PIN*4T@Y ANG ASAWA KO SA AKING HARAPAN HABANG AKO AY PIN4GS@S4*MANTA*LAH4N


Hindi mawala sa isipan ko ang gabing nangyari ang isang nakakas!nd*d4k na kaganapan sa aking buhay.

Nang gabi ding iyon ay nawala ang pinaka mamahal kong asawa at unang gabi din namin iyon pagkatapos naming ikasal.

Masaya pa nga niya akong binuhat palabas ng kotseng aming sinakyan pauwi sa bago naming bahay.

Regalo ito sa amin ng aming mga magulang para daw makapagsimula kami ng magkasama sa iisang bahay.

Guro po ang aking napiling propesyon samantalang ang asawa ko naman ay isang Pilot.

Ang gabing pagsasaluhan sana namin ang saya ay nauwi sa hindi namin inaasahang trh@he*dy4 na babago sa aking buhay.

Hindi pa man namin naibubuhos ang pag ibig namin sa isat isa ng aking asawa ng biglang may magsipalak*pakan.

Pagtingin namin sa pintuan ng kwarto ay may apat na kalalakihan na pawang nakabonet ng itim at may mga haw4k na b4r!l.

Nakatutok iyon sa amin.”Sino kayo at anong ginagawa ninyo dito sa pamamahay namin!” saad ng asawa ko pero isang malakas na sunt*k sa kanyang sikmura ang isinagot ng mga kalalakihan.

Mapasigaw ako. Humingi ako ng tu*long subalit malakas lamang akong sin4m*pal ng isa sa mga lalake.

Nang manghina ako ay igin4*pos nila ang mga kamay ko at paa sa mga sulok ng kam4.

Nang magtagumpay sila ay pwer*s4han na akong hinu*b4ran pagkatapos ay isa-isa nila akong pin4g*sam@nt4*lah4n.

Wala akong nagawa. Panay hikbi lang ako. Mas lalo akong napasigaw ng sa har4p ko mismo ay bar!*lin sa ulo ang asawa ko.

Ang tanging natatandaan ko ay sinigaw ko ang pangalan nya bago ako nawa*lan ng malay.

Sobrang naiyak at naawa sa akin ang aking mga magulang. Hinanap ko ang aking asawa subalit tatlong araw na pala ang nakakalipas bago sya ili*bing.

Magdadalawang linggo na pala akong nakara*tay sa ospital ng walang malay. Sinubukan akong imbestigahan ng mga pulis pero wala silang malinaw na makuhang sagot sa akin.

Kapag kasi naaalala ko ang mga nangyari ay halos mabuwang ako sa kakasigaw ng malakas.

Sa huli ay hindi kami nabigyan ng hustisya na mag-asawa. Hanggang ngayon ay tul*iro pa rin ako kapag naaalala ang nakaraang iyon na nilamon na ng kahapon.

Nagkaroon na ako ng ta*kot sa mga lalake. Hindi na din ako nag asawa pang muli.

Ipinagkatiwala ko na lamang sa Diyos ang kung anong plano nya sa akin sa hinaharap

Dalawang taon ang lumipas mula ng gabing iyon, ngunit para sa akin, ang oras ay parang nanigas sa lugar ng trahedya. Lumipat ako sa isang maliit na apartment malapit sa paaralan kung saan ako nagtuturo. Ang regalong bahay mula sa aming mga magulang—ang dapat sana’y simula ng aming pangarap—ay ipinagbili ko. Bawat sulok, bawat anino sa lugar na iyon ay sumisigaw ng pangalan niya, ng aming mga pangako.

Ang pagtuturo, na dating buhay at inspirasyon ko, ay naging isang awtomatikong ritwal. Nagtuturo ako, ngunit ang puso at isipan ko ay nakakulong pa rin sa dilim ng kwartong iyon. Ang mga ingay ng bata sa palaruan, ang biglaang pagbagsak ng libro, o ang pag sara ng pinto nang malakas—lahat ay nagdudulot sa akin ng panginginig at mabilisang pagtakas papunta sa pinakamalapit na silid para huminga nang malalim.

Nagpa therapy ako, tulad ng payo ng aking magulang at mga kaibigan. “Post-Traumatic Stress Disorder,” anila. Maraming salita, maraming terminology, ngunit wala ni isa man ang nakapagdala ng ginhawa. Ang takot sa mga lalaki ay nanatiling kongkreto. Kahit sa guroang silid, kung may papasok na ama ng estudyante o lalaking janitor, ang aking katawan ay tumitigas, ang paghinga ko ay humihingal, at ang mga kamay ko ay nanginginig na parang nasa loob ng yelong silid.

