PINAKAIN AKO NG PAMILYA NG ASAWA KO SA KUSINA KASAMA NG MGA KATULONG SA KANILANG “GRAND REUNION” — PERO NANG DUMATING ANG ABOGADO PARA BASAHIN ANG FINAL WILL NG LOLO NILA, SILANG LAHAT AY NAPALUHOD SA HARAP KO
Ako si Tessa. Isang ulilang lumaki sa ampunan. Nang mapangasawa ko si Franco, ang paboritong apo ng mayamang pamilyang Montemayor, akala ko magkakaroon na ako ng tunay na pamilya.

Pero nagkamali ako. Para sa kanila, isa lang akong “gold digger” na dumikit sa yaman nila.

Ngayong araw ang Grand Family Reunion ng mga Montemayor, at kasabay nito ang pagbabasa ng Last Will and Testament ng yumao nilang patriarch na si Don Eduardo.

ANG ALILA SA MANSYON

Alas-sais pa lang ng umaga, gising na ako. Hindi para mag-ayos ng sarili, kundi para magluto.

“Tessa!” sigaw ng biyenan kong si Doña Matilda. “Siguraduhin mong malutong ang balat ng lechon ha? At yung Callos, dapat malambot! Dadating ang mga Senator at Congressman na kaibigan namin. Huwag mo kaming ipapahiya!”

“Opo, Mama,” sagot ko habang pinapahid ang pawis sa noo.

Suot ko ay simpleng t-shirt at maong. Habang ang mga hipag ko ay naka-gown at nagpapa-makeup sa mga professional artist, ako ay amoy-bawang at sibuyas sa kusina.

Nang dumating ang tanghalian, puno ang Grand Dining Hall. Ang haba ng mesa. Puno ng masasarap na pagkain na ako ang nagluto.

Lumabas ako ng kusina, naghugas ng kamay, at akmang uupo sa tabi ng asawa kong si Franco. May bakanteng upuan doon.

Pero bago pa ako makaupo, inilagay ni Doña Matilda ang kanyang Hermes bag sa upuan.

“Oops,” sabi ni Doña Matilda nang mataray. “Sorry, Tessa. For family only ang table na ito. Walang space para sa mga… outsiders.”

Tumingin ako kay Franco. “Hon? Saan ako uupo?”

Umiwas ng tingin si Franco. “Ah… Tessa, doon ka na lang muna sa kusina kumain. Kasama nina Yaya Meling. Masikip na kasi dito eh. Tsaka para ma-check mo kung may kulang na pagkain.”

Parang sinaksak ang puso ko. Asawa niya ako, pero ang trato niya sa akin ay taga-silbi.

“Franco,” bulong ko. “Reunion ito. Asawa mo ako.”

“Huwag ka na ngang maarte!” bulyaw ng kapatid niyang si Bea. “Pasalamat ka nga pinakain ka pa namin eh! Wala ka namang ambag sa yaman ng pamilyang ‘to!”

Napayuko ako. Dahil ayaw kong gumawa ng eksena sa harap ng mga bisita, dahan-dahan akong naglakad pabalik sa mainit na kusina. Kumain ako ng tira-tira habang umiiyak, habang naririnig ko ang tawanan nila sa aircon na dining room.

 

Alas-kuwatro ng hapon nang dumating si Attorney Ramirez, ang matandang abogado ng pamilya. Dala niya ang mabigat na leather briefcase na naglalaman ng huling habilin ni Don Eduardo.

Biglang tumahimik ang buong mansyon.

“Magandang hapon po,” bati ni Attorney Ramirez. “Nandito na po ako para basahin ang final will ni Don Eduardo. Lahat po ba ng apo ay naririto?”

“Opo, Attorney,” sabi ni Doña Matilda na halos hindi mapakali sa excitement. “Nandito sina Franco, Bea, Carlos, Isabella… lahat po.”

“At si Tessa?” tanong ng abogado.

