PAGBABAWAL (1995)

Taong 1995 na.

Sa isang maliit at sira-sirang bahay sa kanayunan, limang bagong silang na sanggol ang sabay-sabay na umiiyak.

Kakapanganak lang ni Maria ng limang anak. Siya ay napakapayat, maputla, at walang makain.

Sa halip na maging masaya, ang kanyang asawang si Ramon ay galit na galit.

“Lima?! Maria, lima?!” sigaw ni Ramon, habang iniimpake ang kanyang mga maleta. “Nahihirapan na kaming pakainin ang isang tao, at ngayon ay may lima pa?! Magugutom kami!” “Ramon, huwag mo kaming iwan,” pagmamakaawa ni Maria, habang yakap ang dalawang sanggol, ang tatlo pa ay nakahiga sa kutson. “Tulungan mo ako. Magtulungan tayo. Makakaligtas tayo.”

“Hindi!” Marahas na itinulak ni Ramon si Maria palayo. “Ayokong mabuhay nang ganito! Gusto kong magtagumpay! Ang mga batang ito ay isang pasanin! Sila ay isang sumpa!”

Dinampot ni Ramon ang ilang ipon na itinago ni Maria sa ilalim ng kanyang unan—ang perang dapat ay para sa gatas.

“Ramon! Ang perang ito ay para sa mga bata!”

“Ito ang kabayaran ko para sa paghihirap na idinulot mo sa akin!”

Naglakad palayo si Ramon.

Sumakay siya ng bus papuntang Maynila. Hindi siya lumingon para marinig ang iyak ng kanyang asawa at limang anak. Ang sarili lamang niya ang iniisip.

Nag-iisa sa harap ng kahirapan

Ang buhay ni Maria ay naging parang impyerno…

Ang buhay ni Maria ay naging parang impiyerno, isang mahabang serye ng mga gabing walang tulog at mga araw na ang tanging kasama ay ang gutom at ang nakabibinging iyak ng limang sanggol. Sa bawat patak ng ulan na tumatagos sa butas-butas na bubong ng kanilang barung-barong, tila sinasabayan nito ang kanyang mga luha habang pinagkakasya ang isang basong gatas para sa limang bibig. Kinailangan niyang mamulot ng mga tirang gulay sa palengke, maglaba para sa ibang tao hanggang sa mamuti ang kanyang mga daliri sa lamig at sabon, at magtiis sa pangungutya ng mga kapitbahay na nagsasabing hindi mabubuhay ang kanyang mga anak. Ngunit sa gitna ng bawat hirap, may isang apoy na naglalayab sa kanyang dibdib—ang pangakong hinding-hindi niya ituturing na “pasanin” ang mga batang ipinagkatiwala sa kanya ng langit. Ang bawat munting kamay na humahawak sa kanyang laylayan at ang bawat ngiting sumisilay sa mga labing madalas ay walang laman ang naging sandigan niya upang bumangon, kahit na ang kanyang katawan ay nanginginig na sa pagod. Lumipas ang mga taon na ang tanging yaman ni Maria ay ang kanyang dignidad at ang limang buhay na dahan-dahang lumalaki sa ilalim ng kanyang kalinga, habang si Ramon ay tuluyan nang nabaon sa limot, isang anino ng nakaraan na nagnakaw ng gatas ng sarili niyang mga anak.

Tatlumpung taon ang mabilis na dumaan, tila isang kisapmata lamang sa harap ng walang hanggang pagpapakasakit. Ang taon ay 2025, at sa tapat ng isang marangyang subdivision sa labas ng Maynila, isang matandang lalaki ang nakatayo, nanginginig ang mga binti at puno ng ubo ang dibdib. Si Ramon ito. Ang tatlumpung taon niya sa siyudad ay hindi naging kuwento ng tagumpay gaya ng kanyang pinangarap; sa halip, ito ay naging kuwento ng mga maling desisyon, bisyo, at sunod-sunod na pagkatalo. Wala siyang pamilya, wala siyang ipon, at ngayon ay dinadapuan siya ng isang malalang karamdaman na unt-unting kumakain sa kanyang baga. Sa kanyang huling hininga ng desperasyon, naalala niya ang barung-barong sa kanayunan, naalala niya si Maria, at naalala niya ang limang “pasanin” na iniwan niya noon. Gamit ang huling pera sa kanyang bulsa, nagtanong-tanong siya hanggang sa makarating sa address na ibinigay ng isang dating kakilala. Hindi niya inaasahan ang nakita ng kanyang mga mata: isang malawak na lupain, isang mansiyong gawa sa puting bato at salamin, at isang hardin na puno ng mga bulaklak na tila sumasayaw sa hangin.

