Araw ng Kasal. Grand Ballroom.

Habang abala ang lahat sa pagsasayaw, naupo si Lara sa kanyang pwesto. Mula sa repleksyon ng isang pilak na kutsara sa mesa, nakita niya ang ginawa ni Donya Celestina sa likod niya.

Dahan-dahang lumapit ang Donya sa baso ng wine ni Lara. May dinukot itong maliit na vial at nagpatak ng likido sa inumin ng bride.

Napangisi ang Donya at umalis saglit para tawagin ang mga bisita para sa toast.

Hindi gumalaw si Lara. Alam niya kung ano ang laman nun. Narinig niya ang usapan ng Donya sa telepono kaninang umaga: “Isang patak lang ng drogang ‘to, magwawala na si Lara sa stage. Magmumukha siyang baliw at adik. Mapipilitan si Anton na ipawalang-bisa ang kasal.”

Bumalik si Donya Celestina, may dalang mikropono at sarili niyang baso ng wine.

“Attention everyone!” sigaw ng Donya. “Gusto kong mag-toast para sa aking bagong manugang na si Lara.”

Lumapit ang Donya kay Lara. “Here, iha. Inumin natin ito para sa tagumpay ng pagsasama niyo.”

Tumayo si Lara. Kinuha niya ang baso.

“Salamat, Mama Celestina,” ngiti ni Lara.

Biglang niyakap ni Lara ang Donya nang mahigpit.

“I love you po, Ma,” bulong ni Lara.

Sa segundong iyon—habang nakayakap at natatakpan ng belo at katawan ni Lara ang paningin ng mga tao—mabilis pa sa alas-kwatro na PINAGPALIT ni Lara ang baso nilang dalawa.

Pagkalas ng yakap, hawak na ni Lara ang malinis na wine. Hawak naman ni Donya Celestina ang may lason.

“Cheers!” masayang sabi ng Donya, sabik na sabik na makitang bumagsak si Lara.

Sabay silang uminom. Inubos ni Donya Celestina ang laman ng baso.

Ilang sandali pa…

Naghintay ang Donya na mahilo si Lara. Pero nanatiling nakatayo si Lara, nakangiti at kalmado.

Biglang namutla si Donya Celestina.

“Ahhh!” sigaw ng Donya. Hinawakan niya ang lalamunan niya. “Ang init! Bakit umiikot ang paningin ko?!”

Nagsimulang tumalab ang droga—isang hallucinogen na nagtatanggal ng inhibition o hiya ng isang tao.

“Mama? Okay lang kayo?” tanong ni Anton.

Biglang tumawa nang malakas si Donya Celestina. Parang nabaliw.

“HAHAHA! Tanga kayong lahat!” sigaw ng Donya sa mikropono. “Akala niyo ba gusto ko ang kasal na ‘to? Hindi! Gusto ko lang ang pera ng trust fund ni Anton! Kapag nakuha ko na ‘yun, papatayin ko rin ang asawa niya!”

Nag-gasp ang mga bisita. “Ano?! Papatayin?”

“Ma! Anong sinasabi mo?!” awat ni Anton.

Tinulak ni Donya Celestina ang anak. “Wag mo akong hawakan! Ampon lang kita! Ninakaw lang kita sa ospital para magkaroon ako ng tagapagmana sa asawa kong bilyonaryo!”

Katahimikan.

Nalaglag ang panga ni Anton. Nanlaki ang mata ng mga bisita. Ang droga na dapat sanang magpapamukha kay Lara na baliw ay siya ring nagtulak sa Donya para ilabas ang lahat ng bahong tinatago niya sa loob ng 30 taon.

“Hindi ako ang nanay mo!” sigaw pa ng Donya habang sumasayaw-sayaw sa hilo. “Ang totoo mong nanay ay pinapatay ko na noon pa! Hahaha!”

Sa gitna ng kaguluhan, kalmadong kinuha ni Lara ang mikropono.

Ngumiti siya kay Donya Celestina na ngayon ay bumubula na ang bibig at nangingisay sa epekto ng overdose.

“Anton,” sabi ni Lara nang seryoso. “Tumawag ka na ng pulis.”

Humarap si Lara sa mga tao. Naglabas siya ng kanyang Badge.

“Ako si Agent Lara. Undercover ako ng NBI,” pagbubunyag ni Lara. “Tatlong taon naming iniimbestigahan si Celestina sa mga kaso ng Fraud, Kidnapping, at Murder. Kailangan lang namin ng confession. At ngayong gabi… siya na mismo ang nagbigay noon.”

“Ang kasal na ito,” dagdag ni Lara, habang inaalalayan si Anton na umiiyak sa katotohanan. “Ay isang Set-up. Alam kong lalasonin niya ako, kaya hinayaan ko siyang inumin ang sarili niyang lason.”

Dumating ang mga pulis at inaresto si Celestina habang ito ay nagwawala pa rin.

Naiwan si Anton na wasak ang puso, pero ligtas sa kamay ng babaeng nagpanggap na ina niya. Niyakap siya ni Lara—hindi lang bilang isang undercover agent, kundi bilang ang babaeng nagligtas sa kanya mula sa isang halimaw.

Sa huli, ang planong ipahiya si Lara ang naging dahilan ng pagbagsak ng Donya. Napatunayan na ang naghuhukay ng libingan para sa iba ay siya ring nahuhulog dito