PINALAYAS AKO NG ASAWA KO SA KOTSE SA GITNA NG BAGYO PARA SUNDUIN ANG KABIT NIYA—PERO NAMUTLA SIYA NANG BIGLANG MAGSALITA ANG DASHCAM: “HELLO GARY, NAKA-LIVE STREAM ANG KAHAYUPAN MO SA BUONG PILIPINAS NGAYON!”

Napakadilim ng langit at humahagupit ang bagyo. Halos hindi na makita ang kalsada sa lakas ng ulan.

Ako si Rina. Nakasakay ako sa passenger seat ng kotse ng asawa kong si Gary. Galing kami sa check-up ko dahil may sakit ako at nilalagnat.

Pero imbes na iuwi ako para makapagpahinga, napansin kong iba ang dinaraanan namin. Papunta kami sa isang condo unit sa kabilang bayan.

“Gary, saan tayo pupunta?” nanginginig kong tanong. “Diba uuwi na tayo? Ang sama ng pakiramdam ko.”

Huminto ang sasakyan sa isang madilim na kalsada. Walang waiting shed. Walang masisilungan.

Humarap sa akin si Gary. Ang mukha niya ay walang awa.

“Bumaba ka na,” utos niya.

“H-Ha? Gary, anong sinasabi mo? Bumabagyo! At saka nilalagnat ako!”

“Wala akong pakialam!” sigaw niya. “Tumawag si Jessica. Natatakot daw siya sa kidlat at kailangan niya ako ngayon din. Hindi ko siya mapupuntahan kung nakabuntot ka! Sagabal ka sa amin!”

“Gary… asawa mo ako…” iyak ko. “Iiwan mo ako sa gitna ng bagyo para sa kabit mo?”

“Oo! Kasi siya, pinapasaya ako! Ikaw, puro ka reklamo at sakit! Bumaba ka na bago pa kita kaladkarin!”

Dahil sa takot, napilitan akong bumaba. Basang-basa ako agad. Ang lamig ng hangin ay tumatagos sa buto ko.

Bago isara ni Gary ang pinto, ngumisi siya.

“Mag-abang ka na lang ng jeep diyan. Kung meron. Hahaha!”

Paharurot na umalis si Gary. Naiwan akong umiiyak, basang-basa, at nanginginig sa gilid ng kalsada.

Ang hindi alam ni Gary… ang Kuya kong si Dave ay isang IT Specialist at White Hat Hacker. Noong nakaraang linggo, inayos ni Kuya Dave ang dashcam at stereo ng kotse ni Gary. At dahil duda si Kuya sa asawa ko, naglagay siya ng remote access system na siya lang ang nakakaalam.

SA LOOB NG KOTSE NI GARY…

Tuwang-tuwa si Gary habang nagmamaneho. Kampante siya. Tinawagan niya si Jessica (naka-connect sa Bluetooth ng kotse).

“Hello Babe? Oo, papunta na ako,” malambing na sabi ni Gary. “Tinapon ko na ‘yung basura. Oo, iniwan ko sa kalsada! Hahaha! Mukha siyang basang sisiw! Bahala siyang magkasakit doon.”

Tawa nang tawa si Gary at Jessica.

Biglang… namatay ang tugtog sa radyo.

“Huh? Anong nangyari?” takang tanong ni Gary.

Biglang umilaw nang kulay PULA ang recording light ng dashcam na nakatutok sa loob ng kotse at sa kalsada.

At mula sa speakers ng sasakyan, narinig niya ang boses na hindi galing sa radyo. Boses na galit na galit.

“MUKHANG MASAYA KA AH, GARY.”

Napapreno si Gary. “Sino ‘yan?! Anong nangyayari sa kotse ko?!”

“Ako ‘to. Si Dave. Ang Kuya ni Rina.”

Namutla si Gary. “D-Dave?! Paano mo— Paanong nasa speakers ka?!”

“Gary, tumingin ka sa dashcam mo,” kalmadong sabi ni Dave. “Nakikita mo ba ‘yang pulang ilaw? Ibig sabihin niyan, ON AIR.”

“Anong on air?!”

“Naka-connect ang system ng kotse mo sa main server ko. At sa oras na ito… naka-LIVE STREAM ang video at audio mo sa Facebook Page ng bayan natin, sa YouTube Channel ko, at sa Group Chat ng buong pamilya niyo at pamilya namin.”

Nanlaki ang mata ni Gary. “H-Hindi! Pinagloloko mo lang ako!”

“Tignan mo ang cellphone mo,” utos ni Dave.

Kinuha ni Gary ang cellphone niya. Sabog ang notifications.

5,000 Viewers Watching. 10,000 Comments.

Binasa ni Gary ang mga comments habang nagmamaneho:

“Walang hiya ka Gary! Hayop ka!”

“Kitang-kita namin paano mo tinulak asawa mo sa ulan!”

“Puntahan natin si Jessica! Alam na namin address!”

“Nire-record ko ‘to! Ipapadala ko sa boss mo!”

Biglang tumawag ang Boss ni Gary.

Sinagot niya ito nang nanginginig. “S-Sir?”

“GARY! PINAPANOOD NAMIN SA OFFICE ANG GINAWA MO!” sigaw ng Boss niya. “Hayop ka! Huwag ka nang papasok bukas! YOU ARE FIRED! Ayaw namin ng empleyadong demonyo!”

Binabaan siya ng Boss.

Sunod na tumawag ang Nanay ni Gary.

“Gary! Jusko kang bata ka! Bakit trending ka sa Facebook?! Sinusugod ng mga kapitbahay ang bahay natin! Hiyang-hiya ako sa’yo! Itatakwil kita!”

Hagulgol na si Gary sa loob ng kotse.

“Dave! Patayin mo ‘to! Parang awa mo na!” iyak ni Gary, kinakausap ang dashcam. “Sisirain mo ang buhay ko!”

Muling nagsalita si Dave sa speakers.

“Ikaw ang sumira sa buhay mo, Gary. Sinira mo na nung iniwan mo ang kapatid ko sa bagyo para sa kabit mo. Ngayon, panoorin mo kung paano ko wawasakin ang lahat ng meron ka.”

“Huwag kang mag-alala, papunta na ako para sunduin si Rina. Ligtas na siya. Pero ikaw? Good luck sa paglabas ng bahay. Kilala na ng buong mundo ang mukha mo.”

Namatay ang boses ni Dave. Pero ang Live Stream? Tuloy-tuloy pa rin.

Huminto si Gary sa gilid ng kalsada, umiiyak, habang libo-libong tao ang nagco-comment ng 

Nang gabing iyon, nailigtas ako ni Kuya Dave. Naging viral ang video. Nawalan ng trabaho si Gary, hiniwalayan siya ni Jessica dahil sa hiya, at kinuyog siya ng mga tao sa social media.

Ako? Naka-move on ako nang may dignidad. At tuwing umuulan, naaalala ko na hindi ako nag-iisa—may kakampi ako na handang “i-hack” ang mundo para sa akin