Ako po Melanie 36 years old ng Cebu
may asawa at 4 na anak…Ofw po ako sa Riyadh almost 10 years na at naka ilang balik na sa aking mga amo.
2 months ago po umuwi ulit ako ng pinas para magbakasyon lang sana ng isang buwan.
Meron po akong naging ka Ldr na jowa na nakilala ko lang online..Napagusapan namin ang meet up pag uwi ko…

Kya hindi ko pina alam sa family ko ang arw ng uwi ko para may time nman kami ni ng nobyo kong si Greg na isang bicolana pero nagwowork sa manila bilang therapist daw

Siya ang sumundo sa akin at mas gwapo pala siya sa personal at 28 years old pa lang.
Gaya ng napag usapan na namin ay sa bahay na pula na kami tumuloy…
Dahil 2 years akong tigang ay b3mb@ngan to the max talaga kami.Halukayan ng kaluluwa ang ginawa namin…

Sobrang nag enjoy akong makasama si Greg balewala ang pagod ko sa beyahe dahil nasabayan ko siya sa laban…Jackpot din ako kay Greg pinagpala sa size…
After namin ng round kumain. lang kami ngkwntuhan at uminom…Pero sa second jusmiyo nagulat ako sa request niyang subukan naman.Nung una ayW ko pero sa galing niya maglambing ay pumayag na din ako na mg enter the back door siya..

Grabe yong sakit daig pa yong unang beses mabjyak….Tiniis ko na lang hanggang makatpos siya..”

“Grabe naman yong greg sobrang sakit
‘Hindi mo ba nagustuhan melanie ? sorry ha hayaan mo di ko na uulitin.
Hindi naman na niya inulit kasi hindi naman totoo yong sinabi niyang sa una lang daw masakit dahil kahit tapos na ramdam ko pa din yong sakit ng t*mb”ng ko …

3days &two nyts din kaming magkasama at naging masaya talaga kami..
After non umuwi na din ako ng Cebu tuwang tuwa naman ang asawa at mga anak ko pag uwi ko…

Kinagabihan naman ay time naman namin ng asawa kong si Tony para mag loving-loving.
Pero itong si Tony napansin pa na parang ang luwag daw ng daan ala manlng daw sabit…
Hindi gaya daw pag matagal akong di umuwi
At iba daw ang amoy kaya pala di na siya sumisid.
Naglinis naman akoyon lang medyo makati tlaga at masakit din.

Kaha sa halip na masaya kamj ay nauwi sa away at sumbatan.
At dahil guilty ako kaya ako ang mas galit..Sinabihan ko siyang kong duda sa akin di na ako mag abroad at siya na lang maghanap buhay
Kaya syempre siya na din ang nag sorry…
Mga ilang araw away na naman kami dahil nagrereklamo asawa ko ng pananakit daw ng knya at ako ang sinisisi dahil may tulo daw ang aswa ko sabi ng mgpatingin sa center.
Di ko naman inakala na ganun kalala akala ko UTI lang kaya masakit at makati din kiffy ko…

Nauwi kami ni mister sa ilang araw na hiwalayan dahil inaaway namin ang isat isa.
Ako daw ang nakahawa sa kanya eh pero paano kong nagkaron din pala siya ng babae at yon ang nakahawa sa kanya…Buntis din ako ngayon ate ella kaya di ako nakablik ng riyadh dahil sakto naman sa bilang ng masaya naman ang mister ko ang lalo pa itong nagsipag sa work.

Ang gumugulo lang sa isip ko ay baka possible din na si greg ang nakabuntis sa akin.
Wag lang sanang gawapo magandang masyado maging anak ko dahil kahawig lahat ni Tony tatlo kong anak na lalaki at kahawig ko naman yong babae..

Part 2: Ang Pag-aalinlangan at Sikreto

Lumipas ang ilang linggo, parang normal na ang lahat sa amin ni Tony. Nagkabati na kami, at sinikap naming ayusin ang samahan. Mas naging sweet pa siya sa akin, lalo na’t alam niyang nagdadalang-tao ako. Araw-araw, hinahatid ako nito sa clinic para sa check-up, at siya pa mismo ang nagpupunas ng luha ko tuwing naduduwal ako sa umaga. Minsan, napapaisip ako, “Bakit pa ako naghanap ng iba? Napakabuti kong asawa.”

Pero sa gabi, kapag tulog na ang lahat, hindi ko maiwasang hindi balikan ang dalawang gabing ‘yon kasama si Greg. Hindi dahil sa pananabik, kundi dahil sa takot.

