PINAGMUKHANG ALILA AT PINALAYAS SA GITNA NG ULAN! PERO NANG BUMALIK SIYA, BUONG LUNSOD ANG NANGINIG SA TAKOT! HINDI NILA AKALAIN KUNG SINO TALAGA ANG BABAE SA LIKOD NG AMOY-KUSINANG DUSTER!

ANG PAGTITIMPI NG ISANG “ALILA”

Si Elena ay kilala sa kanilang subdivision hindi bilang asawa ni Gary, kundi bilang “katulong” nito. Mula umaga hanggang gabi, walang ibang ginawa si Elena kundi pagsilbihan ang kanyang asawa. Nagluluto, naglalaba, namamalantsa, at naglilinis ng bahay. Wala siyang reklamo. Mahal niya si Gary.

Nagsimula sila sa wala. Si Elena ang nagtrabaho sa pabrika noon para mapag-aral si Gary ng Law. Nang maging abogado si Gary at kumita ng malaki, pinatigil niya si Elena sa pagtatrabaho. Ang akala ni Elena, gusto siyang alagaan ni Gary. Ang totoo pala, ikinahihiya siya nito.

“Elena! Ang dumi ng sapatos ko!” sigaw ni Gary pagkauwi. “Hindi mo ba nilinis ‘to? Ano bang silbi mo sa bahay na ‘to? Palamunin ka na nga lang, tatanga-tanga ka pa!”

“Sorry, Gary. Nalimutan ko lang, inasikaso ko kasi yung nanay mo kanina…”

“Wag mong idadahilan ang nanay ko!” duro ni Gary. “Tignan mo nga ang sarili mo. Losyang. Amoy-kusina. Nakakahiya kang isama sa mga events ng Law Firm ko. Ang mga asawa ng partners ko, mga sopistikada, mga galing sa mayayamang pamilya. Ikaw? Anak ka lang ng magsasaka!”

Yumuko si Elena. Sanay na siya sa masasakit na salita ni Gary. Inisip niya na lang na stress ito sa trabaho. Pero hindi niya alam, may iba nang dahilan ang pagbabago ni Gary.

ANG WALANG AWA NA HATOL

Isang gabi, umuwi si Gary na may kasamang ibang babae. Si Monique. Maganda, maputi, puno ng alahas, at amoy-mayaman. Siya ang anak ng may-ari ng pinakamalaking Real Estate Company sa lungsod.

“G-Gary? Sino siya?” nanginginig na tanong ni Elena.

Tinignan lang siya ni Gary nang may pandidiri. Naglapag siya ng isang brown envelope sa mesa.

“Elena, tapusin na natin ‘to,” malamig na sabi ni Gary. “Ito ang Annulment Papers. Pirmahan mo ‘yan.”

“Annulment? Bakit? May nagawa ba akong mali?” iyak ni Elena.

“Lahat sa’yo mali!” sigaw ni Gary. “Hindi ka nababagay sa mundo ko! Abogado na ako, Elena! Paakyat na ako sa rurok ng tagumpay! At ikaw… ikaw ang kadena na humihila sa akin pababa. Kailangan ko ng asawang kaya akong tulungan sa career ko. Katulad ni Monique.”

Lumapit si Monique at ngumisi. “Sorry, Yaya. Este, Elena. Gary needs a queen, not a maid.
Binili ko na ang condo na ito. So, you need to leave. Now.”

Lumuhod si Elena sa harap ni Gary. Niyakap niya ang binti nito.

“Gary, parang awa mo na. Ako ‘to, si Elena. Diba nangako tayo sa isa’t isa nung wala pa tayong pera? Sabi mo, sabay tayong aangat? Huwag mo akong itapon na parang basura.”

Tinulak ni Gary si Elena gamit ang paa niya.

“Wala akong pakialam sa nakaraan! Ang mahalaga sa akin ay ang future ko! At sa future na ‘yun, walang lugar ang isang mahirap na katulad mo. Umalis ka na! Magkita na lang tayo sa Sarmiento Law Office sa Biyernes para sa final signing. Kapag hindi ka pumirma, sisiguraduhin kong wala kang makukuhang kahit singko!”

Umalis si Elena gabing iyon bitbit ang isang lumang maleta. Umuulan ng malakas, kasabay ng pagbuhos ng luha niya. Wala siyang dalang pera. Ang tanging yaman niya ay ang dignidad na natitira sa kanya.

