PINANA NG GALIT NA PRINSIPAL ANG MAINGAY NA DRONE NG ESTUDYANTE DAHIL SA HINALANG NANINILIP ITO SA MGA BABAE SA PAARALAN, PERO NATIGILAN ANG LAHAT NANG SILIPIN ANG NASA CAMERA NG DRONE

Isang napakainit na hapon sa San Isidro National High School, isang malaking pampublikong paaralan sa Maynila. Kilala ang eskwelahang ito hindi lamang sa dami ng mga mag-aaral kundi pati na rin sa napakahigpit nitong principal na si Mrs. Velez. Para kay Mrs. Velez, ang disiplina ay hindi lamang isang patakaran; ito ay isang batas na hindi pwedeng baluktutin. Mahigpit niyang ipinagbabawal ang paggamit ng mga gadgets tuwing oras ng klase, lalo na ang mga bagay na nakagagambala sa pag-aaral at lumalabag sa privacy.

Habang nag-iikot si Mrs. Velez sa campus upang mag-inspeksyon, isang nakakairitang ugong ang bumasag sa katahimikan ng hapon. BZZZZZZZ. Isang tunog na parang isang napakalaking bubuyog ang umalingawngaw sa itaas.

Lumingala ang prinsipal at kumunot ang kanyang noo. Sa itaas ng puno ng acacia, isang itim na drone ang lumilipad. Ngunit ang mas nagpadilim sa paningin ni Mrs. Velez ay ang direksyon na tinatahak ng gadget. Dahan-dahan itong umaaligid sa ikatlong palapag ng lumang gusali—ang eksaktong lokasyon ng Girls’ Changing Room at Comfort Room kung saan kasalukuyang nagpapalit ng damit ang mga estudyanteng babae mula sa kanilang Physical Education class.

Umakyat ang dugo sa ulo ni Mrs. Velez. Marami na siyang narinig na kaso ng voyeurism at cybercrime sa mga balita, at hindi niya papayagang mangyari ito sa kanyang nasasakupan habang siya ay nakabantay.

Mabilis siyang naglakad patungo sa quadrangle. Doon, sa likod ng mga lumang bleachers, nakita niya si Leo, isang Grade 11 student na sikat sa pagiging “tech-savvy” pero madalas mapatawag sa guidance office dahil sa pagiging pasaway. Hawak ni Leo ang isang remote control at tutok na tutok sa screen ng kanyang cellphone habang pinapagalaw ang joystick.

Dahil sa matinding galit, hindi na nag-isip si Mrs. Velez. Kumuha siya ng isang mahabang kawayan na ginagamit panungkit ng mangga mula sa gilid ng hardin. Lumapit siya nang tahimik, itinaas ang kawayan, at buong lakas na inihampas sa drone na sakto namang bumaba nang bahagya para umiwas sa sanga.

CRASH!

Nagkadurug-durog ang mamahaling drone at bumagsak sa semento. Nalaglag ang mga elisi nito.

“Ma’am! Bakit niyo po sinira?!” gulat na gulat at naiiyak na sigaw ni Leo nang makita ang wasak niyang gadget na pinag-ipunan niya ng ilang taon.

“Bastos kang bata ka! Walanghiya!” bulyaw ni Mrs. Velez na umaalingawngaw sa buong quadrangle. Hinawakan niya sa kwelyo si Leo. “Tingin mo hindi ko alam ang ginagawa mo? Naninilip ka sa paligid ng changing room ng mga babae! Mga menor de edad ang mga ‘yan!”

“Hindi po, Ma’am! Nagkakamali po kayo! May tinitignan po ako sa likod—”

“Huwag ka nang magpalusot!” putol ng prinsipal na umuusok na ang ilong sa galit. “Guard! Mang Tomas! Dalhin ang batang ito sa opisina ko ngayon din! Tumawag kayo ng pulis! Ipapakulong ko ang manyak na ‘to para matuto ng leksyon!”

Mabilis na nagkagulo ang mga estudyante. Pinagtitinginan nila si Leo habang kinakaladkad ito ng security guard patungo sa opisina ng prinsipal. Umiiyak ang binata at pilit na nagpapaliwanag, ngunit sarado na ang isip ni Mrs. Velez. Para sa kanya, huling-huli na sa akto ang isang napakalaking krimen laban sa moralidad ng eskwelahan.

Pagdating sa opisina, eksaktong dumating ang dalawang pulis na nagpapatrolya sa barangay. Nakaupo si Leo, nanginginig sa takot at hiya, habang inilalapag ni Mrs. Velez ang basag na drone sa mesa ng mga opisyal.

