PINILIT AKO NG MADRASTA KONG PAKASALAN ANG ISANG BILYONARYONG LUMPO—PERO NANG MATUMBA KAMI SA KAMA NOONG GABI NG KASAL, NATUKLASAN KO ANG LIHIM NA NAGPAYANIG SA MUNDO KO.
Ako si Elara. Simula nang mamatay ang Papa ko, naging impyerno na ang buhay ko sa piling ng aking madrasta na si Tita Corazon. Ginawa niya akong katulong, ninakaw ang mana ko, at ibinaon kami sa utang dahil sa pagsusugal.

Isang gabi, umuwi si Tita Corazon na may dalang “solusyon.”

“Magbunyi ka, Elara!” sigaw niya habang humihithit ng sigarilyo. “Bayad na ang lahat ng utang ko. At bilang kapalit, ipapakasal kita kay Tristan Villareal.”

Nanlaki ang mga mata ko. Kilala ang mga Villareal. Sila ang pinakamayamang angkan sa bansa. Pero kilala rin si Tristan Villareal—ang “Young Master” na naaksidente dalawang taon na ang nakararaan. Sabi-sabi, paralyzed na daw ang kalahati ng katawan nito, mainitin ang ulo, at namumuhay sa dilim.

“Tita… lumpo siya,” nanginginig kong sabi. “At sabi nila, nananakit siya ng tao.”

“Wala akong pakialam!” bulyaw ni Tita Corazon. “Mayaman siya! Kailangan niya ng tagapag-alaga at asawa para makuha niya ang mana niya. Ikaw ang napili ko. Pumirma na ako sa kontrata. Bukas na ang kasal!”

Wala akong nagawa. Para hindi kami patayin ng mga pinagkakautangan niya, isinakripisyo ko ang sarili ko.

Ang kasal ay naganap sa mansyon ng mga Villareal. Walang bisita. Walang musika. Malamig at nakakatakot ang paligid.

Doon ko unang nakita si Tristan. Nakaupo siya sa isang high-tech wheelchair. Nakatalikod siya sa altar. Nang humarap siya, nakita ko ang gwapo niyang mukha, pero blangko ang kanyang mga mata. Walang emosyon.

Pagkatapos ng seremonya, iniwan na ako ni Tita Corazon bitbit ang tseke. “Good luck sa pagpapalit ng diaper ng asawa mo!” pang-aasar niya bago umalis.

Dinala ako sa Master Bedroom. Napakalaki ng kwarto pero napakadilim.

Nasa gitna ng kwarto si Tristan, nakaupo pa rin sa wheelchair.

“Hindi mo kailangang magpanggap,” basag na boses ni Tristan. Ang lalim at ang lamig ng boses niya. “Alam kong pera lang ang habol ng madrasta mo. Pwede kang matulog sa sofa. Huwag mo akong aalalahanin.”

Tumango ako at naglakad palayo papalapit sa sofa. Ngunit bago pa ako makaupo, may narinig akong mahinang paglangitngit—galing sa wheelchair.

Napalingon ako.

At doon ko nakita.

Dahan-dahang tumayo si Tristan.

Nanlaki ang mga mata ko. Hawak-hawak ko ang dibdib ko, parang hihinto ang pagtibok ng puso ko sa sandaling iyon.

“T-Tristan… akala ko…”

Hindi siya sumagot. Sa halip, naglakad siya papalapit sa akin—hindi tulad ng isang lumpo, kundi tulad ng isang lalaking puno ng lakas at galit. Bawat hakbang niya ay may bigat na tila dinudurog ang sahig.

“Lumpo?” mahinang usal niya. Huminto siya ilang pulgada lamang ang layo sa akin. “Sabi nila, lumpo raw ako, ‘di ba?”

Napatango ako.

“Ginawa ko ang lahat para paniwalaan nila ‘yon,” bulong niya. Ngayon, ang dating blangkong mga mata niya ay nag-aapoy na—matalim, tigib ng sikreto at panganib.

