Sa loob ng mahabang panahon, ang bansang New Zealand ay itinuturing na “Lupang Pangako” ng maraming Pilipino na nangangarap ng payapa at maunlad na buhay. Ang mga larawan ng luntiang burol, malinis na hangin, at ang sikat na tanawin mula sa pelikulang “Lord of the Rings” ay sapat na para akitin ang ating mga kababayan na makipagsapalaran sa kabilang panig ng mundo. Subalit, tila nagbabago na ang ihip ng hangin sa tinaguriang Middle Earth. Isang nakakagulat na rebelasyon ang kumakalat ngayon sa social media na nagpapakita ng isang malungkot na reyalidad—maraming Pinoy ang nagpapasya nang lisanin ang bansang minsan nilang pinangarap. Tila nabasag ang salamin ng ilusyon, at ang paraiso ay unti-unting nagiging lugar ng pagdadalawang-isip at matinding sakripisyo.

Ang unang dahilan na talagang dumudurog sa bulsa at puso ng ating mga kababayan ay ang hindi makataong taas ng “Cost of Living.” Sinasabing ang presyo ng bilihin sa New Zealand ay tila ginto na sa mahal. Ang simpleng pagpunta sa grocery ay nagiging source ng stress para sa maraming pamilyang Pilipino. Kung dati ay nabibili nila ang kanilang mga gusto, ngayon ay kailangan na nilang maghigpit ng sinturon nang todo. Ang presyo ng gulay, karne, at maging ang gasolina ay pumapalo sa halagang hindi mo aakalain. Ang sweldong kinikita, bagama’t dolyar, ay tila naglalaho lang din agad sa pambayad pa lang ng mga basic needs. Ito ang masaklap na katotohanan na gumigising sa kanila bawat umaga.

Kasunod nito ay ang matinding krisis sa pabahay na nararanasan ng maraming residente. Hindi lamang mahal ang renta, kundi ang kalidad ng mga bahay ay madalas na nagiging reklamo. Maraming Pinoy ang nagugulat na sa kabila ng ganda ng New Zealand sa labas, ang mga bahay naman sa loob ay kadalasang walang sapat na insulation. Ang resulta? Sobrang lamig kapag winter at ang pagkakaroon ng molds o amag na delikado sa kalusugan, lalo na sa mga bata. Isipin mo ang hirap na magtrabaho ka buong araw, tapos uuwi ka sa bahay na kailangan mo pang balutin ang sarili mo ng makapal na jacket dahil tumatagos ang lamig sa buto.

Isa pang mabigat na dahilan ay ang sistema ng healthcare na bagama’t libre o mura sa public, ay sadyang napakatagal naman ng hintayan. Maraming kwento ng mga kababayan natin na inaabot ng ilang buwan bago makapagpa-check up sa espesyalista. Sa mga sitwasyong emergency, ang paghihintay ng ilang oras sa ER ay karaniwan na. Para sa mga Pilipinong sanay na mabilis ang aksyon basta may pera sa Pilipinas, ang ganitong sistema ay nakakapanibago at nakakatakot. Ang kalusugan ay kayamanan, at kapag naramdaman mong hindi ka prayoridad ng sistema, mapapaisip ka talaga kung “worth it” pa ba ang pananatili doon.

Ang pakiramdam ng “Isolation” o pagiging hiwalay sa mundo ay isa ring malaking factor. Ang New Zealand ay nasa dulo ng mapa, at ang pagbiyahe palabas ay sadyang napakamahal at matagal. Para sa mga Pinoy na likas na malapit sa pamilya, ang hindi makauwi sa Pilipinas dahil sa taas ng pamasahe ay nagdudulot ng matinding homesickness. Ang pakiramdam na ikaw ay nakakulong sa isang magandang isla pero hindi mo mayakap ang iyong mga mahal sa buhay ay isang emosyonal na tortyur na unti-unting umaubos sa tatag ng loob ng ating mga OFWs.

Nariyan din ang tinatawag na “Tall Poppy Syndrome” sa kanilang work culture. Ito ay ang kultura kung saan hindi masyadong hinihikayat ang pagiging “bibo” o pag-angat sa iba. Para sa mga Pilipinong sanay na magpakitang-gilas at maging competitive para ma-promote, ang ganitong kapaligiran ay nakakadismaya. Pakiramdam nila ay nalilimitahan ang kanilang potensyal at hindi sila makalipad nang mataas ayon sa kanilang kakayahan. Ang kawalan ng career growth ay parang pagputol sa pakpak ng isang agila na gustong lumipad nang mataas.