“Tandaan mo ito, Gary,” bulong ni Elena sa hangin habang nakatingin sa bintana ng condo kung saan nagtatawanan sina Gary at Monique. “Darating ang araw, luluhod ka at magmamakaawa, pero huli na ang lahat.”

ANG ARAW NG PAGHUHUKOM

Dumating ang Biyernes. Nasa conference room ng Sarmiento Law Office si Gary at Monique.

Naka-suot si Gary ng mamahaling Italian Suit. Si Monique naman ay naka-red dress na hapit na hapit, tila ba nagdiriwang.

“Bakit ang tagal ng babaeng ‘yun?” irap ni Monique. “Baka naglalakad lang ‘yun o nag-jeep. Wala naman ‘yung pambayad sa taxi.”

“Hayaan mo na, babe,” tawa ni Gary. “Ito na ang huling araw na makikita natin siya. Pagkapirma niya, malaya na ako. Makukuha ko na ang posisyon bilang Partner sa firm niyo.”

“Oo naman, babe,” sagot ni Monique. “Basta maalis na ang pesteng asawa mo.”

Biglang bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok ang sekretarya, namumutla.

“Sir Gary… Ma’am Monique…” nanginginig na sabi ng sekretarya. “Nandito na po siya.”

“Papasukin mo! Ang arte!” sigaw ni Gary.

“H-Hindi po, Sir… Kailangan niyo pong tignan sa labas. Sa bintana.”

Kumunot ang noo ni Gary. Tumayo siya at lumapit sa bintana na nakadungaw sa parking lot.

Nanlaki ang mata ni Gary. Nalaglag ang panga ni Monique.

Sa tapat ng building, hindi jeep o taxi ang huminto.

Isang Convoy ng Limang Itim na Cadillac Escalade ang nakaparada. Sa gitna nito,isang kulay pilak na Rolls Royce Phantom ang huminto.

Naghawi ang mga bodyguards na naka-barong. Dahan-dahang binuksan ang pinto ng Rolls Royce.

Lumabas ang isang babae.

Hindi ito naka-duster. Hindi ito losyang.

Naka-suot ito ng puting Chanel Suit, may suot na malalaking dyamante sa tenga at leeg, at naka-Dark Glasses. Ang buhok niya ay maayos na maayos, at ang balat niya ay kumikinang sa ganda.

“S-Sino ‘yan?” tanong ni Monique, kinakabahan.

Tinanggal ng babae ang kanyang salamin at tumingala sa bintana kung nasaan sina Gary.

Si Elena.

ANG PAGBABALIK NG REYNA

Pumasok si Elena sa conference room. Ang tunog ng kanyang heels ay parang martilyo ng hustisya. CLACK. CLACK. CLACK.

Sa likod niya, sumunod ang isang lalaking kilalang-kilala ni Gary. Si Attorney Victor Henares—ang pinakasikat, pinakamahal, at pinakamakapangyarihang abogado sa buong bansa. Ang abogadong ni sa panaginip ay hindi kayang bayaran ni Gary.

Natulala si Gary. “E-Elena?”

Umupo si Elena sa kabisera ng mesa. Hindi siya tumingin kay Gary. Binuksan ni Attorney Henares ang briefcase.

“Good morning,” bati ni Attorney Henares. “Nandito ako bilang legal counsel ni Madame Elena Villareal-Sarmiento, ang Sole Heiress at CEO ng Villareal Holdings.”

“V-Villareal Holdings?!” sigaw ni Monique. “Imposible! Ang Villareal Holdings ang may-ari ng kalahati ng mga malls at hotels sa Pilipinas! Paanong magiging Villareal ang katulong na ‘yan?!”

Dahan-dahang lumingon si Elena kay Monique. Ang tingin niya ay nakakamatay.

“Katulong?” ngiti ni Elena nang mapait. “Nagpanggap akong mahirap sa loob ng limang taon. Tinalikuran ko ang yaman ng pamilya ko dahil gusto kong makahanap ng lalaking mamahalin ako nang tapat, may pera man ako o wala. Akala ko, ikaw ‘yun, Gary.”

Humarap si Elena kay Gary na ngayon ay nanginginig na ang tuhod at namumutla.