Dahan-dahang kumatok si Ramon sa dambuhalang pintong gawa sa matibay na narra. Ang kanyang puso ay kumakabog nang mabilis, hindi dahil sa galit, kundi dahil sa matinding hiya na ngayon lamang niya naramdaman sa loob ng tatlong dekada. Nang bumukas ang pinto, isang eleganteng babae ang lumabas—si Maria. Bagama’t may mga kulubot na ang kanyang mukha at maputi na ang buhok, ang kanyang mga mata ay nananatiling matapang at puno ng kapayapaan. Hindi agad nakilala ni Maria ang lalaking nasa harap niya; ang Ramon na iniwan siya ay malakas at mayabang, samantalang ang lalaking ito ay mukhang isang gusgusing pulubi na hinihintay na lamang ang huling sandali. “Maria… ako ito, si Ramon,” bulong ng matanda bago siya napaluhod sa semento, ang kanyang ubo ay humalo sa tunog ng mamahaling fountain sa paligid.

Hindi sumigaw si Maria. Hindi siya nagmura. Tumingin lamang siya sa lalaking nagtaksil sa kanya sa pinakamahirap na oras ng kanyang buhay. “Anong kailangan mo, Ramon?” tanong niya, ang boses ay kasinglamig ng hangin sa gabi ngunit walang bahid ng poot. “Nagsisisi ako, Maria… nagkasakit ako, wala akong matuluyan, wala akong makain… ang mga bata… nasaan ang mga ‘pasanin’ na sinasabi ko noon? Baka… baka maaari nila akong tulungan,” pagmamakaawa ni Ramon, ang kanyang mga luha ay pumatak sa sapatos ni Maria. Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng mansiyon at isa-isang lumabas ang limang matatangkad at naggagandahang indibidwal. Lima silang lahat, bawat isa ay may dalang awtoridad at ningning sa kanilang mga mata.

Lumapit ang panganay, isang lalaking naka-suit na halatang isang matagumpay na abogado, at inalalayan ang kanyang ina. Sumunod ang isang babaeng may stethoscope sa leeg, isang doktor na kakauwi lang mula sa ospital. Ang pangatlo ay isang sikat na arkitekto, ang pang-apat ay isang inhinyero, at ang bunso ay isang gurong nagpapatakbo ng sarili nilang foundation para sa mga batang inabandona. Sila ang limang “pasanin” na sinumpa ni Ramon noong 1995. Sila ang mga batang dapat sana ay nagutom kung hindi dahil sa mga kamay ni Maria na naging kalyo sa pagtatrabaho. Tumingin ang abogado kay Ramon, walang pagkilala sa kanyang mga mata kundi isang malalim na pagtataka. “Sino ang taong ito, Ma?” tanong ng abogado. Tumingin si Maria sa kanyang limang anak, ang mga hiyas ng kanyang buhay, at pagkatapos ay muling tumingin kay Ramon na nakadapa pa rin sa lupa.

“Sinasabi mo na sila ay pasanin, Ramon,” simula ni Maria, ang boses ay dahan-dahang lumalakas sa gitna ng katahimikan ng subdivision. “Tingnan mo sila. Ang ‘pasanin’ na sinasabi mo ang nagtayo ng bahay na ito. Ang ‘pasanin’ na iniwan mo ang nagpakain sa akin noong ang tanging natitira sa akin ay ang balat at buto ko dahil sa pagtatrabaho para sa kanila. Ang ‘pasanin’ na itinapon mo ang naging sandigan ng komunidad na ito. Noong 1995, tinawag mo silang sumpa, pero sa loob ng tatlumpung taon, napatunayan nilang sila ang pinakamalaking biyaya na tinanggihan mo dahil sa iyong kasakiman.” Ang limang magkakapatid ay nanatiling tahimik, ngunit ang tindi ng kanilang presensya ay sapat na upang maramdaman ni Ramon ang bawat latay ng kanyang pagkukulang.

Nanginginig na itinuro ni Ramon ang kanyang sarili, sinusubukang humingi ng tawad, ngunit ang bawat salita ay tila nababara sa kanyang lalamunan. Ang doktor na anak ay lumapit, hindi bilang isang anak, kundi bilang isang mediko. Inobserbahan niya ang kalagayan ni Ramon at lumingon sa kanyang ina. “Ma, kailangan niya ng agarang atensyong medikal. Malala ang pneumonia niya at mukhang may komplikasyon sa puso.” Tumingin ang abogado sa kanyang kapatid na doktor at pagkatapos ay sa kanilang ina. “Anong gagawin natin, Ma? Ipapasok ba natin ang estrangherong ito sa bahay natin?” Ang tanong na iyon ay tila isang hatol na naghihintay na maibigay. Ang limang “pasanin” ay handang sumunod sa anumang utos ng reyna ng kanilang tahanan.

