PALAGING NAGLALAKAD PAUWI ANG ISANG EMPLEYADO KAHIT UMULAN PARA MAKATIPID SA PAMASAHE. TINUTUKSO SIYA NG MGA KATRABAHO NA “KURIPOT” AT “WALANG BUHAY” DAHIL HINDI SIYA SUMASAMA SA GIMIK KAHIT MINSAN. INAKALA NILANG NAG-IIPON SIYA PARA SA LUHO O BAGONG GADGET. PERO NATAHIMIK ANG LAHAT NANG MAKITA SIYA SA OSPITAL

Alas-singko ng hapon. Bumabagyo sa Makati.

Lahat ng empleyado ng Verde Corp ay nagbubukasan ng Grab app o naghahanap ng taxi. Lahat, maliban kay Rico.

Naka-suot lang siya ng manipis na kapote at lumang sapatos. Handa na siyang maglakad ng limang kilometro pauwi.

“Uy Rico!” sigaw ni Greg, ang ‘bully’ sa opisina. “Maglalakad ka na naman? Grabe, Mr. Kuripot! Sumabay ka na sa amin, ambagan tayo sa Grab!”

“Pass muna, Greg. Exercise din ‘to,” ngiti ni Rico, kahit halatang pagod na siya.

“Exercise daw! Sus! Nag-iipon lang ‘yan pang-iPhone 16!” kantyaw ng isa pang katrabaho. “Ang KJ mo talaga Rico! Never ka sumama sa inuman!”

Tumawa sila habang pinapanood si Rico na lumusong sa baha at ulan. Hindi nila alam, sa bawat hakbang ni Rico, ang iniisip niya ay ang kanyang anak.

“Konting tiis na lang. Yung 100 pesos na pamasahe, pandagdag din sa gamot ni Princess.”

Sabado ng umaga.

Nagkataong dinala ni Greg ang misis niya sa Philippine General Hospital (PGH) para sa check-up. Habang naghihintay sa pharmacy, may namataan siyang pamilyar na bulto.

Si Rico.

Pero hindi ito naka-uniporme. Naka-tshirt lang ito at buhat-buhat ang isang batang babae na walang buhok, maputla, at may dextrose sa kamay.

Nakita ni Greg kung paano ilabas ni Rico ang isang lumang coin purse. Binibilang niya ang bawat barya para ibayad sa cashier. Halatang kulang pa. Nakita ni Greg kung paano naluha si Rico at nakiusap sa pharmacist.

Nilapitan ni Greg ang isang nurse.

“Miss, kilala ko ‘yung lalaki. Ano pong sakit ng anak niya?”

“Ah, si Sir Rico po?” sagot ng nurse. “Grabe po ang sakripisyo niyan. Leukemia po ang sakit ng anak niyang si Princess. Stage 3. Halos hindi na po kumakain ang Tatay para lang may pang-Chemo ang anak niya. Araw-araw naglalakad ‘yan papunta dito.”

Nanghina si Greg. Yung taong tinawag niyang “kuripot” at “walang buhay” ay binibigay pala ang buong buhay niya para sa anak niya.

Kinabukasan, Lunes.

Pagpasok ni Rico, basa na naman ang sapatos niya galing sa paglalakad. Yumuko siya, handa na sa pang-aasar.

Pero walang nagsalita.

Pagdating niya sa desk niya, may nakita siyang isang malaking sobre.

Binuksan niya ito. Nanlaki ang mata niya.

Tsekeng nagkakahalaga ng P500,000.

Sa likod nito, may note: “Para kay Princess. Sagot na namin ang laban niya. – From your Verde Corp Family.”

Lumapit si Greg at ang buong opisina. Naka-ngiti sila, pero may luha sa mga mata.

“Rico…” sabi ni Greg na nangingiyak. “Sorry pre… Sorry kung tinawag kitang kuripot. Hindi namin alam.”

“Greg… Sir…” nanginginig si Rico. “Sobra-sobra ‘to… hindi ko mababayaran ‘to.”

“Wag mong bayaran,” sagot ng Boss nila na lumabas galing sa opisina. “Company charity fund ‘yan at ambagan ng mga empleyado. Ipag-drive mo na ang anak mo papuntang ospital. At simula ngayon, may shuttle service ka na pauwi. Bawal na maglakad.”

Dahil sa tulong ng mga katrabaho at sa walang humpay na dasal at sakripisyo ni Rico, naging matagumpay ang gamutan.

Makalipas ang isang taon.

Isang maaliwalas na hapon, dumating si Rico sa opisina kasama ang isang batang babae. Mahaba na ang buhok nito, mataba ang pisngi, at tumatakbo nang masigla.

Si Princess. Cancer-free na.

“Hello po mga Tito at Tita!” bati ni Princess. “Thank you po sa pagtulong kay Papa at sa akin!”

Nagpalakpakan ang buong opisina. Niyakap ni Greg si Rico.

“Oh ano pre, maglalakad ka pa ba pauwi?” biro ni Greg.

Tumawa si Rico nang malakas—ang pinaka-masayang tawa na narinig nila.

“Hindi na pre,” sagot ni Rico sabay akbay sa anak. “Kasi ngayon, magaan na ang mundo. Kasabay ko na siyang maglalakad papunta sa magandang bukas.”