Seryoso, akala ko nung una ay bad joke lang, pero yung hiyang inabot ko kanina sa beach resort ay parang mas masakit pa sa sunburn.

Isipin niyo, 36 na ako at aminado naman akong hindi na ako kasing-payat nung bago kami ikasal, pero pinaghandaan ko ’tong outing na ’to para naman gumaan ang loob ko sa sarili ko.

Tawagin niyo na lang akong Liza.

Paglabas ko ng cottage na naka-swimwear, bigla na lang bulyaw nitong asawa ko na si Jeff.

Sa gitna ng tawanan ng mga kamag-anak niya at pati na yung mga ibang guest sa resort, malakas niyang sinabi habang humahalakhak,

“Hoy, Liza! Magbalot ka nga ng katawan mo! Ano ba ’yang suot mo? Mag-t-shirt ka na lang, hindi ka naman sexy!”

Ang masakit pa, bes, hindi lang siya basta nagsalita—sinabayan niya pa ng malakas na tawa kasama yung mga pinsan niya na parang ako yung punchline ng joke of the year.

Narinig ko pa yung mahinang bulungan nung isang kamag-anak niya sa likod ko,

“Hala, napahiya si Liza. Pero sabagay, lumaki nga talaga siya simula nung nanganak.”

Doon na talaga may nagbagting sa ulo ko.

Nawala yung hiya ko at napalitan ng sobrang galit.

Hinarap ko si Jeff sa gitna ng tawanan nila at tinitigan ko siya nang matalim.

“Alam mo Jeff, kung ayaw mong makita ‘tong katawan ko, eh ‘di huwag kang tumingin!”

“Nakalimutan mo na yata na ‘tong katawang nilalait mo, dito galing ang mga anak mo!”

“Kung nahihiya ka sa akin, mas nahihiya ako sa’yo dahil asawa kita pero ikaw pa ang nangunguna sa pamamahiya sa akin sa harap ng maraming tao!”

Natahimik ang lahat, pati yung mga pinsan niyang nakikitawa, biglang nag-iwas ng tingin.

Iniwan ko silang tulala doon at nagmartsa ako pabalik sa cottage.

Valid ba na sumabog ako nang ganoon o masyado lang ba akong sensitive?

Kasi para sa akin, hindi kailanman magiging joke ang bastusin ang asawa mo para lang magmukha kang “cool” sa harap ng ibang tao

Pagpasok ko sa cottage, doon na tuluyang bumuhos ang luha ko. Hindi dahil sa sinabi niya lang—kundi dahil sa paraan kung paano niya iyon sinabi. Sa harap ng maraming tao. Sa harap pa ng sarili niyang pamilya.

Umupo ako sa gilid ng kama habang nanginginig ang kamay ko sa galit at hiya. Ilang minuto lang ang lumipas, biglang bumukas ang pinto. Si Jeff.

Hindi na siya tumatawa. Mukhang medyo naiilang.

“Grabe ka naman Liza… nagbibiro lang ako kanina,” sabi niya habang kinakamot ang batok niya.

Napatingin ako sa kanya, namumula pa rin ang mata ko.

“Biro?” mahina pero matalim kong sagot.
“Ganun ba ang biro? Yung ipapahiya mo ang asawa mo sa harap ng lahat?”

Napabuntong-hininga siya.

“Eh kasi… alam mo naman yung mga pinsan ko. Nagbibiruan lang kami.”

Doon na naman kumulo ang dugo ko.

“Hindi ako parte ng biruan niyo, Jeff. Ako yung asawa mo.”

Sandaling natahimik ang kwarto. Narinig pa namin ang ingay ng mga tao sa labas—mga batang tumatawa, may nagvi-videoke, may sumisigaw sa pool.

Pero sa loob ng cottage, mabigat ang hangin.

“Kung nahihiya ka sa katawan ko,” dagdag ko, “dapat noon pa sinabi mo na. Hindi yung sa harap ng lahat mo pa ipapamukha.”

Hindi siya agad sumagot. Tumingin lang siya sa sahig.

Sa unang pagkakataon, parang na-realize niya siguro kung gaano kasakit ang ginawa niya.

Mga ilang minuto pa ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“Sorry.”

Simple lang yung salita, pero hindi ko agad naramdaman na sapat iyon.

“Totoo, Liza… hindi ko naisip na ganun ka masasaktan,” sabi niya, mas mahina na ang boses.

Napatawa ako nang bahagya—pero hindi iyon masayang tawa.

“Hindi mo naisip? O hindi mo lang pinansin?”

Hindi siya nakasagot.

Doon ko sinabi ang matagal ko nang kinikimkim.

“Jeff, alam mo kung bakit ako tumaba? Dahil sa dalawang beses akong nanganak. Dahil puyat ako sa pag-aalaga sa mga anak natin habang ikaw tulog. Dahil inuuna ko kayo kaysa sa sarili ko.”

Tahimik lang siyang nakikinig.

“Hindi ko kailangan maging ‘sexy’ para maging karapat-dapat sa respeto ng asawa ko.”

Sa labas ng cottage, may kumatok.

Isa sa mga tita niya.

“Jeff… Liza… okay lang ba kayo?” mahina niyang tanong.

Nagkatinginan kami sandali.

Huminga nang malalim si Jeff bago siya sumagot sa labas ng pinto.

“Okay lang po, Tita.”

Pagkatapos noon, lumapit siya sa akin.

Hindi siya nagbiro. Hindi rin siya ngumiti.

“Tama ka,” sabi niya.
“Mali ako.”

Hindi ko pa alam kung sapat na ba ang paghingi niya ng sorry. Hindi rin ako sigurado kung ganoon kadaling makalimutan ang nangyari.

Pero isang bagay ang malinaw sa akin habang nakaupo ako doon sa cottage na iyon—

Hindi pagiging “sensitive” ang pagtatanggol sa sarili mong dignidad.

At kung may dapat matuto sa araw na iyon…

Hindi ako iyon.