PINAPASOK MUNA AKO NILA TITA AT TITO SA KWARTO AT NI LOCK NILA AKO DOON. KASI KAKAIN DAW MUNA SILA NG JOLL!BEE, PAGKATAPOS NILA KUMAIN SAKA LANG NILA BINUKSAN YUNG KWARTO, AT PINAKAIN NA LANG NILA SAKIN YUNG NATIRANG PAKSIW KAGABI. HINDI AKO PWEDE MAGREKLAMO KASI NAKITIRA LANG AKO KELA TITA

​”Pasok muna doon sa loob, ha? May pag-uusapan lang kami ng Tito mo,” sabi ni Tita habang nakatingin sa sahig, hindi makatingin nang diretso sa aking mga mata.

​Narinig ko ang pag-click ng lock mula sa labas. Isang pamilyar na tunog na tila nagpapaalala sa akin na sa bahay na ito, isa lang akong anino.

Hindi nagtagal, nanunuot na sa ilalim ng pinto ang halimuyak na kayang magpalaway sa kahit sinong gutombang amoy ng fried chicken at matamis na spaghetti ng Joll!bee.

​Umupo ako sa gilid ng kama, ang tanging espasyo na “akin” sa kwartong ito. Pinakinggan ko ang bawat tunog ng kubyertos, ang malalakas nilang tawa, at ang masayang pagnguya na tila ba wala silang ikinulong na tao sa kabilang kwarto.

​Gusto kong kumatok. Gusto kong sumigaw na, “Tita, gutom na rin po ako.” Pero nanatiling nakatikom ang bibig ko.

Paano ako magrereklamo? Wala akong pambayad sa kuryenteng ginagamit ko, sa tubig na ipinapaligo ko, at sa bubong na sumisilong sa akin. Ang bawat subo nila ay paalala na utang ko sa kanila ang buhay ko ngayon.

​Makalipas ang isang oras, narinig ko ang susi. Bumukas ang pinto.

​”O, lumabas ka na dyan. Tapos na kami,” utos ni Tito habang nagdidighay.

​Paglabas ko sa kusina, ang tanging bakas ng Jollibee ay ang mga plastik na may tira-tirang gravy at ang bango na unti-unti nang humahalimuyak sa hangin. Inilapag ni Tita ang isang mangkok sa harap ko.

​”Ito, may natira pang paksiw kagabi. Initin mo na lang kung gusto mo.”

​Tiningnan ko ang isdang lumalangoy sa puting taba ng sebo. Malamig na ito, kasinglamig ng pagtrato nila sa akin. Kinuha ko ang kutsara at sumubo. Ang asim ng suka ay humahalo sa alat ng luhang pilit kong pinipigilan.

​Ngumiti ako nang pilit kay Tita. “Salamat po.”

​Dahil sa mundong ito, kapag wala kang sariling tahanan, kailangang maging masarap ang kahit anong pagkaing ihain sa harap mo kahit na ang lasa nito ay luma at mapait na reyalidad

Kinagabihan, nakahiga ako sa manipis na kutson sa sahig. Tahimik na ang buong bahay, ngunit gising pa rin ang tiyan ko.

Hindi dahil gutom ako.

Kundi dahil nasanay na akong pigilan ang gutom.

Narinig ko ang boses ni Tita mula sa sala. Akala siguro nila tulog na ako.

“Hindi na talaga pwede ‘yan dito nang matagal,” mahina ngunit malinaw niyang sabi.

“Eh saan naman pupunta? Wala na ngang magulang,” sagot ni Tito.

“Hindi naman natin responsibilidad ‘yan habang buhay. May sarili rin tayong pamilya.”

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Hindi ko sila masisisi. Totoo naman.

Nakikitira lang ako.

Pero mas masakit pala kapag narinig mo mismo na pabigat ka.

Tahimik akong tumalikod sa dingding at pinunasan ang luha ko.

“Pag nakaipon ako… aalis din ako,” bulong ko sa sarili.

Hindi nila kailangang palayasin ako.

Ako na mismo ang aalis.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi para kumain.

Kundi para maghanap ng trabaho.

Mainit ang araw habang naglalakad ako sa kalsada. Hawak ko ang isang maliit na papel kung saan nakasulat ang mga lugar na pwedeng mag-apply.

Karinderya.
Construction.
Tindahan.

Kahit ano.

Basta may sweldo.

Sa ikatlong pinuntahan ko, isang maliit na karinderya sa kanto, pinatigil ako ng matandang babae.

“Teka lang iho,” sabi niya habang pinagmamasdan ako. “Ikaw ba yung anak ni Lando?”

Nagulat ako.

“Opo… kilala niyo po si Papa?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Siya ang tumulong sa akin dati noong nasunugan ako. Mabuting tao ang tatay mo.”

Tahimik lang ako.

Matagal ko nang hindi naririnig na may nagsasabing mabuti si Papa.

“Maghahanap sana ako ng taga hugas ng plato,” sabi niya.

“Hindi malaki ang sweldo… pero may pagkain.”

Biglang kumirot ang dibdib ko.

Hindi dahil maliit ang sweldo.

Kundi dahil sa salitang may pagkain.

“Opo… tatanggapin ko po,” mabilis kong sagot.

Ngumiti siya.

“Simula ka na bukas.”

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan…

Parang may maliit na ilaw na sumindi sa madilim kong mundo.

Kinagabihan, pag-uwi ko sa bahay nina Tita, tahimik lang akong kumain ng paksiw na muling ininit.

Pero iba na ang pakiramdam.

Dahil alam ko na…

Hindi na ako mananatiling anino sa bahay na ito habang buhay.

Malapit na akong magkaroon ng sarili kong lugar sa mundo