PATAY GUTOM DAW AKO SABI NG BOYFRIEND KO SA HARAP NG PAMILYA NYA KAYA NILUWA KO SA HARAP NILA ANG PAGKAIN AT NAG WALK OUT

First time ko ma-meet buong pamilya ng boyfriend ko. As in complete package,may lola, may tita na mahilig mang-usisa, may pinsang tahimik pero nakatingin lang, at syempre yung nanay niyang parang HR manager kung makasuri.

Kinakabahan ako pero todo effort. Nag-ayos ako. Nagdala pa ko ng dessert para good impression. Sabi ko sa sarili ko, “Beh behave ka. Smile ka lang. Classy tayo.”

Pagdating ng dinner, grabe yung handaan. May lechon, may kare-kare, may lumpia, may mango float. Eh hello? Siyempre kakain ako. Hindi naman ako bato.

Tahimik lang ako kumakain sa una. Sakto lang. Hindi naman yung pang-buffet challenge levels. Normal na gutom ng taong hindi nag-snack para may space sa dinner.

Tapos biglang nagsalita ang jowa ko.

Habang kumukuha ako ng second serving ng kare-kare, tumawa siya sabay sabing:

“Uy dahan-dahan ka, patay gutom ka ba?”

TAHIMIK.

Yung klase ng tahimik na parang may nag-pause ng universe.

Akala ko hindi ko narinig ng tama. Pero hindi. Inulit pa niya,tumatawa.

“Joke lang, ganyan talaga ‘yan, patay gutom pag masarap.”

May ilang tumawa. Yung tipong polite tawa. Yung iba nagkatinginan.

Ramdam ko yung init sa tenga ko. Hindi dahil sa pagkain. Kundi sa hiya.

Hindi ako insecure sa pagkain. Pero iba yung ibansag ka ng ganun sa harap ng pamilya niya — unang beses mo silang ma-meet.

Naramdaman ko yung bigat sa dibdib ko. Yung halo ng galit at hiya.

Alam mo yung split-second decision na hindi mo na napag-isipan?

Ngumiti ako.

Tapos dahan-dahan kong inilabas yung pagkain sa bibig ko,oo, niluwa ko. Sa plato. Sa harap nila.

Sabi ko, kalmado pero ramdam ang gigil:

“Ay, sorry po. Patay gutom pala ako.”

Teh.

Yung nanay niya napahinto sa pagsandok. Yung tita niya parang malulunok ang kutsara. Yung boyfriend ko, literal na nanlaki ang mata.

Sabi niya agad, “Hoy! Joke lang yun!”

Sagot ko, “Ah joke? Nakakatawa ba?”

Tumayo ako. Kinuha ko bag ko. Diretso lakad palabas.

Habang naglalakad ako, naririnig ko siya sa likod:

“Grabe ka naman! Sensitive mo!”

Sensitive?

Tinawag mo kong patay gutom sa harap ng pamilya mo tapos ako sensitive?

Sa totoo lang, hindi ako iyakin. Hindi ako dramatic. Pero may limit ako. At hindi ako papayag na gawing punchline sa dinner table.

Later that night, nag-text siya.

“Sorry na. Joke lang talaga yun. Ganyan lang ako magbiro.”

Sabi ko, “Hindi lahat ng biro nakakatawa. Lalo na kung ikaw lang ang natatawa.”

After nun, kinuwento pala ng kapatid niya sa kanya na na-shock daw sila sakin. Hindi daw nila in-expect na “ganun” ako.

Ganun paano?

May boundaries?

May self-respect?

Oo, lumabas yung pagiging maldita ko. Pero hindi ako nagsisisi.

Kasi kung kaya niya akong tawaging patay gutom sa harap ng pamilya niya habang nanliligaw pa lang ng approval para sakin — paano pa kaya pag mas komportable na siya?

Mas nakakagigil? After a few days, sabi ng nanay niya sa kanya:

“Anak, mali ka dun. Hindi mo dapat ginaganun ang babae.”

Plot twist.

Hindi ako ang napagalitan. Siya.

Hanggang ngayon, pag naaalala ko, natatawa na lang ako. Kasi imagine mo,first impression ko sa pamilya niya? Yung babaeng niluwa ang kare-kare dahil sa pride.

Iconic.

At kung patay gutom man ako, at least hindi ako patay dignidad

Hindi ako nagparamdam ng tatlong araw.

Hindi dahil iniiwasan ko siya. Kundi dahil kailangan ko munang iproseso ang nangyari habang nakain ng ice cream nang direkta mula sa tub.

Syempre, nag-chat at tumawag siya nang tumawag. Yung tipang missed call na umaabot ng 50+. Hindi ko sinasagot. Naka-DND phone ko. Pati Messenger, naka-archive convo namin.