“B-bakit?” tanong ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip, inabot niya ang kamay ko at dahan-dahang hinaplos ang palad ko. Pakiramdam ko, natutunaw ako sa init ng hawak niya. Pero sa parehong segundo, natatakot ako.

“Dahil ang mga kaaway ko—ang mismong mga taong nagtangka sa buhay ko—ay hindi titigil hangga’t hindi ako patay.” Huminto siya. “At dahil kailangan ko ng tao… na mapagkakatiwalaan ko.”

Napalunok ako. “Pero bakit ako? Hindi mo naman ako kilala.”

Tumagilid ang ulo niya, bahagyang ngumiti—ngunit hindi ito ngiting mainit. “Dahil ikaw ang pinakamahina sa mata nila. Ang babaeng walang laban. Ang babaeng kayang kontrolin ng madrasta. Kaya akala nila, ligtas sila.”

Biglang nagbago ang timpla ng kwarto.

“Pero ngayong nalaman mo ang sikreto ko,” sabi niya, “wala ka nang atrasan.”

Para akong sinampal ng katotohanan. Hindi ito simpleng kasal. Isa itong bitag—at pareho kaming nakulong dito.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Nasa sofa pa rin ako, ngunit may kumot na nakatakip sa akin na hindi ko naman inilabas kagabi. Napatingin ako sa kama—walang tao.

Nang bumaba ako ng hagdan, narinig ko ang mga bulungan ng mga katulong.

“Grabe, gising na raw si Young Master kaninang alas-kuwatro. Nag-away daw sila ng bagong Mrs. Villareal.”

“Tsk. Kawawa naman siya. E ‘di parang alila lang din siya rito.”

“Oo, kasi kahapon pa lang, pumapasok na sa mansyon ‘yung pinsan ni Tristan na si Candice. Sabi nila, siya raw talaga dapat ang mapapangasawa ni Tristan.”

Napahinto ako sa aking paglalakad.

Candice.

Nang magtungo ako sa kainan, naroon si Tristan—nasa wheelchair na naman, walang emosyon ang mukha. Sa tabi niya, isang babaeng napakaganda, nakaputing bestida, nakangiti nang matamis.

“Ay, ikaw pala si Elara,” bati niya, boses ay sing-sarap ng pulot. “Ako si Candice. Naging nobya ako ni Tristan… noon. Bago siya maaksidente.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pero pinilit kong tumayo nang matuwid.

Tumikhim si Tristan. “Candice, asawa ko na si Elara.”

“Oo, alam ko,” nakangiting sabi ni Candice. “Pero hindi naman habambuhay, ‘di ba?”

Tumibok nang malakas ang puso ko. Hindi ako lumingon kay Tristan. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya. Pero isa lang ang alam ko: sa mundong ito ng mayayaman at makapangyarihan, ako lang ang mahina.

O ako lang ba talaga?

Nang gabing iyon, may kumatok sa pinto ng kwarto ko. Si Tristan. Nakatayo siya—walang wheelchair.

“Kailangan mong sumama sa akin bukas,” seryosong sabi niya. “May pupuntahan tayo.”

“Saan?”

“Sa totoong mundo ko.” Huminto siya. “Ipapakita ko sa’yo kung sino talaga ang mga kaaway ko. At kung bakit ikaw lang ang tanging tao sa mundo na maaaring tumulong sa akin.”

Nagdilim ang paningin ko sa takot at kaba.

“Paano kung tumanggi ako?” tanong ko.

Sandali siyang tumahimik.

“Hindi mo magagawa,” mahinang sabi niya. “Dahil kung tumanggi ka… hahayaan kitang manatili sa dilim. At maniniwala kang ikaw lang talaga ang walang laban.”

Napalunok ako.

“Pero mali ka,” dugtong niya, at sa unang pagkakataon, may init sa kanyang boses. “Malakas ka, Elara. Hindi mo lang alam.”

At sa gabing iyon, sa unang pagkakataon mula nang mamatay ang Papa ko, may naniwala sa akin.

Kahit hindi ko alam kung dapat ba akong maniwala sa kanya.