Napatawa si Bea. “Bakit po kasama pa siya sa bilang? Asawa lang naman ni Franco ‘yon. Wala naman po siguro siyang karapatan sa kahit ano.”

Ngumiti ng bahagya si Attorney Ramirez. “Sinabi po ba ni Don Eduardo na huwag isama si Tessa?”

Napatigil ang lahat.

“Tawagin po natin si Tessa,” wika ng abogado.

Mula sa kusina, nakita kong tumakbo si Yaya Meling. “Ate Tessa! Ate Tessa! Kailangan ka raw po sa Grand Dining Hall!”

Buhos ng sabon ang kamay ko sa paghuhugas ng pinggan. “Bakit naman?”

“Hindi ko po alam! Pero Attorney Ramirez na po ang magbabasa ng will!”

Punasan ko ang kamay sa apron. Hinubad ko ito at naglakad pabalik ng dining hall.

Pagpasok ko, lahat ng mata ay nakatitig sa akin. Makikita mo sa mga mukha nila ang pagkayamot — bakit andito pa itong gold digger?

“Dito ka umupo, Tessa,” sabi ni Attorney Ramirez, itinuro ang bakanteng upuan sa tabi mismo niya.

Nagtinginan ang mga Montemayor. Hindi makapaniwala.

Umupo ako.

Binuksan ni Attorney Ramirez ang sobre. Kumuha siya ng dokumento at sinimulang basahin.

“Ako, si Eduardo Montemayor, nasa wastong pag-iisip at kalusugan, ay nilagdaan ang huling habilin…”

Ilang minuto ng legal na salita. Mga ari-arian. Mga lupa. Ang paboritong restawran ng pamilya sa Greenhills. Ang condo sa BGC. Ang beach house sa Batangas.

At pagkatapos, dumating ang pinakahihintay ng lahat.

“Ang 70% ng Montemayor Corporation, kasama ang posisyon bilang Chairman ng Board, ay ipinapamana ko sa nag-iisang taong nagmahal sa apo kong si Franco nang walang hinihinging kapalit.”

Tumigil ang abogado. Tumingin sa paligid.

“Kay Tessa Rivera-Montemayor.”

Walang nagsalita.

Maging ako ay hindi makagalaw.

“P-Paano po?” nauutal na tanong ni Doña Matilda. “May pagkakamali po yata, Attorney. Si Tessa? Yung ulila? Yung—”

“Wala pong pagkakamali, Doña Matilda,” mahinahong sagot ng abogado. “Si Don Eduardo po ang nagsulat nito mismo. May attached video message pa po siya para kay Tessa.”

 

Namayapa na si Don Eduardo noon isang taon, pero parang buhay na buhay siya sa recording na iyon.

“Tessa,” sabi ni Don Eduardo. “Kung pinapanood mo ito, ibig sabihin wala na ako. Alam kong hindi naging madali ang buhay mo sa pamilyang ito. Pinaglaruan kang gold digger. Tiningnan kang basura. Pero alam mo ba kung bakit ikaw ang pinili kong magmana?”

Nanginginig ang mga kamay ko.

“Kasi sa buong buhay ko, ikaw lang ang hindi humingi sa akin ng kahit ano.”

Lumingon ako sa mga Montemayor. Namumutla sila. Si Franco, nakanganga.

“Hindi ka humingi ng kotse. Hindi ka humingi ng pera. Hindi ka humingi ng pabor. Tuwing reunion, nasa kusina ka. Tuwing may okasyon, ikaw ang nagluluto. Hindi dahil inuutusan ka, kundi dahil gusto mong maging kapaki-pakinabang. Hindi mo alam, pero tuwing dadaan ako sa kusina, nakikita kitang nakangiti habang naghahain. Hindi tulad ng sarili kong mga anak na nag-aaway kung sino ang magmamana ng anong bahagi.”

Napaiyak ako.

