Pagbalik Ko Mula sa Bakasyon, Inilipat ng mga Magulang Ko ang Mga Gamit ng Kuya Ko sa Bahay Kong Pinaghirapan – Panahon Na Para Turuan Ko Siya ng Aral
Pagkatapos ng isang linggong bakasyon sa Baguio, excited na excited akong umuwi. Plano ko lang sana ay magpahinga, magbukas ng bote ng alak, at mag-relax kasama ang asawa kong si Nina sa tahimik naming bahay sa Cavite.
Pero pagpasok pa lang namin sa sala, halos mapamura ako sa nakita ko.
Parang may nagdaos ng inuman at barkada night sa loob ng bahay namin.
May mga lata ng beer sa sahig, kalat ang mga damit, may mga karton ng pizza sa mesa, at may amoy na parang ilang araw nang hindi nilinis ang bahay.
At sa gitna ng kaguluhan… nakahiga sa sofa ko na parang siya ang may-ari ng bahay ang kuya kong si Rico.
“Rico, ano ’to? Bakit ka nandito sa bahay ko?” pigil na galit kong tanong.
Napatingin si Nina sa paligid at napailing.
Ramdam ko agad na kapag hindi ko inayos ang sitwasyon, siguradong may malaking problema kami ng asawa ko.
Kaswal lang na tumingin sa akin si Rico.
“Ah, Jeremy, nandiyan na pala kayo,” sabi niya habang nag-uunat sa sofa.
“Si Mama at Papa ang nagsabi na dito na muna ako tumira habang wala kayo. Malaki naman bahay niyo. Sayang ang espasyo.”
Napakurap ako.
“ANO? Lumipat ka dito? Sa bahay ko? Nang hindi man lang ako tinatanong?”
Nagkibit-balikat lang siya.
“Kailangan ko lang naman ng matitirhan. Tsaka alam ko naman na hindi ka papayag kung tinanong kita, kaya nilaktawan na namin ’yun.”
Parang may sumabog sa loob ko.
Buong buhay ko, nasanay na akong si Rico ang paboritong anak. Kahit matanda na siya, lagi siyang sinasalba nina Mama at Papa.
May dalawa pa siyang anak sa magkaibang babae, pero ni piso, wala siyang naibibigay na suporta.
At ngayon?
Bahay ko naman ang ginawang tambayan.
Habang nag-iinit ang ulo ko, tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
Siyempre.
Sinagot ko ang tawag.
“Ma, kayo ba talaga ang nagpalipat kay Rico dito sa bahay ko habang wala kami?”
“Jeremy, huwag ka ngang OA,” sagot niya. “Kailangan lang ng kuya mo ng matitirhan. Malaki naman bahay ninyo at wala pa kayong anak.”
Napapikit ako.
“Ma, 42 na si Rico. Hindi na siya bata.”
Agad siyang nagalit.
“Grabe ka naman. Ang daming pinagdaanan ng kuya mo. Bilang pamilya, dapat tulungan mo siya.”
Biglang sumingit si Papa sa tawag.
“Jeremy, huwag kang madamot. May pera ka, may bahay ka, may asawa ka. Ano ba naman ’yung patirahin mo sandali ang kuya mo?”
Halos mawalan ako ng pasensya.
Pero hindi ako sumigaw.
May naisip akong mas magandang paraan.
“Sige, Pa,” sabi ko. “Kung gusto niyang tumira dito, tingnan natin kung magugustuhan niya.”
Pag-akyat ko sa kwarto, galit na galit si Nina.
“Jeremy, hindi ako titira sa bahay na may kapatid mong walang pakialam sa kalat,” sabi niya.
“May isang linggo ka. Paalisin mo siya, o sa bahay na lang ako ng ate ko titira.”
At umalis nga siya.
Mas lalo akong na-motivate.
Kung ayaw umalis ng kuya ko, papaalisin ko siya nang kusa.
Kinabukasan, unang ginawa ko…
Pinatay ko ang Wi-Fi.
Halos buong araw naka-cellphone si Rico.
“Bro, bakit walang internet?” reklamo niya.
“Ah, mahina lang siguro signal,” sabi ko.
Sunod…
Pinatay ko ang mainit na tubig.
Mahilig siya sa mahahabang shower.
Pero nang maligo siya kinabukasan, puro malamig na tubig ang lumabas.
“Jeremy! Bakit ganito tubig?!”
“Baka may sira sa heater,” sagot ko nang kunwari ay inosente.
Hindi pa doon natapos.
Pinuno ko ang ref ng gulay, tofu, at healthy food.
Ayaw na ayaw niya ng ganun.
“Wala bang pritong manok? Wala bang chicharon?” reklamo niya.
“Healthy lifestyle ako ngayon,” sabi ko.
“Makibagay ka na lang.”
At ang pinaka-paborito kong ginawa?
Tuwing alas-sais ng umaga, nagpapatugtog ako ng malakas habang nagja-jogging sa treadmill.
Halos mabaliw siya sa inis.
Pagdating ng ikalimang araw, mukhang susuko na siya.
“Jeremy, hindi ko na kaya dito,” sabi niya.
“Akala ko ba okay lang?” sagot ko.
“Walang internet, walang mainit na tubig, walang masarap na pagkain… parang torture dito!”
Ngumiti lang ako.
“Ano ka ba, libre ka nga tumitira dito.”
Napabuntong-hininga siya.
“Sige na nga. Babalik na lang ako kina Mama at Papa.”
At umalis nga siya, dala ang mga gamit niya.
Pagkaalis niya, nilinis ko ang buong bahay.
Namili ako ng groceries.
Nagluto ako ng paboritong pagkain ni Nina.
Tinawagan ko siya.
“Love, umuwi ka na. Wala na si Rico.”
Narinig ko ang ngiti sa boses niya.
“Sige. Uuwi na ako.”
Pero may isa pa akong kailangang gawin.
Tinawagan ko sina Mama at Papa.
“Ma, Pa. Nasa inyo na ulit si Rico.”
Galit na galit si Mama.
“Jeremy! Pinalayas mo siya?!”
“Matanda na siya, Ma. Kung gusto niyo siyang alagaan habang buhay, desisyon niyo ’yan. Pero hindi na sa bahay ko.”
Nabalitaan ko na pinatira nila si Rico ulit sa bahay nila.
Pero may kondisyon.
Pinagawa nila ang garahe para doon siya tumira…
At pinilit siyang maghanap ng trabaho.
Nagagalit pa rin sila sa akin hanggang ngayon.
Pero ayos lang.
Dahil sa wakas…
Tahimik na ulit ang bahay namin ni Nina.
At mas payapa ang buhay namin.
