang Dante. Naglakas-loob ako at pumunta sa probinsya, nang walang paalam kay Justin.

Nadatnan ko si Mang Dante sa bukid. Lalong naging mabigat ang aking paghinga habang papalapit ako. Nang makita niya ako, nabakas ang gulat sa kanyang mukha.

“Melody? Anong ginagawa mo rito? Bakit hindi mo kasama si Justin?” tanong niya, halatang nagtataka.

Hindi ako nakasagot agad. Ipinakita ko sa kanya ang pregnancy test na hawak ko. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang dalawang linya.

“Positive po,” bulong ko, halos hindi makarinig ang boses ko. “Buntis po ako.”

Nanahimik si Mang Dante. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata, ang pagkabigla na tila ba hindi niya inaasahan.

“Pero… paano? Hindi… hindi ito pwede,” sabi niya, at sa bawat salita, mas lalong bumibigat ang aking puso.

“Isang beses lang po nangyari, Mang Dante,” pagtatanggol ko, kahit alam kong wala na akong magagawa. “Ang gabi po ng piyesta… ang akala ko… akala ko po si Justin.”

Umupo si Mang Dante sa isang bato, hawak ang kanyang ulo. Ako naman, nakatayo lang doon, patuloy ang pag-iyak.

“Anong gagawin natin, Melody?” tanong niya, na may halong pagsisisi sa kanyang tinig. “Hindi pwedeng malaman ito ni Justin… o ng nanay niya.”

Doon ko naramdaman na hindi lang ako ang nagdadala ng pasanin. Kasama ko si Mang Dante sa lihim na ito, at ang lihim na ito ay lalaki sa aking sinapupunan. Isang lihim na sisira sa pamilya, sa relasyon, at sa kinabukasan ng lahat.

‘Kailangan nating gawan ng paraan ito, Melody,’ sabi ni Mang Dante sa katahimikan. Ang boses niya ay gumaralgal, punong-puno ng takot. ‘Hindi pwedeng malaman ni Justin. Mapapatay ako ng anak ko… at mawawasak ang pamilya namin.’

‘Pero Mang Dante, lalaki ang tiyan ko. Lalabas at lalabas ang totoo,’ sagot ko habang humihikbi.

Tumayo si Mang Dante at lumapit sa akin. ‘Ganito ang gagawin natin,’ panimula niya. ‘Kakausapin ko si Justin. Sasabihin ko sa kanya na kailangan ninyo nang magpakasal agad dahil gusto ko nang magka-apo. Gagawa ako ng paraan para mapabilis ang lahat. Sasabihin natin na ‘nauna lang kayo ng konti ni Justin bago ang kasal.’

Napatingin ako sa kanya nang may pagtataka. ‘Pero Mang Dante… hindi pa kami nagkakaroon ng.. ni Justin. Alam niya sa sarili niya na hindi niya ako nag@galaw.

‘Iyan ang kailangan mong gawin, Melody,’ sabi ni Mang Dante habang hawak ang balikat ko. ‘Kailangan mong akitin si Justin sa lalong madaling panahon. Gawin mo ang lahat para isipin niya na may nangyari sa inyo. Iyon lang ang tanging paraan para isipin niyang sa kanya ang batang dinadala mo.’

Parang gumuho ang mundo ko sa narinig ko. Kailangan kong lokohin ang lalaking mahal ko. Kailangan kong iparamdam sa kanya na siya ang ama, para pagdating ng araw na isilang ang bata, wala siyang pagdududa.

‘Magbibigay ako ng pera,’ dagdag pa ni Mang Dante. ‘Lahat ng kailangan ninyo sa pagpapakasal, ako ang sasagot. Pati ang pagpapagawa ng bahay ninyo sa likod ng bahay namin. Basta mangako ka… hinding-hindi makakarating sa kanya ang nangyari sa atin.’

Umuwi ako sa Maynila na parang isang bangkay na naglalakad. Ang puso ko ay punong-puno ng dumi. Nang gabing iyon, pinuntahan ko si Justin. Ginamit ko ang lahat ng lakas ko para maging masigla sa harap niya.

‘Hon, parang gusto ko nang magpakasal tayo, simula ko habang nakayakap sa kanya.