Alam kong may posibilidad na sobra yung ginawa ko. Pero sa totoo lang, nung gabing yun, hindi ko na nakontrol. Para akong may sariling utak na biglang nagpasya para sakin.

Nung ika-apat na araw, biglang may kumatok sa gate namin.

Nagulat ako kasi hindi naman ako nag-aabang ng delivery. Binuksan ko — si Jowa. Nakatayo sa init, pawisan, may dalang isang malaking box ng kakanin mula sa Pampanga. Pati yung paborito kong cassava cake, meron.

“Ano ‘to?” tanong ko, nakapamewang.

“Sabaw,” sabi niya. “At sorry.”

Tumawa ako kahit gustong umiyak.

Inaya ko siyang pumasok. Doon, sa harap ng electric fan, nag-usap kami nang matagal.

Sabi niya, hindi raw niya inakalang ganun kalaki ang magiging epekto ng biro niya. Sa isip niya raw, “cute” na tawaging patay gutom ang girlfriend. Kasi raw sa kanila, ganun sila magbiruan ng mga kaibigan niya.

Sagot ko: “Boy, hindi ako tropa mo. Girlfriend ako. At hindi ko kasama sa initiation rites ng fraternity mo.”

Natahimik siya.

Pagkatapos, umamin siya na kinuwento niya raw sa nanay niya yung nangyari. Sa sobrang tampo raw ng nanay niya, hindi siya pinagsandok ng kanin sa hapunan.

Oo, ganun siya kahigpit. Dapat daw marunong kang rumespeto ng babae kahit mag-jowa pa kayo. At lalo raw siyang nainis nung nalaman na sa unang meeting pa lang ng pamilya eh ganun na agad ang ginawa niya.

“Anak,” sabi raw ng nanay niya. “Yung babaeng yan, pinaghandaan ka. Nag-ayos. Nagdala ng dessert. Inayos ang pagkatao para pakitunguhan tayo. Tapos ika’y ganun? Sa susunod, ikaw mag-isa mong kakain ng lechon.”

Tawang-tawa ako dun.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ko o maaawa.

Lumipas ang ilang linggo. Nagkaayos naman kami. Hindi naman kami nag-break. Pero may isang condition ako:

Mag-dinner ulit kami sa kanila. Kasama ako. At kakain ako nang walang kahihiyan.

Oo, sinadya ko. Para takutin siya. At para ipakita sa sarili ko na hindi ako matatakot sa memories ng gabing yun.

Pagdating namin sa bahay nila, aba — iba ang treatment sa akin.

Yung tita na mahilig mang-usisa, hinahandaan na ako ng mainit na kape bago pa ako umupo. Yung pinsang tahimik, biglang nag-share ng video tungkol sa mga red flag sa relasyon. Sabay tingin kay Jowa. Parang subtle warning.

Yung lola, hinawakan kamay ko at sinabi, “Anak, kain ka lang nang kain. Walang judgement dito. Lola mo ‘to, e.”

Halos maiyak ako.

At si Nanay? Siya na mismo nagsandok sa akin ng kare-kare. Dalawang beses. Tapos sinabayan pa ng:

“Eto, dagdagan mo pa. Hayaan mo siyang mag-comment, ako bahala sa kanya.”

May kinang sa mata ko nun. Hindi dahil sa pagkain — kahit masarap naman talaga — kundi dahil sa naramdaman kong panalo.

Sa bandang dulo ng dinner, nag-toast pa si Nanay.

“Sa babaeng marunong tumayo para sa sarili niya — salamat at hindi mo pinatulan ng bastusan ang anak ko. Sana turuan mo siyang maging mas mabuting tao.”

Yung jowa ko, tahimik lang. Mukhang tanga. Pero alam kong may natutunan.

Mula noon, tuwing kakain kami sa labas o sa bahay nila, siya na mismo nag-aabot ng extra rice sa akin. Magtatanong pa kung gusto ko pa ng ulam. Parang learning assistant ng pagkain ko.

Minsan inaasar ko siya, “Oy, patay gutom pa rin ba ako?”

Sagot niya: “Hindi. Ikaw yung babaeng nagturo sa’kin na may hangganan ang biro.”

At doon ko napatunayan — hindi porket nagmahal ka, kailangan mong tiisin ang lahat ng masasakit na salita. Minsan, kailangan mong iluwa ang pagkain para matauhan ang taong mahal mo.

Oo, niluwa ko ang kare-kare. Pero ang binawi ko, hindi lang pagkain — pati na rin ang respeto sa sarili ko.

At kung iisipin, sulit naman.

Kasi ngayon, hindi lang ako ang may kwento sa pamilya nila.

Ako na yung “babaeng hindi pumayag na maging biro ang pagkatao niya.”

At proud ako dun