Ngunit isang araw, may isang estudyante ako—isang batang lalaki na tahimik at palaging may malalim, masakit na tingin. Siya si Miguel. Habang nagkukuwento ang klase tungkol sa “ang aking pamilya,” si Miguel ay tahimik na umupo sa kanyang upuan, nakatingin sa malayo. Nang makausap ko siya pagkatapos ng klase, sa wari’y walang katapusang tahimik na sandali, ay bigla siyang naglabas ng isang simpleng tanong: “Guro, paano mo pinipiling mabuhay araw-araw kung ang buhay mismo ang nanakit sa iyo?”

Ang tanong na iyon ay parang kidlat na tumama sa aking pagkatao. Sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, ang aking luha ay dumaloy hindi dahil sa takot o galit, kundi dahil sa isang kakaibang uri ng pagkakilala—isang batang nakakita sa dilim sa loob ko. Ipinagtapat ko sa kanya ang totoo. Hindi ang lahat ng detalye, ngunit ang pangunahing katotohanan: “Miguel, pinipili kong mabuhay araw-araw dahil kahit papaano, may mga tanong na tulad ng sa iyo, na nagpapaalala sa akin na may iba pang bagay sa mundo bukod sa sakit.”

Mula noon, si Miguel at ako ay nagkaroon ng isang hindi inaasahang ugnayan. Siya ang naging inspirasyon ko upang unti-unting bumalik sa buhay. Sa pamamagitan ng kanyang mga sulatin at sining, ipinakita niya sa akin ang mundong puno ng pag-asa at pangarap, isang mundo na hindi ko na nakikita.

Limang taon na ang nakalipas. Patuloy akong nagtuturo, ngunit may bagong liwanag sa aking mga mata. Hindi ko lubusang napagtagumpayan ang takot, ngunit natutunan kong pamahalaan ito. Natutunan kong huminga bago tumugon, at natutunan kong makita ang indibidwal na pagkatao ng bawat isa, hindi lamang ang kanilang kasarian. Ang ugnayan ko kay Miguel—na ngayon ay isang matagumpay na artist—ay nanatiling mahalaga. Siya ang naging simbolo ng aking pagbangon, ang patunay na kahit sa pinakamadilim na gabi, may liwanag na naghihintay.

Naisip ko rin ang hustisya. Minsan, ang hustisya ay hindi dumating sa anyo ng pagkakakulong ng mga salarin. Minsan, ito ay nasa anyo ng kapayapaan sa sarili at ang determinasyong mabuhay nang may dignidad at pag-asa. Ipinagkatiwala ko ang aking buhay sa Diyos, ngunit natutunan ko ring ipagkatiwala ito sa aking sarili—sa aking lakas, sa aking kakayahan na magmahal at magtiwala muli.

Hindi na ako nag-asawa muli, at tanggap ko na iyon. Ang pag-ibig ko sa aking asawa ay nanatiling dalisay at walang hanggan sa aking puso. Ngunit ang pagmamahal na iyon ay hindi hadlang upang mahalin ko ang ibang aspeto ng buhay—ang aking trabaho, ang aking mga estudyante, ang aking pamilya, at ang aking sarili.

Isang araw, habang naglalakad ako sa dating lugar ng aming bahay—na ngayon ay isang hardin ng komunidad na puno ng bulaklak at tumatawang mga bata—nararamdaman ko ang isang banayad na simoy ng hangin. Para bang ito ang yakap ng aking asawa, na sinasabi sa akin: “Okay ka na. Magpatuloy ka.” At sa sandaling iyon, alam kong totoo iyon. Ang trahedya ay bahagi ng aking kwento, ngunit hindi ito ang wakas. Ang bawat araw ay isang pahina sa isang bagong kabanata—isang kabanata ng pag-asa, pagtanggap, at panibagong simula.

Ang nakaraan ay hindi malilimutan, ngunit hindi na ito hadlang. Ito ay naging bahagi ng aking lakas. At sa wakas, matapos ang mahabang panahon, naramdaman ko muli ang kapayapaan—isang kapayapaan na hindi perpekto, ngunit tunay at minahal.