Huminga nang malalim si Maria. Naalala niya ang gabing kinuha ni Ramon ang huling sentimo para sa gatas. Naalala niya ang bawat hapdi ng sikmura at ang bawat panlalait na tiniis niya dahil sa lalaking ito. Ngunit tiningnan niya ang kanyang mga anak—mga taong pinalaki niya sa pag-ibig at hindi sa paghihiganti. “Dalhin niyo siya sa ospital,” utos ni Maria. “Bayaran niyo ang lahat ng gastusin. Ibigay niyo ang pinakamagandang kwarto at ang pinakamagaling na gamot. Gawin niyo iyon dahil kayo ay mga mabubuting tao, at dahil iyon ang itinuro ko sa inyo.” Nabuhayan ng loob si Ramon, akala niya ay tatanggapin na siyang muli bilang ama, ngunit itinigil siya ng susunod na mga salita ni Maria. “Pero pagkatapos niyang gumaling, ibili niyo siya ng isang maliit na bahay sa probinsya at bigyan ng sapat na allowance para mabuhay nang maayos hanggang sa huling sandali niya. Pero hinding-hindi siya papasok sa pintong ito bilang bahagi ng pamilyang ito. Hinding-hindi niya mararanasan ang init ng yakap ng mga anak na tinawag niyang pasanin.”

Umiyak nang malakas si Ramon, isang iyak na puno ng pagsisisi na huli na ang lahat. Inalalayan siya ng mga tauhan ng mansiyon patungo sa sasakyang magdadala sa kanya sa ospital. Habang dahan-dahang sumasara ang pinto ng sasakyan, nakita niya ang limang magkakapatid na nakapalibot kay Maria, nagtatawanan at nagyayakapan, papasok sa loob ng mansiyon. Doon niya naintindihan ang pinakamasakit na katotohanan: ang perang kinuha niya noong 1995 ay nagbunga ng isang kahariang hindi na siya kailanman magiging kabilang. Ang limang “pasanin” ay naging mga haligi, at siya, na nag-akalang matalino sa pag-iwan sa kanila, ay naging isang alabok na tinangay ng hangin ng kasaysayan.

Lumipas ang mga buwan, at si Ramon ay nanirahan sa isang maliit na kubo sa malayo, pinopondohan ng mga taong hindi niya man lang matawag na “anak.” Bawat gabi, nakatingin siya sa mga bituin, iniisip kung anong klaseng buhay sana ang mayroon siya kung hindi niya binitawan ang mga munting kamay na iyon sa ilalim ng ulan noong 1995. Ang kanyang pagkakasakit ay hindi na gumaling nang tuluyan, hindi dahil sa kawalan ng gamot, kundi dahil sa bigat ng kanyang konsensya. Ang bawat sentimong natatanggap niya mula sa kanyang mga “pasanin” ay nagsisilbing paalala na ang tunay na tagumpay ay hindi nakakamit sa pagtakbo mula sa responsibilidad, kundi sa pagyakap dito kahit gaano pa ito kabigat.

Ang buhay ni Maria ay natapos sa piling ng kanyang limang anak, sa loob ng mansiyong itinayo ng pagmamahal. Namatay siyang may ngiti sa mga labi, alam na ang bawat “pasanin” na dinala niya sa kanyang likuran ay naging mga pakpak na nagdala sa kanya sa langit. At si Ramon, hanggang sa huling hininga niya sa malayo, ay nabaon sa katotohanang ang pinakamalaking pagkakamali ng isang tao ay ang talikuran ang mga taong magliligtas sana sa kanya sa huli. Ang kasaysayan ng 1995 ay naging isang aral na nakaukit sa puso ng bawat nakakaalam ng kanilang kwento: Ang mga taong itinuturing nating pabigat sa ating pag-unlad ay madalas na sila palang magdadala sa atin sa rurok ng tunay na kaligayahan.

Sa huli, ang bawat barya na ninakaw ni Ramon ay walang naitulong sa kanyang kaligtasan, dahil ang katarungan ng tadhana ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa tapat na paglilingkod sa mga taong nagmamahal sa atin nang walang kapalit. Ang limang “pasanin” ay malaya na, at ang tunay na pasan ay naiwan sa balikat ng lalaking tumakas sa tawag ng pag-ibig.

Ang pag-ibig ay hindi kailanman nagiging pasanin kung ito ay itatanim sa tamang puso.