Grand Family Reunion ng Pamilya Reyes.
Ginanap ito sa lumang ancestral house nila sa probinsya.

Dumating ang bunsong si Ricky, isang Engineer, sakay ng bagong Ford Everest.
Sumunod si Sheila, isang Doktor, sakay ng Fortuner.
At si Ben, isang Accountant, sakay ng Civic.

Nagyayabangan sila sa garahe.

“Grabe Ricky, bago na naman sasakyan mo ah!” bati ni Sheila.
“Syempre, Project Manager na ako eh. Ikaw din Doc, ang kinang ng kotse!”

Sa gitna ng kwentuhan, dumating ang panganay nilang kapatid na si Kuya Carding.

Sakay lang siya ng isang lumang kuliglig o hand tractor. Suot niya ay faded na polo shirt, sombrerong buri, at bota na puno ng putik.

Nandidiring tinignan ng magkakapatid si Carding.

“Jusko naman Kuya!” bulyaw ni Ricky.
“Reunion ‘to! Hindi taniman! Bakit ganyan ang suot mo? Ang dumi-dumi mo, mapuputikan ang tiles ng bahay!”

“Pasensya na,” ngiti ni Carding habang pinupunasan ang pawis.
“Galing kasi ako sa ani. Sayang naman ang oras kung uuwi pa ako para magbihis.”

“Hay naku,” irap ni Sheila.
“Buti na lang talaga nag-aral kaming mabuti. Buti na lang nakakuha kami ng Scholarship noon. Kung hindi, baka naging magsasaka lang din kami tulad mo, Kuya. Walang asenso.”

“Oo nga,” gatong ni Ben.
“Tignan mo kami, naka-kotse. Ikaw, amoy-lupa pa rin. Sayang ka Kuya, sana nag-sumikap ka rin.”

Hindi sumagot si Carding. Tumulong lang siya sa Nanay nila sa paghahanda ng pagkain sa kusina. Hinayaan niya lang na insultuhin siya ng mga kapatid niyang matataas na ang lipad.

Habang kumakain, biglang may wang-wang ng pulis sa labas.

Huminto ang isang convoy ng mga black SUV.

Bumaba ang Mayor ng bayan kasama ang mga bodyguards at ilang konsehal.

Nataranta sina Ricky, Sheila, at Ben.

“Hala! Si Mayor!” sabi ni Ricky.
“Ayusin niyo sarili niyo! Magandang connections ‘to para sa business ko!”

Lumapit ang magkakapatid sa Mayor na papasok ng gate.

“Good Morning Mayor!” bati ni Sheila, nakipagkamay agad.
“I’m Dr. Sheila Reyes po. Ito po ang card ko—”

Pero nilampasan lang sila ng Mayor. Ni hindi sila tinignan.

Dire-diretsong naglakad ang Mayor papunta sa kusina kung saan naghuhugas ng pinggan si Carding.

Nagulat ang lahat nang biglang yumuko ang Mayor at nagmano kay Carding.

“Ninong Carding!” bati ng Mayor nang may mataas na respeto.
“Pasensya na po at na-late ako. Galing pa ako sa meeting.”

Nalaglag ang panga nina Ricky, Sheila, at Ben.

“Mayor…” singit ni Ricky.
“Kilala niyo po ang Kuya namin? Yung… magsasaka?”

Tumawa ang Mayor.

“Magsasaka?” tanong ng Mayor.
“Hindi niyo ba alam? Si Don Carding ang pinakamayamang Land Owner sa buong probinsya! Siya ang may-ari ng lupang kinatitirikan ng Mall, ng Subdivision, at ng University sa bayan! Siya ang top taxpayer namin!”

Namutla ang magkakapatid.

“At higit sa lahat,” dagdag ng Mayor.
“Siya ang nag-donate ng pondo para sa mga scholar.”

Lumapit ang Nanay nila na kanina pa tahimik.

“Mga anak…” sabi ng Nanay, naluluha.
“Naalala niyo yung ‘Foundation Scholarship’ na nagpaaral sa inyo noong college? Yung akala niyo galing sa gobyerno?”

Tumango ang tatlo, kabadong-kabado.

“Hindi galing sa gobyerno ‘yun. Pera ng Kuya Carding niyo ‘yun.”

Natulala sila.

“Noong namatay ang Tatay niyo,” paliwanag ng Nanay.
“Pinili ng Kuya niyo na huminto sa pag-aaral para sakahin ang lupa natin. Lahat ng kita niya, ibinibigay niya sa akin para ipangbayad sa tuition niyo. Sabi niya, ‘Nay, sabihin mo scholarship para hindi sila mahiya, at para mag-aral sila nang mabuti.’”

Tumingin ang Nanay kay Carding na nakayuko lang.

“Yung kotseng ipinagyayabang niyo? Yung titulong ipinamumukha niyo sa Kuya niyo? Utang niyo lahat ‘yan sa putik na nasa bota niya.”

Binasag ng katahimikan ang yabang ng magkakapatid.

Hiyang-hiya sila. Ang taong kinutya nila… ang taong diring-diri sila… ay siya palang dahilan kung bakit sila nasa kinalalagyan nila ngayon.

Isa-isang lumapit ang magkakapatid kay Carding. Lumuhod si Ricky at niyakap ang tuhod ng Kuya niya.

“Kuya… sorry…” hagulgol ni Ricky.
“Sorry Kuya! Ang sama-sama namin! Wala kaming utang na loob!”

Umiyak din si Sheila at Ben.
“Patawarin mo kami Kuya… salamat sa lahat…”

Ngumiti si Carding at niyakap ang mga kapatid niya.

“Ayos lang,” malumanay na sabi ni Carding.
“Ang mahalaga, nakapagtapos kayo. Ang tagumpay niyo, tagumpay ko na rin.”

Sa araw na iyon, natutunan ng magkakapatid na hindi sukatan ang maruming damit sa halaga ng isang tao. Dahil minsan, ang kamay na puno ng putik ang siya ring kamay na nag-aahon sa iba paakyat sa tagumpay