N@NIWALA AKO SA KASABIHAN NA HUWAG DAW TUMINGIN $@ ILALIM NG KAMA PAG HATING GABI KASI MERON DAW NAKA SILIP NA MULTO. PERO HINANAP K0 ҰUNG SINGSING KO SA KASAL. AT NAISIP KO BAKA NASA ILALIM NG KAMA… PAG SILIP K0 NAGULAT AKO $@ NAKITA K0 DAHIL…
Alas-dose na ng hatinggabi. Imbes na nasa harap ako ng computer sa opisina, heto ako, nakahiga at tinitiis ang bigat ng pakiramdam.

Hindi ako pumasok sa opisina umuwi ako nasa biyahe na sana ako kanina papuntang work pero umuwi na lang ako sa bahay… para lang mahanap yung singsing dahil mabigat sa dibdib ko ang isang linggo nang nawawalang singsing.

Sabi ko sa sarili ko, “Kailangan ko na ‘tong mahanap bago bumalik si Misis galing probinsya. Lagot ako ‘pag nalaman niyang nawala ko ‘to.”

​Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang flashlight. Kinabahan ako bigla. Naalala ko yung sabi-sabi: Huwag daw titingin sa ilalim ng kama sa hatinggabi dahil may multong nakasilip.

Nanigas ako sandali. Pero mas takot ako sa galit ng asawa ko kaysa sa multo.

​Dahan-dahan akong yumuko. Pigil-hininga. Isang mabilis na silip…

​Hindi puting tela o duguh4ng mukh4 ang nakita ko. Sa liwanag ng flashlight, bumungad sa akin ang dalawang pares ng mata na dilat na dilat sa takot.

​Sa ilalim ng sarili kong kama, doon nagtatago ang asawa ko na dapat ay nasa probinsya pa kasama ang isang lalaking hindi ko kilala.

​”Anong ginagawa niyo rito?!” sigaw ko habang pilit na hinahatak ang frame ng kama.

​Nabulabog ang buong bahay sa sigawan. Walang multong nagparamdam, pero ang boses ng asawa ko ay parang boses ng demonyo sa pandinig ko habang nagpapaliwanag siya.

​”Akala ko ba nasa work ka?! Bakit ka bumalik?! akala ko pang gabi ka.”

​Iyon lang ang tanging nasabi niya. Ang kapal ng mukha. Kaya pala sila nandoon sa ilalim, dahil narinig nilang bumukas ang pinto at akala nila ay “multo” ng nakaraan ang dumating, iyon pala ay ang asawang niloloko nila.

Dinala niya ang kabit niyang lalake dahil akala nkya pang gabi ako… naka uwi na pala siya. T4ng!n4, wala palang multo sa ilalim ng kama pag hatingggabi pag sisilip ka.

Ang meron asawa kong dala dala ang kabit niyang lalake.
​
​Ang Singsing nakita ko rin sa dulo, malapit sa paa ng lalaki. Marumi na, parang ang tiwala ko sa kanya.

Tahimik ang buong bahay matapos ang sigawan.

Nakatayo ako sa gitna ng kwarto, hawak ang singsing na bagong pulot ko mula sa sahig. Basa ito ng pawis at alikabok.

Sa harap ko, nanginginig ang asawa ko habang tinatakpan ang sarili ng kumot. Sa tabi niya, ang lalaking kanina lang ay nagtatago sa ilalim ng kama, ngayon ay nakatungo, hindi makatingin sa akin.

Para akong nilalamon ng katahimikan.

“Gaano na katagal?” tanong ko, halos pabulong.

Walang sumagot.

Mas sumikip ang dibdib ko.

“Gaano na katagal?!” sigaw ko ulit.

Napaluha ang asawa ko.

“Hindi… hindi mo naiintindihan…”

Natawa ako. Isang mapait na tawa.

“Hindi ko naiintindihan? Nahuli ko kayo sa ilalim ng sarili kong kama!”

Tumayo ang lalaki at nagsalita.

“Pare… pasensya na—”

Bago pa niya matapos ang sasabihin niya, itinulak ko siya palabas ng kwarto.

“Wag mo akong tawaging pare.”

Tahimik siyang lumabas ng bahay, halos tumatakbo.

Naiwan kaming dalawa ng asawa ko sa kwarto na minsang puno ng pangarap.

Umupo siya sa gilid ng kama, umiiyak.

“Hindi ko sinasadya… nagkamali lang ako…”

Tinitigan ko ang singsing sa kamay ko.

Yung singsing na simbolo ng pangako namin sa isa’t isa.

Ngayon, parang bakal na lang siya na mabigat hawakan.

“Alam mo,” sabi ko, mahina ang boses.

“Mas natakot pa akong may multo sa ilalim ng kama kaysa sa mangyayari ngayong gabi.”

Tumingin siya sa akin.

“At ngayon… nalaman kong mas nakakatakot pala ang tao kaysa multo.”

Dahan-dahan kong inilapag ang singsing sa mesa.

At sa sandaling iyon, may nabasag na hindi na kailanman mabubuo ulit.

Hindi ang singsing.

Kundi ang tiwala ko.

Halos hindi ako nakatulog.

Magkaibang sulok ng bahay ang pinili namin.

Pagsikat ng araw, tahimik akong nagkape sa kusina.

Lumabas siya ng kwarto, namumugto ang mata.

Hindi na kami nagsigawan.

Wala nang lakas para doon.

Umupo siya sa tapat ko.

“Pwede pa ba natin itong ayusin?” tanong niya.

Matagal akong hindi nagsalita.

Tumingin ako sa kamay ko kung saan dati nakasuot ang singsing.

“Alam mo kung bakit ko hinanap kagabi yung singsing?”

Umiling siya.

“Kasi gusto kong ipaalala sa sarili ko kung bakit kita pinakasalan.”

Tahimik siya.

“Pero ngayong nakita ko na…”

Napabuntong-hininga ako.

“Parang wala na ring saysay.”

Unti-unti siyang napaiyak.

“Hindi ko sinasadyang masira tayo…”

Tumayo ako.

Kinuha ko ang singsing mula sa mesa.

Nilagay ko ito sa palad niya.

“Sa’yo na lang.”

Natulala siya.

“Hindi ko na kayang isuot ulit yan.”

Naglakad ako papunta sa pintuan.

Bago ako tuluyang lumabas ng bahay, huminto ako sandali.

“Alam mo kung ano ang pinaka-nakakatakot kagabi?”

Hindi siya sumagot.

“Hindi yung akala kong multo.”

Huminga ako nang malalim.

“Kundi yung taong akala kong makakasama ko habang buhay.”

At doon ako umalis.

Sa wakas, natapos na ang bangungot.

Pero ang sugat na iniwan nito…

alam kong matagal bago tuluyang maghilom