NIN∆KAW KO DAW ANG MAGANDA NIYANG MUKHA

Sumigaw siya sa harap ng gate namin na parang may hinahabol na multo at ako raw ‘yon.

Hi, ako si Amelia, 29, married, walang anak, nakatira sa isang tahimik na subdivision sa Laguna.
Hindi ako sanay sa gulo, lalo na sa eskandalo sa mismong bahay ko.

Maayos ang buhay namin ng asawa kong si David.
May maliit kaming business, may kotse, may routine na paulit-ulit pero komportable.

Tahimik ang lugar namin.
Hanggang isang hapon, may sumigaw ng pangalan ko sa labas.

Pagbukas ko ng kurtina, may babaeng gusgusin sa gate.
Marumi ang damit, sabog ang buhok, pero deretso ang tingin sa bahay ko.

“Ibalik mo ang ganda ko! Ninakaw mo ‘yan!” sigaw niya.
Paulit-ulit, parang sirang plaka.

Hindi ko siya kilala.
Pero alam niya ang pangalan ko.

Nagsimula nang sumilip ang mga kapitbahay.
May mga nagvi-video na.

Nanginginig ako habang tinatawagan si David.
Hindi ko alam kung lalabas ba ako o magtatago.

Pagdating niya, may kasama siyang dalawang security.
Pinilit nilang alisin ang babae sa gate.

Pero habang kinakaladkad siya, nakatingin pa rin siya sa akin.
Yung tingin na parang may personal na galit.

Umiiyak lang ako sa sala pagkatapos.
Pakiramdam ko hinubaran ako sa harap ng buong barangay.

Hindi na ako makalabas kinabukasan.
Bawat dumadaang tao, feeling ko pinag-uusapan ako.

Kinabukasan sa opisina, hindi makapag-focus si David.
Kinuwento niya sa best friend niyang si Tim.

Tumawa si Tim.
“Paano mananakaw ang ganda? Bag ba ‘yan?” biro niya.

Nainis si David pero hindi siya sumagot agad.
Kasi kahit siya, hindi rin maintindihan.

Ang bumabagabag sa kanya, hindi ang paratang.
Kung hindi kung paano kami natunton.

Pulubi raw sa palengke sabi ng guard.
Paano niya nakuha ang address namin sa loob ng exclusive subdivision?

Doon nagsimulang maghinala si David.
May nagbigay ba ng info?

Si Tim nag-offer na kausapin ang babae.
Curious siya kung may story sa likod.

Samantala, ako nasa kwarto lang.
Ayoko buksan ang ilaw.

Paulit-ulit sa isip ko ang mukha niya.
Marumi at matanda.

Pero may kakaibang pamilyar sa jawline.
Sa hugis ng mata.

Hindi ko alam kung imagination lang.
O may alaala akong pilit tinatabunan.

Biglang tumunog ang phone ko.
Private number.

Sinagot ko, nanginginig.
Walang salita, puro paghinga.

Pagkatapos may bulong.
“Ako ‘to, Amelia. Ibalik mo ang mukha ko.”

Nabitawan ko ang phone.
Pakiramdam ko may nakatingin sa bintana.

Doon ako natakot nang totoo.
Kasi number ko, hindi basta-basta alam ng iba.

Hindi ko pinost kahit saan.
Hindi rin ako active sa social media.

Sinabi ko kay David ang tawag.
Namumutla siya habang nakikinig.

Si Tim, mas lalong naging interesado.
Pinuntahan niya ang palengke kinabukasan.

Pagbalik niya, iba na ang mukha niya.
Hindi na siya tumatawa.

May nahanap daw siyang matandang tinderang nakakakilala sa babae.
Ang pangalan daw nito ay Liza.

Dati raw maganda si Liza.
Model sa probinsya noong kabataan niya.

Hanggang sa may nangyaring sunog sa inuupahan niyang apartment.
Nasunog ang kalahati ng mukha niya.

Simula noon, naging palaboy siya.
At madalas daw banggitin ang pangalan ko.

Doon ako kinilabutan.
Hindi ko pa siya kilala noon.

Hanggang may sinabi si Tim na hindi ko inasahan.
May dala siyang lumang litrato.

Lumang magazine clipping.
Beauty contest sa Laguna, 1996.

Nasa gitna ang isang babaeng kamukha ko.
Halos kapareho.

Parehong mata.
Parehong ngiti.

Pangalan sa baba: Liza Monteverde.