Nakita ko ang kislap sa mga mata ni Justin. Tuwang-tuwa siya. Sinunod ko ang utos ni Mang Dante. Noong gabing iyon, pinilit kong magkaroon kami ng moment ni Justin kahit labag sa loob ko,, dahil kailangan kong gumawa ng ebidensya para sa batang nasa sinapupunan ko.

Habang nakayakap sa akin si Justin pagkatapos, bumubulong siya ng mga plano para sa aming kinabukasan. Hindi niya alam, ang ‘unang gabi’ na ipinagdiriwang niya ay isang malaking kasinungalingan lamang. At sa kabilang kalsada,

Doon nga natuloy ang aming pagpapakasal, Nang makarating ako sa harap, kinuha ni Justin ang kamay ko. Malamig ang mga palad ko at nanginginig. Bago kami humarap sa pari, nagtama ang paningin namin ni Mang Dante. Nakita ko ang takot sa kanyang mga mata, ngunit agad din siyang umiwas at tumingin sa malayo.

“Hon, ang ganda mo,” bulong ni Justin habang hinahalikan ang kamay ko. “Salamat at binigay mo sa akin ang pagkakataong ito. Lalo na ngayong alam kong may maliit na Justin na tayong hihintayin.”

Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin na ang batang dinadala ko, na siyang dahilan kung bakit kami nagmamadaling magpakasal, ay hindi sa kanya. Tuwing hahawakan ni Justin ang tiyan ko, pakiramdam ko ay sinusunog ako ng sarili kong balat.

Sa gitna ng seremonya, nang dumating ang bahagi ng pagpapalitan ng singsing, kailangang iabot ni Mang Dante ang mga singsing sa amin. Noong mga sandaling iyon, ang tatlong kamay namin ay nagkalapit.

Ang kamay ni Justin na puno ng tapat na pag-ibig. Ang kamay ko na puno ng pagtataksil. At ang kamay ni Mang Dante na siyang ugat ng lahat ng gulo.

Matapos ang kasal, sa gitna ng sayawan at katuwaan ng pamilya, lumapit sa akin si Mang Dante para sa “Father-in-law dance.”

“Melody, asawa ka na ng anak ko,” bulong niya habang marahan kaming umiikot sa gitna ng dance floor. “Kalimutan mo na ang lahat. Para na rin sa ikabubuti ng bata. Maging mabuting asawa ka kay Justin.”

Hindi ako nakasagot. Tumingin ako kay Justin na masayang nakikipag-inuman sa kanyang mga kaibigan, hindi man lang niya alam na ang lalaking sumasayaw sa akin ngayon ang unang nagmamay-ari sa babaeng pinakasalan niya.

Sa gabing iyon, habang nasa tabi ko si Justin na mahimbing nang natutulog, tumayo ako at tumingin sa salamin. Hawak ko ang aking tiyan

“Tapos na ang selebrasyon. Ang mga bisita ay nagsi-uwi na, at ang bahay ay bumalik sa katahimikan. Pero sa loob ng aming kwarto, hindi ang inaasahan kong honeymoon ang nangyari. Dahil sa sobrang saya at pag-uumapaw ng alak sa reception, bagsak si Justin. Nakahiga siya sa kama, mahimbing ang tulog at amoy-alak, suot pa ang kanyang barong.

Sinubukan ko siyang gisingin, pero ni hindi siya gumalaw. Nanatili akong nakaupo sa gilid ng kama, suot pa rin ang aking pangkasal, habang ang luha ay dahan-dahang pumapatak. Pakiramdam ko ay lalong bumigat ang puting gown na suot ko.

Biglang bumukas ang pinto. Akala ko ay isa sa mga pinsan ni Justin, pero si Mang Dante ang pumasok. Hindi siya lasing gaya ni Justin; ang kanyang mga mata ay matalas at puno ng determinasyon.

‘Tulog na siya,’ mahinang sabi ni Mang Dante habang tinitingnan ang kanyang anak.

‘O-opo, Mang Dante. Sobrang dami po ng nainom niya,’ sagot ko, pilit na inaayos ang sarili. Lalabas na po ba kayo? Magpapahinga na rin po ako.’

Pero hindi siya lumabas. Sa halip, lumapit siya sa akin at isinara ang pinto. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa aking balikat.

Melody,Isang gabi lang ang nangyari noon. Pero ngayong kasal na kayo, kailangang masigurado natin na walang magdududa.’

