PIN4GS@M4NTA*L4H@N AKO NI ERPAT DAHIL NAHU*LI NYA AKONG NANGUNGU*PIT NG PERA SA WALLET NYA



Grade 8 student po ako noong mangyari ang karanasan kong aking ibabahagi kuya Ed.

Si mama kasi ay lagi akong tinitipid sa baon. Ako ang bunso sa aming magkakapatid.

Nasa kolehiyo na noon ang dalawang kapatid ko na parehas na lalake. Tatlo kami at ako lang ang babae.

Dahil sa nagkayayaan kami ng nga barkada ko na lumabas pagkatapos ng aming periodical Test ay sinubukan kong magpadagdag kay Mama ng aking baon na pera.

Pero ayaw nya. Hindi naman ako nagpapabaya sa pag aaral. Laging matataas naman ang sahod ko pero bakit ginaganon ako ng sarili kong ina.

Kakauwi lang noon ni Papa. Halos 4 na buwan siyang nawala kasi nag out of town sila ng mga kliyente nya sa buy and sell na trabaho nya.

Nakita kong nilapag nya sa lamesa ang wallet nya. Eksakto namang paalis na noon si Mama papuntang palengke.

Pagpasok ni Papa sa banyo ay marahan kong nilapitan ang wallet nya. Umupo ako saka ko iyon binuksan.

Napakaraming pera ang laman..Kukuha na sana ako ng biglang bumukas ang pinto ng banyo. Si Papa.

Nakita nya akong hawak-hawak ang wallet at pera nya. Naga*lit sya. Hinila nya ako papa*sok sa kwarto nila ni Mama.

Nagsorry ako pero tinu*lak nya ako sa kama. Ang akala ko nang magtang*gg4l sya ng sint*ur0n nya ay papa*luin nya ako.

Nagkamali ako ng hin*ala kasi pwer*s4h”n nya akong hinu*b@ran. Dahil sa nakap*l*da lang ako noon ay malaya nya akong nag4g@* sa.

Hindi ako nakapanlaban. Pagkatapos non ay binigyan nya ako ng per4 habang umiiyak.

Pinagban*t4an nya ako na papa*t4yin kapag nagsum*bong ako kay mama. Natakot ako.

Makalipas ang ilang taon, nama*t4y si Papa dahil sa ata*ke sa puso. Dito ko nalaman na hindi pala ako tunay nilang anak.

Kung alam ko lang sana noon pa ay nagsumbong na ako. Sa ginawa nyang pamba*b4*boy sa akin.

Idinaan ko na lamang sa pag-iyak kasi kahit magsumbong pa ako ng mga sandaling iyon ay wala na ding silbi kasi pa*tay na siya.

Inilihim ko na lang ang lahat magpasa hanggang ngayon kahit na may asawa at anak na ako.

Ibinahagi ko lamang ang kwento ko upang kahit na papaano ay magaanan ang kalooban ko sa pamamagitan nito.

Nang mag-asawa ako, akala ko makakalimutan ko na ang lahat. Si Mark, ang asawa ko, ay mabait at mapagmahal. Pero tuwing magiging malapit kami, bigla akong natitigilan. Parang may boses na bumubulong, “Magingat ka. Masasaktan ka lang ulit.” Minsan, sa gitna ng gabi, nagigising ako nang bigla na lang umiiyak, dala ng bangungot na hindi ko maalala nang buo.

Nang ipanganak ko si Chloe, ang anak kong babae, halos hindi ko maiwasang bantayan nang sobra. Ayokong mag-isa siya sa kahit kanino, pati sa lalaking tiyuhin niya—ang asawa ng ate ko—na sobrang bait naman. Napagalitan ako ni Mama noon, “Bakit mo pinag-iinitan ang asawa ng kapatid mo? Wala naman siyang ginagawa.” Hindi ako makasagot. Paano ko sasabihing ang tingin ko sa bawat lalaking malapit sa anak ko ay potensyal na mananakit?

Si Mark ang pinaka-ramdam ang pagbabago sa akin. “Irene, parang may hinahanap ka palagi sa mga mata ko,” sabi niya minsan. “Parang hinihintay mong magkamali ako.” Tama siya. Kahit gaano ko siya kamahal, may bahagi ng puso ko na hindi na muling magbubukas nang buo. At ang pinakanakakatakot? Ang takot kong baka magkamali ako bilang ina, na baka, sa hindi ko pagpapatawad sa sarili, ay hindi ko rin mabigyan ng sapat na pagmamahal ang anak ko.

Kabanata 3: Ang Liwanag sa Pagitan ng Dilim

Isang hapon, habang nag-aayos sa lumang baul ni Mama, natagpuan ko ang isang sobre. Liham pala ito galing kay Papa, nakadirekta kay Mama, na nakasulat isang linggo bago siya pumanaw. Ang ilang linya roon ang nagpabagsak sa akin sa sahig:

“Elsa, mahal, alam kong malapit na ang oras ko. Isa lang ang labis kong pinagsisihan—ang pagtrato ko kay Irene nang siya ay bata pa. Naging halimaw ako sa takot… takot na malaman niyang hindi ko siya tunay na ama, takot na iwanan tayo niya at ng totoo niyang mga magulang. Ginamit ko ang kapangyarihan para takutin siya, para manatili siya. Hindi ito katwiran. Isang kasalanang dadalhin ko sa hukay. Pakiusap, ingatan mo siya. At kung kaya niya, patawarin ako.”

Niyakap ko ang liham. Galit, lungkot, at… kakaibang ginhawa ang naghalo. Hindi pala ako baliw. Hindi ko kinain ang takot. Totoo ang lahat. At kahit napakasakit, kinilala niya, sa huli, ang kanyang pagkakasala.

Hindi ko ipinakita kay Mama ang liham. Pero isang gabi, habang nag-aalaga ako kay Chloe na may lagnat, bigla kong naisip: Paano kung ang tunay na pagkakulong ko ay hindi dahil sa ginawa niya, kundi sa aking sariling pagpili na manatili sa dilim?

Hindi ko kailangang kalimutan. Hindi ko rin kailangang magpanggap na walang nangyari. Ang kailangan ko lang ay kilalanin na ang sakit ay bahagi ng kwento ko, pero hindi ito ang buong katapusan.

Kinabukasan, tinawagan ko ang isang crisis counseling center. Unang hakbang pa lang ito. Alam kong mahaba pa ang daang tatahakin ko. Pero sa wakas, nakahanap ako ng kaunting lakas para sabihin: “Tulungan n’yo po ako.” At sa paghingi ng tulong, naramdaman kong, sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ako ay tunay na malaya