“Tinulungan kitang maging abogado gamit ang sarili kong pawis nung nagpapanggap pa akong mahirap. Pero nung umangat ka, anong ginawa mo? Tinapakan mo ako. Sinabihan mo akong walang kwenta. Pinalayas mo ako.”

“Ngayon, Gary,” turo ni Elena sa annulment papers. “Nandito ako para ibigay ang gusto mo. Pipirmahan ko ‘yan.”

ANG MATINDING PAGSISISI
Biglang lumuhod si Gary.

Bumagsak siya sa paanan ni Elena. Umiiyak.

“Elena! Mahal! Patawarin mo ako!” hagulgol ni Gary. “Hindi ko alam! Kung alam ko lang sana na ikaw pala ang tagapagmana ng Villareal, hindi ko gagawin ‘yun! Nagkamali lang ako! Nalito lang ako! Si Monique, ginayuma niya ako!”

“Hoy! Anong ginayuma?!” sigaw ni Monique. “Ang kapal ng mukha mo!”

Hindi pinansin ni Elena si Monique. Tinitigan niya si Gary na nakaluhod.

“Kung alam mo lang sana na mayaman ako?” ulit ni Elena. “Ibig sabihin, kung mahirap pa rin ako, basura pa rin ang tingin mo sa akin? Ganyan ka kababaw, Gary. Ang pagmamahal mo ay may presyo.”

“Please, Elena! Babawi ako! Kalimutan na natin ang annulment! Mahal na mahal kita!Umuwi na tayo!” akmang hahawakan ni Gary ang kamay ni Elena.

Hinawi ito ng bodyguard.

“Wag mo akong hawakan,” madiin na sabi ni Elena. “Ang Elena na minahal mo noon? Pinatay mo na siya nung gabi na pinalayas mo siya sa ulan.”

Kinuha ni Elena ang ballpen. Mabilis niyang pinirmahan ang papel.

“Tapos na,” sabi ni Elena. Inabot niya ang papel kay Attorney Henares.

ANG KARMA

“At isa pa pala,” dagdag ni Elena habang tumatayo. Humarap siya kay Monique.

“Monique, diba ang pamilya niyo ang may-ari ng Prime Land Developers?”

“O-Oo! Kaya huwag mo akong mamatahin!” tapang-tapangan ni Monique.

“Well,” sabi ni Elena. “Tinawagan ko ang Board of Directors ng Villareal Holdings kanina. Kami ang may-ari ng lupang tinatayuan ng mga building niyo. At dahil hindi ako natutuwa sa ugali mo… I am cancelling all lease contracts with your company.“

“Ano?!” tili ni Monique. “Babagsak ang kumpanya namin! Mawawalan kami ng bilyon! Dad! Papatayin ako ni Daddy!”

“That’s not my problem,” sagot ni Elena.

Binalikan niya ng tingin si Gary.

“At ikaw naman, Gary. Since pirmado na ang annulment, wala ka nang karapatan sa kahit anong meron ako. At sinigurado ni Attorney Henares na matatanggalan ka ng lisensya dahil sa adultery at psychological abuse. Good luck sa paghahanap ng trabaho.”

“Elena! Huwag! Parang awa mo na!” iyak ni Gary, gumagapang sa sahig. “Wala akong pupuntahan! Mahal, baka pwede pa nating pag-usapan!”

Naglakad si Elena palabas ng pinto. Huminto siya sandali pero hindi siya lumingon.

“Ang tunay na mayaman, Gary, ay hindi ang bulsa kundi ang puso. Sa kasamaang palad, bankrupt ka pagdating doon.”

Iniwan ni Elena si Gary na nakalugmok sa sahig, umiiyak at nagsisisi habang nagwawala si Monique sa gilid dahil sa pagbagsak ng kanilang negosyo.

Sumakay si Elena sa kanyang Rolls Royce. Pagkasara ng pinto, huminga siya nang malalim. May tumulong isang luha sa kanyang mata—hindi luha ng panghihinayang, kundi luha ng paglaya.

“Attorney,” utos ni Elena. “Tara na. Marami pa akong dapat gawin. The empire needs its Queen.”

Umandar ang sasakyan palayo, iiwan ang nakaraan na parang alikabok sa kalsada. Napatunayan ni Elena na ang pinakamatamis na ganti ay hindi ang galit, kundi ang maging matagumpay at masaya nang wala ang mga taong hindi marunong magpahalaga sa kanya.

WAKAS