“Si Franco, pinakasalan ka. Pero hindi ka ipinaglaban. Hindi ka ipinagtanggol. Kaya naman ang mana ko sa kanya — 5% lang ng kompanya. At ang posisyon bilang chairman — sa iyo na.”

Nagsisigawan na ang pamilya Montemayor.

“HINDI ITO PWEDE!” sigaw ni Doña Matilda. “BABAE LANG ‘YAN NA—”

“At kay Doña Matilda,” patuloy ni Don Eduardo sa video, “ang sasabihin ko lang: natuto kang maging mayaman, pero hindi ka natutong maging tao. Nawa’y matuto ka kay Tessa.”

Bumagsak si Doña Matilda sa upuan.

“Ang gusto ko,” wika ni Don Eduardo, “ang Montemayor Corporation ay hindi na mapupunta sa apelyido Montemayor. Kundi sa puso ng taong nagturo sa inyong lahat kung ano ang tunay na kahulugan ng pamilya. Kahit hindi niyo siya tinuring na isa sa inyo.”

Natapos ang video.

Buong katawan akong nanginginig. Hindi ko alam kung iiyak ba ako o matutuwa. 70%. Chairman. Ako?

At sa hindi inaasahang pagkakataon, bumulagta sa sahig si Doña Matilda.

Lumuhod siya sa harap ko.

“T-Tessa… patawarin mo ako…” hikbi niya. Ang dating mapagmataas na Doña, ngayon ay nakaluhod sa marmol na sahig.

Sumunod si Bea. Lumuhod din.

“Tessa, hindi ko sinasadya ang mga sinabi ko—”

Sunod-sunod na. Carlos. Isabella. Ang iba pang mga kamag-anak.

At si Franco.

Lumuhod ang asawa ko sa harapan ko. “Mahal…” bulong niya. “Babalik ako sa’yo. Patawarin mo ako. Hindi na mauulit.”

Tinitigan ko siya.

Tinitigan ko silang lahat — nakaluhod, umiiyak, humihingi ng tawad.

Hindi dahil nagsisisi sila.

Kundi dahil may kailangan sila sa akin.

Huminga ako nang malalim. Inayos ko ang simpleng t-shirt ko. Tiningnan ko ang testamentong nasa kamay ko.

“Attorney Ramirez,” mahinahon kong wika. “May probisyon po ba sa will na hindi ko pwedeng ibenta o ipamigay ang aking shares?”

“Wala po, Mrs. Montemayor. Iyo na po ang lahat.”

Tumango ako.

“Salamat,” sabi ko. “Kung ganon, ibebenta ko ang 70% na ito. Ang proceeds, ido-donate sa ampunan kung saan ako lumaki. At sa mga孤儿.”

Sabay-sabay na napatingala ang pamilya Montemayor.

“Ikaw na ang chairman!” sigaw ni Doña Matilda. “Bakit mo ibebenta?!”

Ngumiti ako. Sa unang pagkakataon, hindi mapait ang ngiti ko.

“Kasi, Mama,” sabi ko. “Wala naman akong kailangan sa yaman ni Don Eduardo. Hindi kailanman.”

Tumayo ako.

“At isa pa,” dagdag ko. “Outsider lang naman ako dito. ‘Wag niyo na akong isama sa anumang desisyon ng pamilya.”

Tiningnan ko si Franco. Lumuluha siya. Hindi ko alam kung para sa akin o para sa nawala niyang kayamanan.

“Maghahanda na ako ng hapunan,” wika ko. “Baka magutom ang mga bisita.”

At naglakad ako pabalik ng kusina.

Hindi na ako lumuha.

Doon ako kumain kasama sina Yaya Meling, kasama ang mga katulong na sa loob ng tatlong taon ay sila lang ang kumausap sa akin nang totoo.

Sila ang naging pamilya ko.

Hindi sa Grand Dining Hall.

Kundi sa mainit at maaliwalas na kusina ng mansyon ng mga Montemayor.

**WAKAS**