Sa tuwing titingin ako sa salamin at hahaplusin ang tiyan ko, may bumubulong sa isip ko. “Paano kung hindi kay Tony ang batang ito?” Alam ko ang exact date ng uwi ko. Alam ko ang exact date na nakipagkita ako kay Greg. At alam ko rin kung kailan kaming nag-love ni Tony pagkauwi ko. Sobrang lapit ng mga petsa, parang pwedeng-pwede itong ipagbuntis ni Greg. Hindi ako makatulog kakaisip. Takot na takot ako na baka paglabas ng sanggol, iba ang itsura. Hindi ko alam kung matatakpan ko pa kung sakali.

Sinubukan kong i-message si Greg sa Facebook. Wala na. Na-deactivate na ang account niya. Ni wala man lang kamustahan kung kumusta na ako. Para akong ginamit at itinapon. Pero sa kabilang banda, medyo gumaan din ang loob ko kasi wala nang makakaalam ng kasalanan ko.

Isang gabi, habang nakahiga kami ni Tony, bigla niyang hinawakan ang tiyan ko at sinabing, “Naku, kung lalaki ito, sana kamukha mo. Ang gaganda kasi ng mga mata mo, ‘Mel. ‘Yung tipong pagtitinginan sa eskwela.”

Napangiti ako, pero sa loob-loob ko, parang may sumasaksak sa puso ko. “Sana nga,” mahina kong sabi.

“Ikaw ba, anong wish mo?” tanong niya.
Napaisip ako. “Wish ko lang… maging healthy siya. At sana… maging masaya tayo.”

Hindi ko nasabi ang totoong wish ko: Sana, sa amin ni Tony ang batang ito.

Part 3: Ang Araw ng Katotohanan

Dumating ang araw ng panganganak ko. Sobrang saya ni Tony. Nasa labas siya ng delivery room kasama ang mga anak namin, hawak-hawak ang rosaryo at dasal nang dasal. Ako naman, pilit na itinutulak kahit ang bigat na bigat na ng pakiramdam ko. Gusto ko nang makita ang sanggol, pero gusto ko ring matapos na ang paghihintay—at ang pag-aalala.

Nang mailabas ang sanggol, narinig ko ang iyak niya. Napalakas ang tibok ng puso ko.

“Congratulations, Ma’am! Baby boy po,” sabi ng doctor.

Hiningi kong makita agad. Dinala nila sa tabi ko para ipakita. Pulbo pa siya at dugu-dugo, pero kitang-kita ko ang mukha niya. Kitang-kita ko ang matangos na ilong… ang mapuputi niyang balat… at ang hugis ng mukha niya. Para akong hinampas ng kidlat.

Hindi siya kamukha ni Tony.

Hindi rin siya kamukha ng tatlo kong panganay na lalaki.

Parang bumaligtad ang mundo ko. Biglang pumasok sa isip ko si Greg. ‘Yung gwapo niyang mukha. ‘Yung mapuputi niyang balat. Totoo nga ang kinakatakot ko.

Nang pumasok si Tony sa room, tuwang-tuwa siya. Lumapit siya sa akin at hinalikan ako sa noo, tapos binuhat ang bata. Pinagmasdan niya ito nang matagal. Ramdam ko ang pagtigil ng oras.

“Ang puti… at ang tangos ng ilong,” mahina niyang sabi. “Parang… iba sa tatlo nating mga anak, no?”

Hindi ako makapagsalita. Nanigas ako.

Tiningnan niya ako. Walang galit sa mata, may pagtataka lang. “’Mel… saan galing ‘to?”

Doon na ako naiyak. Hindi ko na napigilan. Lumuhod ako sa higaan at umiyak nang umiyak. Hindi ko na alam ang sasabihin. Gusto ko nang lamunin ng lupa.

“Pasensya na… pasensya na, Tony,” iyon lang ang lumabas sa bibig ko.

Tumayo si Tony, dahan-dahang inihiga ang bata sa tabi ko, at naglakad papalabas ng pinto. Hindi sumigaw. Hindi nagalit. Tahimik lang.

At sa katahimikang iyon, mas naramdaman ko ang bigat ng pagkakamali ko.

Hindi ko alam kung babalik pa siya. Hindi ko alam kung matatanggap pa niya ako at ang batang ito. Ang tanging alam ko lang… magmula ngayon, magbabago na ang lahat.

— Wakas —