Ang panahon o weather ay isa ring kalaban na hindi mo pwedeng maliitin. Ang New Zealand ay kilala sa pagiging maulan, mahangin, at madalas ay madilim. Ang kakulangan sa sikat ng araw ay may direktang epekto sa mental health ng tao, na nagdudulot ng tinatawag na seasonal depression. Para sa mga Pinoy na sanay sa init at liwanag ng araw sa Pilipinas, ang palaging makulimlim na paligid ay nagdadala ng lungkot na mahirap ipaliwanag. Ang grey skies ay nagrereflect sa kanilang grey mood, na lalong nagpapabigat sa pakiramdam ng pangungulila.

Hindi rin nakatulong ang mga balita tungkol sa tumataas na insidente ng krimen o ang tinatawag na “ram raids” kung saan binabangga ng sasakyan ang mga tindahan para pagnakawan. Dati, ang New Zealand ay kilala bilang isa sa pinakaligtas na bansa sa mundo, pero ngayon, marami na ang hindi kampante maglakad sa gabi. Ang sense of security na isa sa mga pangunahing dahilan kung bakit sila nag-migrate ay unti-unti nang nawawala. Nakakatakot isipin na lumipat ka para sa kaligtasan ng pamilya mo, tapos mararamdaman mo na hindi na rin pala ganun ka-safe ang iyong nilipatan.

Isa pa sa mga nagtutulak sa kanila palabas ay ang “panggagaya” ng kapitbahay na Australia. Sinasabing mas malaki ang sweldo at mas maraming oportunidad sa Australia kumpara sa New Zealand. Maraming Pinoy ang ginagawang “stepping stone” lang ang NZ para makatawid sa Australia. Bakit ka nga naman magtitiis sa maliit na sahod at mahal na bilihin kung sa kabilang ibayo ay mas maginhawa ang buhay? Ang Australia ay tila naging “new lover” na mas attractive kumpara sa “old flame” na New Zealand.

Ang usapin sa visa at residency ay nagiging tinik din sa lalamunan ng marami. Ang pabago-bagong patakaran ng immigration ay nagdudulot ng anxiety at walang katiyakan. May mga pagkakataon na akala mo ay okay na ang lahat, tapos biglang magbabago ang rules. Ang kawalan ng seguridad na manatili sa bansa ay nagtutulak sa iba na sumuko na lang at maghanap ng ibang lugar na mas welcoming at mas malinaw ang path to residency. Mahirap itaya ang kinabukasan sa isang lugar na hindi mo sigurado kung tatanggapin ka ba talaga nang buo.

At ang panghuli, ang simpleng katotohanan na ang “buhay sa abroad” ay hindi laging masaya. Ang lungkot, ang pagod, at ang reyalidad na ikaw ay “second class citizen” sa ibang bayan ay nakakapagod din. Marami ang nare-realize na ang simpleng buhay sa Pilipinas, kasama ang pamilya, ay mas matimbang kaysa sa dolyar na kinikita kapalit ng kaligayahan. Ang pag-alis sa New Zealand ay hindi pagsuko, kundi pagpili sa kung ano ang mas mahalaga sa kanilang puso at isipan

Sa pagsusuri ng mga eksperto at obserbasyon ng marami, ang exodong ito ay may malaking epekto sa imahe ng New Zealand bilang dream destination. Ipinapakita nito na hindi lahat ng kumikinang ay ginto. Ang karanasan ng mga Pinoy ay nagsisilbing babala sa mga nagbabalak pa lang umalis ng Pilipinas. Kailangang pag-isipan ng mabuti at mag-research bago sumabak sa gyera. Hindi pwedeng “bahala na” ang attitude dahil buhay at kinabukasan ang nakataya.

Para sa mga Pilipinong nanatili doon, ito ay hamon ng katatagan. Kailangan nilang mag-adjust at maghanap ng diskarte para maka-survive. Ngunit para sa mga umalis na, ito ay isang leksyon ng buhay. Natutunan nila na ang tunay na tahanan ay hindi nasusukat sa ganda ng tanawin kundi sa kung saan ka may kapayapaan at kasama mo ang iyong mga mahal sa buhay. Ang desisyon na umalis ay hindi kaduwagan, kundi katapangan na harapin ang katotohanan na hindi iyon ang para sa kanila.

Ang reaksyon ng mga netizens sa isyung ito ay sadyang napaka-ingay at puno ng emosyon. Sa comment sections ng mga video at posts, makikita mo ang iba’t ibang kwento na lalong nagpapatunay sa mga dahilan kung bakit marami ang umaayaw na. May mga nagtatanggol pa rin sa New Zealand, pero mas marami ang sumasang-ayon na mahirap na ang buhay doon.

