PINAGTAWANAN AT PINANDIRIHAN NG MGA SOSYAL NA EMPLEYADO ANG ISANG MATANDANG PULUBI NA GUSTO LANG MAKIGAMIT NG BANYO KAYA IPINAKALADKAD SIYA NG MANAGER PALABAS, NAGULAT ANG LAHAT NANG DUMATING ANG PRESIDENTE AT NAGMANO SA MATANDA

Sa ika-40 na palapag ng Vogue Tower sa Makati, ang hangin ay amoy pera at kapangyarihan. Dito nag-oopisina ang Alta Marketing Co., isang kumpanyang puno ng mga empleyadong mas mahal pa ang outfit of the day kaysa sa kanilang moralidad. Ang reyna ng mga matapobre ay si Ms. Glenda, ang HR Director na may attitude na mas mataas pa sa takong ng sapatos niyang Prada.

Isang hapon, habang nagme-meeting ang elite team sa lobby para sa isang coffee break, pumasok ang isang matandang babae. Gusgusin ang damit, nakayapak, may dalang sako na puno ng lata, at halatang ilang araw nang hindi naliligo. Napatakip ng ilong ang receptionist.

“Excuse me po,” garalgal na boses ng matanda, na nagpakilalang si Lola Ising. “Pwede ho bang makiihi? Kahit sa staff CR lang po. Hindi ko na po kasi kaya, may sakit po ako sa pantog.”

Lumapit si Ms. Glenda, hawak ang kanyang iced latte. Tiningnan niya si Lola Ising mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri. “Yuck. Manang, private office ito, hindi public urinal. Tignan mo nga yang dumi mo, kakalat pa ‘yan sa marble floors namin!”

“Ma’am, parang awa niyo na. Saglit lang talaga,” pakiusap ni Lola Ising, nanginginig na sa pagpipigil.

“Guard!” sigaw ni Glenda. “Ilapsed niyo ‘to! Kaladkarin niyo palabas! Nakakasuka ang amoy, dumidikit sa blazer ko!”

Nagtawanan ang mga empleyado. May nag-video pa para i-post sa TikTok. Hinablot ng guard ang braso ni Lola Ising. Sa sobrang takot ng matanda, napaupo ito sa sahig at tuluyan nang naihi sa kanyang duster.

“Oh my God! Kadiri!” tili ni Glenda habang nag-i-spray ng alcohol. “Ilabas niyo ‘yan! Ngayon na!”

Habang pilit na hinihila ng guard ang umiiyak na matanda sa automatic doors, biglang bumukas ito. Pumasok si Sir Raf, ang bata at gwapong Presidente ng kumpanya na kakarating lang galing New York.

Natigilan si Raf. Nakita niya ang basang sahig, ang nagtatawanang empleyado, at ang matandang hinihila ng guard.

“Bitawan niyo siya!” sigaw ni Raf. Ang boses niya ay yumanig sa buong lobby.

Tumakbo si Raf, lumuhod sa basang sahig—walang pakialam kung marumihan ang kanyang suit—at niyakap ang matanda. Nagmano siya rito at hinalikan ang noo.

“Lola Ising… Diyos ko, ano pong ginawa nila sa inyo?” mangiyak-ngiyak na tanong ni Raf.

Nanlaki ang mata ni Glenda. Nalaglag ang hawak niyang kape. Ang “pulubi” ay ang lola ng bilyonaryo nilang boss?


“Apo… dinalaw lang sana kita. Ibabalita ko lang na gumaling na ako sa ospital, kaso hinarang nila ako,” hikbi ni Lola Ising. Siya ang nagpalaki kay Raf sa riles ng tren bago ito naging matagumpay na scholar at negosyante.

Tumayo si Raf at hinarap ang kanyang mga empleyado. Ang mukha niya ay hindi galit, kundi puno ng nakakatakot na kalmadong poot.

“Sir Raf, sorry po! Hindi namin alam! Akala namin scammer!” depensa ni Glenda, nanginginig ang labi. “Sisisbakin mo na ba kami? Tatanggapin namin ang termination.”

Umiling si Raf. “Sisibakin? Masyadong madali ‘yon, Glenda. Kapag sinibak kita, lilipat ka lang sa ibang kumpanya at mang-aapi ka ulit ng iba. At saka, may binding contract kayo. Kapag umalis kayo, magbabayad kayo ng 5 million pesos bawat isa bilang breach of contract. May pambayad ba kayo?”

Umiling ang mga empleyado. Alam nilang baon sila sa utang sa credit card kakabili ng luho.

“Good,” ngiti ni Raf. “Simula ngayon, ang Alta Marketing Co. ay bubuwagin na. Ang building na ito ay gagawin kong Raf & Ising Center for the Homeless. Isang high-end shelter para sa mga pulubi at walang matirahan.”

“A-Anong gagawin namin?” tanong ng isang staff.

“Kayo pa rin ang empleyado,” sagot ni Raf. “Pero hindi na kayo hahawak ng laptop o documents. Kayo ang magsisilbing caregivers at servers.”

At doon nagsimula ang impyerno ng mga sosyal na empleyado.

Hindi sila tinanggalan ng trabaho, pero tinanggalan sila ng dignidad na ipinagmamalaki nila. Ang Ground Floor na dating reception area ay naging Public Bathhouse. Si Ms. Glenda, na dating nandidiri sa amoy ng mahirap, ay itinalagang Head of Hygiene. Ang trabaho niya 8 oras araw-araw ay paliguan ang mga taong grasa na pumapasok, sabunin ang kanilang mga likod, at linisin ang mga kuko nila sa paa. Bawal siyang magsuot ng PPE suit, dapat ay naka-corporate attire pa rin siya habang ginagawa ito para “presentableng tingnan.”

Ang Marketing Team na mahilig mang-okray? Sila ang taga-linis ng portable toilets at taga-laba ng mga basahan na ginagamit ng mga street dwellers.

Ang pinakamasakit na parusa ay ang Lunch Hour. Bawal silang kumain hangga’t hindi nakakakain ang lahat ng “bisita.” Sila ang nagsisilbi, nagpapakain, at nagpupunas ng bibig ng mga pulubi.

Minsan, may mga dating kliyente silang napapadaan at nakikita sila sa loob ng glass window. Nakikita si Glenda na nagbubuhat ng balde ng tubig habang ang make-up ay hulas na hulas.

“Karma is not a bitch, Glenda,” bulong ni Raf habang minsan ay dumadaan para i-check ang operasyon kasama si Lola Ising na ngayon ay nakaupo sa wheelchair at maayos na ang bihis. “Karma is service.”

Isang araw, habang lumuluhod si Glenda para punasan ang putik sa paa ng isang batang hamog, napatingin siya kay Lola Ising. Ngumiti ang matanda at inabutan siya ng tissue.

“Salamat, Ija. Pagpasensyahan mo na ang amoy namin ha? Tao lang din kasi kami,” malambing na sabi ni Lola.

Napahagulgol si Glenda. Sa unang pagkakataon sa buhay niya, naramdaman niya kung gaano siya kaliit. Habang buhay silang nakakulong sa golden cage na iyon—kumikita ng malaki pero araw-araw na ipinapamukha sa kanila na ang tunay na class ay wala sa suot na damit, kundi nasa paraan ng pagtrato mo sa kapwa