“I-check niyo ang memory card niyan, Officer,” matapang na utos ni Mrs. Velez. “Nandiyan ang ebidensya ng kabastusan ng lalakeng ito. Gusto kong makita ng lahat kung gaano kasama ang ugali niya bago niyo siya posasan at kasuhan!”

Tinanggal ng pulis ang maliit na SD card at isinalpak ito sa isang laptop ng eskwelahan. Nagkumpol-kumpol ang mga guro at ang prinsipal upang silipin ang video. Gusto nilang makita ang mismong ebidensya ng panghihimasok ni Leo sa privacy ng mga kababaihan.

Nag-play ang video. Makikita ang paglipad ng drone mula sa quadrangle. Dahan-dahan itong umakyat papunta sa ikatlong palapag ng Girls’ Building. Napasinghap ang mga guro habang hinihintay ang nakakahiyang senaryo.


Ngunit nang makalapit ang camera sa mga bintana ng changing room, hindi ito sumilip sa loob. Sa halip, bigla itong tumingala at lumipad pataas, lampas sa bubong ng gusali, patungo sa lumang Chemistry Lab sa likuran na matagal nang hindi ginagamit dahil sira ang pinto nito.

Nanlaki ang mga mata ng lahat sa sunod na ipinakita ng malinaw na video.

Sa likod ng mataas na pader, kung saan hindi abot ng paningin ng sinuman mula sa ibaba dahil sa mayabong na puno ng acacia, ay may makapal at maitim na usok. Ang mga lumang kable ng kuryente sa bubong ay naglalabas ng malalaking spark, at ang apoy ay mabilis na gumagapang papasok sa lab kung saan nakaimbak ang mga delikado at madaling sumabog na kemikal na hindi pa naitatapon!

“Diyos ko po… sunog!” nanginginig na bulong ng isang guro, napahawak sa kanyang dibdib.

“Naamoy ko po kasi ang sunog ng goma kanina habang nakaupo sa bleachers,” humahagulgol na paliwanag ni Leo sa mga pulis. “Pero hindi ko po makita kung saan galing dahil ang taas ng pader. Kaya po pinalipad ko ang drone ko para hanapin at siguraduhin. Gusto ko po sanang videohan para may mapakita akong ebidensya sa mga guard… kasi alam ko pong hindi kayo maniniwala sa akin kung sasabihin ko lang na may naamoy akong usok.”

Natigilan si Mrs. Velez. Ang kanyang mukha ay namutla at tila naubusan ng dugo. Ang inakala niyang kalokohan at kabastusan ay isa palang desperadong hakbang upang iligtas ang buong paaralan mula sa kapahamakan.

“I-trigger ang fire alarm! Ngayon din! Palabasin lahat ng estudyante!” sumigaw si Mrs. Velez, agad na bumalik sa kanyang huwisyo.

Mabilis na kumilos ang lahat. Tumunog ang nakakabinging alarm sa buong campus. Dahil sa maagang pagkakatuklas gamit ang drone ni Leo, matagumpay na nailikas ang lahat ng guro at estudyante bago pa man kumalat ang matinding usok. Mabilis na nakarating ang mga bumbero at naapula ang apoy eksakto bago pa man nito maabot ang mga asido na maaaring magdulot ng isang napakalakas at nakakamatay na pagsabog sa gitna ng klase.

Nang humupa ang tensyon at ligtas na ang lahat sa labas ng paaralan, nilapitan ni Mrs. Velez si Leo na tahimik na nakaupo sa gilid ng kalsada, malungkot na nakatingin sa wasak niyang gadget. Wala na ang mapagmataas na tindig ng prinsipal. Lumuhod siya sa harapan ng estudyanteng inakusahan niya ng napakasamang bagay.

“Leo… patawarin mo ako,” umiiyak na sabi ni Mrs. Velez habang hawak ang kamay ng bata. “Masyado akong naging mapanghusga. Pinairal ko ang galit at hinala ko bago ang pagtatanong. Kung hindi dahil sa katapangan mo at sa gadget na sinira ko, baka daan-daang buhay ang nawala sa atin ngayon. Utang namin sa’yo ang buhay ng lahat.”

Nangako ang prinsipal na hindi lamang niya papalitan ng pinakabagong modelo ang drone ni Leo, kundi bibigyan din niya ito ng parangal bilang bayani ng eskwelahan. Napatunayan ng buong San Isidro High School na minsan, sa likod ng mga bagay na inaakala nating nakakagambala at malisyoso, naroon ang mismong instrumento na magliligtas sa atin sa oras ng matinding sakuna kung bibigyan lang natin ng pagkakataong pakinggan ang katotohanan