‘Anong… anong ibig ninyong sabihin?’ tanong ko, kahit alam ko na sa loob-loob ko ang sagot.

Hinawakan niya ang aking tiyan kung saan naroon ang bunga ng una naming pagkakamali. ‘Bubuuin natin nang husto ang katawan ng anak natin, Melody. Para sa susunod na mga buwan, walang magtatanong kung bakit ganito o ganoon ang bata. Gagawin natin ito para sa kaligtasan nating lahat.’

‘Hindi po pwede, Mang Dante… asawa ko na ang anak ninyo,’ pagmamakaawa ko,

Tulog ang asawa mo, Melody. At ito lang ang paraan para manatiling buo ang pamilyang ito, giit niya. ‘Hayaan mong ako ang mag-alaga sa iyo ngayong gabi.’

Sa gitna ng kadiliman ng kwarto, sa tabi ng natutulog kong asawa, naramdaman ko ang muling paghila sa akin ng tadhana. Ang takot na nararamdaman ko ay napalitan ng isang kakaibang pakiramdam, ang pagpalahaw ng aking konsensya na unti-unting napapagod sa paglaban.

Wala na akong nagawa. Sa bawat haplos at bulong ni Mang Dante, ang aking pagtutol ay natunaw. Bumig@y ako. Hinayaan ko ang sarili ko na muling malunod sa piling ng ama ng aking asawa, habang si Justin ay naroon lang, ilang pulgada ang layo, walang malay sa pagtataksil na nangyayari sa mismong gabi ng aming kasal.

Habang nangyayari ang lahat, paulit-ulit na bumubulong si Mang Dante: ‘Para sa bata ito… para sa atin ito.

Siyam na buwan ang lumipas na puno ng kaba at pagpapanggap. Isinilang ko ang isang malusog na sanggol na lalaki, si AJ. Sa unang pagkakataon na inilapag siya sa aking bisig, imbes na purong galak, ay matinding takot ang naramdaman ko. Habang pinagmamasdan ko ang kanyang maliliit na daliri at ang hubog ng kanyang ilong, alam ko na… ang bakas ng gabing iyon ay narito na sa harap ko.

Isang hapon, habang pinapatulog ni Justin si AJ sa sala, napansin kong matagal siyang nakatitig sa mukha ng bata. Hinahaplos niya ang noo nito habang nakakunot ang kanyang noo.

“Hon,” tawag ni Justin sa akin. “Napansin mo ba? Si AJ… bakit parang hindi ko makita ang sarili ko sa kanya?”

Lumapit ako nang dahan-dahan, pilit na pinapakalma ang tibok ng puso ko. “Anong ibig mong sabihin, Justin? Siyempre, sanggol pa siya, magbabago pa ang hitsura niyan.”

“Hindi, eh,” sagot ni Justin, habang inilalapit ang mukha sa bata. “Yung hugis ng panga niya, yung kapal ng kilay… at lalo na yung tingin niya. Parang… parang pamilyar.”

Eksaktong pumasok si Mang Dante sa sala galing sa bukid. Narinig niya ang huling sinabi ni Justin. Nakita ko ang bahagyang paninigas ng kanyang panga, pero agad siyang ngumiti

“O, Justin, bakit parang pinag-aaralan mo nang husto ang mukha ng anak mo?” biro ni Mang Dante habang tinatapik ang balikat ng kanyang anak.

“Pa, tignan niyo,” sabi ni Justin, habang itinuturo si AJ. “Bakit parang mas kamukha niyo pa siya kaysa sa akin? Yung mga mata niya, pati yung nunal sa may tenga… carbon copy niyo, Pa.”

Tumawa nang malakas si Mang Dante

“Ano ka ba, Justin! Normal lang ‘yan, Sabi nga ng mga matatanda, ang unang apo ay madalas na humahabol sa hitsura ng lolo o lola. Sabi nila, ‘dugo sa dugo’ ‘yan. At dahil ako ang unang ama sa pamilyang ito, natural lang na sa akin muna kukuha ng katangian ang unang apo ko bago sa iyo.”

Tumingin si Justin sa kanyang ama, tapos sa akin, at muli sa bata. “Talaga po ba, Pa? Akala ko kasi…”

“Huwag ka nang mag-isip ng kung anu-ano, Dapat kang magpasalamat dahil matikas ang anak mo. Isang tunay na lalaki ang apo ko.”