Napaupo ako.
Kasi Monteverde ang maiden name ng mama ko.

Hindi ko akalaing aabot dito.
Akala ko random lang na baliw.

Inamin ni Mama nang kinompronta ko siya.
May ate raw ako.

Mas matanda ng sampung taon.
Na itinakwil ng lola ko dahil sa “kahihiyan.”

Ang sunog daw ay hindi aksidente.
May sigalot sa pamilya.

Pagkatapos noon, hindi na nila hinanap si Liza.
Parang binura na lang siya.

At ako, ipinanganak makalipas ang ilang taon.
Lumaki sa tahimik na buhay.

Doon ko narealize.
Hindi niya sinasabing ninakaw ko literal ang mukha niya.

Pakiramdam niya ninakaw ko ang buhay na dapat kanya.
Ang pamilya. Ang apelyido. Ang katahimikan.

Hindi ko alam kung totoo lahat.
Pero malinaw ang isang bagay.

May parte ng nakaraan ang pamilya ko na itinago sa akin.
At ngayon, ako ang hinahabol nito.

Gusto ko siyang kausapin.
Hindi para depensahan ang sarili ko.

Kundi para maintindihan kung ano ang totoo.
At kung paano ko siya matutulungan.

Hindi ko kontrolado ang nakaraan.
Pero pwede kong piliing hindi na ito itago.

Ngayon, mas takot pa rin ako.
Pero hindi na lang dahil sa sigaw niya.

Takot ako sa katotohanang baka may dugo kaming pareho.
At baka kaya pala pamilyar ang mga mata niya.

Tahimik na ulit ang gate namin ngayon.
Pero hindi na bumalik ang dating katahimikan.

—

Dalawang linggo kaming walang balita tungkol kay Liza.
Tahimik ang palengke, sabi ni Tim.

Akala ko tapos na.
Akala ko kontrolado ko pa ang sitwasyon.

Hanggang isang hapon, may kumatok sa gate.
Hindi sigaw, hindi eskandalo.

Mahinang katok lang.
Parang nahihiya.

Sumilip ako sa CCTV monitor.
Siya.

Pero iba ang itsura niya.
May benda ang isang kamay, at hindi na sabog ang buhok.

Huminga ako nang malalim.
Ito na siguro ‘yon.

Lumabas ako, may kasama si David.
Hindi ko na siya pinatawag ng security.

Pagharap ko sa kanya, wala na yung galit sa mata niya.
Pagod lang.

“Hindi ko ninakaw ang mukha mo,” mahina kong sabi.
“Pero baka may ninakaw sa’yo ang pamilya ko.”

Tahimik siya sandali.
Tapos biglang umiyak.

Hindi malakas.
Yung iyak na matagal nang kinikimkim.

“Hindi ko alam kung saan ako lulugar,” sabi niya.
“Pag nakikita ko mukha mo, parang nakikita ko yung buhay na dapat sa’kin.”

Doon ko naramdaman yung bigat.
Hindi inggit. Hindi galit.

Kundi lungkot.
Matinding lungkot.

Sinamahan namin siya sa barangay hall kinabukasan.
Hindi para ipa-blotter.

Kundi para ma-refer sa social worker.
May program pala para sa mga displaced women.

Tinulungan siya ni David makahanap ng pansamantalang matutuluyan.
Hindi charity, kundi second chance.

Si Mama, sa wakas, hinarap siya.
Umiyak silang dalawa sa isang kwarto.

Hindi naging madali ang paghingi ng tawad.
Pero nagsimula.

Unti-unti, bumalik si Liza sa palengke.
Hindi na palaboy.

May maliit na pwesto ng gulay.
At may maayos na tirahan.

Isang araw, inimbitahan niya ako magkape.
Unang beses kaming nag-usap bilang magkapatid.

Hindi kami agad naging close.
Pero hindi na rin kami estranghero.

Doon ko narealize na hindi pala siya baliw.
Nasaktan lang.

At minsan, ang trauma, lumalabas sa maling paraan.
Sa maling sigaw.

Ngayon, pag dumadaan ako sa palengke, hindi na ako natatakot.
Ngumingiti siya.

Hindi ko ninakaw ang mukha niya.
Magkaiba kami ng buhay.

Pero pareho kaming may pagkakataon magsimula ulit.
At yun ang pinili naming gawin.

Kung kayo ang nasa sitwasyon ko, papatawarin niyo ba ang pamilyang nanakit sa inyo?
O pipiliin niyo na lang kalimutan ang lahat?