“I wish things had turned out this way sa plano namin. Akala ko talaga noon perfect na sa NZ. Pero nung nandoon na kami, grabe ang iyak ko sa lamig at sa mahal ng renta. Umuwi na lang kami ng Pinas at nag-business. Mas masaya pa kami ngayon,” komento ng isang netizen na dating OFW sa Auckland. Damang-dama mo ang panghihinayang pero sa huli ay naging masaya sa naging desisyon

Mayroon namang nagpatawa sa gitna ng seryosong usapan. “That’s funny, kasi yung kapitbahay namin nainggit pa ako nung umalis papuntang NZ, ngayon nagyaya na umuwi. Sabi ko, ‘Bes, akala ko ba Lord of the Rings? Bakit parang Lord of the Suffering ang peg?’” Ang ganitong hirit ay nagpapakita ng coping mechanism ng mga Pinoy na idaan sa tawa ang problema.

“Stay strong sa mga kabayan natin na nasa NZ pa rin at lumalaban. Hindi biro ang sakripisyo niyo. Kung lilipat man kayo ng Australia o uuwi ng Pinas, suportado namin kayo. Ang mahalaga, kung saan kayo masaya at healthy,” mensahe ng suporta mula sa isang netizen. Napakasarap basahin na nagdadamayan ang mga Pinoy kahit saang panig ng mundo.

May mga nagkomento rin tungkol sa comparison sa Australia. “Totoo yan! Lumipat kami from Wellington to Brisbane. Sobrang laki ng ginhawa. Mas malaki sahod, mas mura bilihin, at mas mainit ang panahon. Bye NZ na talaga!” Ito ay patunay na marami ang gumagawa ng “great escape” patungong Australia.

Ang iba naman ay nagpahayag ng takot. “Kinakabahan tuloy ako, paalis pa naman ako next month. Sana kayanin ko. Pero salamat sa mga ganitong video, at least alam ko na ang ie-expect ko. Hindi na ako magugulat.” Ang awareness na dulot ng ganitong content ay napakalaking tulong para sa mga future OFWs.

Sa kabilang banda, may mga loyalista ng New Zealand na nagsabing, “Depende lang yan sa diskarte at lifestyle. Kami dito masaya naman. Tahimik at payapa. Kung gusto niyo ng party life, wag kayo dito. Para ito sa mga gusto ng simple at family-oriented na buhay.” Ipinapakita nito na subjective pa rin ang karanasan ng bawat isa.

Ang kwento ng pag-alis ng mga Pinoy sa New Zealand ay isang “eye-opener.” Hindi ibig sabihin na pangit ang bansa, sadyang nagbabago lang ang prayoridad at pangangailangan ng tao. Ang pangarap na binuo noon ay maaring hindi na tugma sa reyalidad ngayon. At sa buhay, okay lang na magbago ng isip at magbago ng direksyon.

Ang mahalaga ay ang pagiging totoo sa sarili. Kung hindi ka na masaya, kung nahihirapan ka na ng sobra, hindi masamang umalis. Ang pagiging martir ay hindi requirement sa pagiging OFW. May karapatan tayong maghanap ng lugar kung saan tayo traratuhing tama at kung saan tayo uunlad.

Para sa mga nagbabalak pa lang, pag-aralan maigi ang sitwasyon. Huwag magpadala sa mga magagandang picture sa Instagram. Alamin ang tunay na “cost of living,” ang sitwasyon ng pabahay, at ang opportunities sa trabaho. Ang pagiging handa ay kalahati na ng laban.

Sa huli, ang tahanan ay kung nasaan ang puso mo. Kung ang puso mo ay nasa Pilipinas, kahit anong ganda ng New Zealand, hahanapin at hahanapin mo pa rin ang ingay ng jeepney, ang amoy ng adobo, at ang init ng pagmamahal ng pamilyang Pilipino. Ang pag-alis sa New Zealand ay pagbabalik sa kung sino ka talaga.

Kaya naman, mga Kabayan, ano ang inyong saloobin sa isyung ito? Naniniwala ba kayo na “the grass is greener” sa Australia o sa Pilipinas? O sa tingin niyo ay nasa “diskarte” lang yan? Kayo ba ay may kakilala o karanasan sa buhay sa New Zealand na gusto niyong ibahagi?

Huwag mahiyang mag-comment sa ibaba. Ang inyong mga kwento ay maaring makatulong sa iba nating kababayan na naguguluhan kung itutuloy pa ba ang pangarap sa New Zealand o maghahanap na ng ibang destinasyon. Ang inyong boses ay mahalaga sa diskusyong ito.

I-share ang artikulong ito sa inyong mga kaibigan at pamilya, lalo na sa mga nagpaplanong mag-abroad. Tulungan natin silang maging wais at handa sa kanilang haharapin. Sabay-sabay tayong matuto sa karanasan ng iba. Mabuhay ang manggagawang Pilipino saan man sa mundo!

Tandaan, hindi kabiguan ang pag-uwi o paglipat. Ito ay paghahanap lamang ng tamang lugar kung saan tayo yayabong at magiging masaya. Stay safe, stay wise, at laging piliin ang kung ano ang makabubuti para sa inyo at sa inyong pamilya