Nang lumabas si Justin para bumili ng gatas, naiwan kaming tatlo sa sala. Lumapit si Mang Dante sa akin at kinuha si AJ mula sa aking mga bisig. Pinagmasdan niya ang bata nang may tunay na pagmamahal, isang pagmamahal na higit pa sa isang lolo.

“Ang pogi ng bata, Melody,” bulong niya sa akin, habang hinahalikan ang noo ni AJ. “Kamukhang-kamukha ko talaga siya. Huwag kang mag-alala, hangga’t nandito ako, walang makakaalam. Paninindigan natin ang sinabi ko kay Justin.”

Tumalikod ako at naglakad patungo sa kusina. Ang ‘normal’ na paliwanag ni Mang Dante ay sapat na para patahimikin ang isip ni Justin sa ngayon. Pero habang lumalaki si AJ, habang mas lalong tumitingkad ang pagkakahawig nila, alam kong ang kasinungalingang ito ay magiging isang malaking pader sa pagitan namin ng asawa ko.

Kasal ako kay Justin, pero ang dugo ng kanyang ama ay nananalaytay sa anak na tinatawag niyang sariling kaniya. At ang masakit, kailangan kong pasalamatan si Mang Dante sa bawat araw na tinutulungan niya akong linlangin ang sarili niyang anak.

9 months palang ang anak ko, ng may nagyari sa bahay nina Justin, bigla silang nagluksa, Isang gabi, biglaang inatake sa puso si Mang Dante. Sa isang iglap, nawala ang tanging tao na nakakaalam ng aking madilim na lihim. Namatay siyang dala ang katotohanan, at kasama niyang ibinaon sa lupa ang aming kasunduan.

Matapos ang libing, nagpasya kaming mag-asawa na lumayo na sa probinsya. Ramdam ni Justin ang bigat ng alaala ng kanyang ama sa bahay na iyon, kaya lumipat kami sa isang malayo at tahimik na bayan sa Norte. Iyon ang naging hudyat ng aking pansamantalang kalayaan.

Sa aming bagong tahanan, lalong tumindi ang pagmamahal ni Justin sa akin. Hindi niya ako iniwan sa gitna ng pagdadalamhati. At hindi nagtagal, biniyayaan muli kami ng isa pang anak, isang sanggol na lalaki na sa pagkakataong ito, ay kitang-kita ang pagkakahawig kay Justin. Ang tunay niyang anak.

Hon, tignan mo si bunso, kamukhang-kamukha ko talaga, ‘di ba?” masayang sabi ni Justin habang kalaro ang aming ikalawang anak. “Pero si AJ, habang lumalaki, parang nakikita ko si Papa sa kanya. Nakaka-miss si Papa Dante, buti na lang iniwan niya sa atin si AJ para maalala natin siya.”

Napangiti lang ako nang pilit. Ang panganay kong si AJ ay lumalaking matikas, matalino, at may mga kilos na eksaktong-eksakto kay Mang Dante. Tuwing titingin si AJ sa akin, tila ang mga mata ng kanyang tunay na ama ang nakikita ko, nagpapaalala sa akin ng mga gabing pilit kong ibinabaon sa limot.

Pinili kong maging mabuting asawa at ina. Binuhos ko ang lahat ng atensyon ko sa pamilya namin. Ibinaon ko na ang lahat sa limot, ang takot, ang pagsisisi, at ang bawat haplos ni Mang Dante. Alam kong mali ang pinagmulan ng lahat, pero tinitingnan ko si AJ bilang isang inosenteng bata na walang kasalanan sa mundong kanyang kinalakihan.

Minsan, kapag mag-isa ako sa gabi at pinagmamasdan ang aking pamilya, bumubulong ako ng maikling dalangin. Hindi para sa kapatawaran, kundi para sa proteksyon, na sana ay manatiling lihim ang lahat hanggang sa aking huling hininga.

Si Justin ay masaya, ang mga anak ko ay lumalaking maayos, at ang aming pamilya ay buo. Ang katotohanan ay nananatiling nakalibing kasama ni Mang Dante, minsan nagbubulong ako sa langit, patawarin nya ako, patawarin ako na mas pinili ko ang manahimik para sa mas masayang pamilya,

Maraming salamat po pakikinig sa aking magulong buhay,

Melody